Treść orzeczenia
Sygn. akt III CNP 8/13
Postanowienie
Dnia 28 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa W. W. przeciwko J. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2013 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lutego 2012 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w T. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 października 2011 r. i oddalił apelację pozwanego J. K. w pozostałym zakresie oraz dokonał rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.
Wyrok Sądu Okręgowego pozwany J. K. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie.
Pozwany sformułował zarzuty składające się na podstawy skargi i obszernie je uzasadnił, jednak nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Poza tym skarga dotknięta jest także innymi brakami konstrukcyjnymi, tj. nie zawiera uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia, a także nie wykazano w niej – ograniczając się do zdawkowej tezy – że wzruszenie tego orzeczenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).