descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III CNP 78/07

Postanowienie

Dnia 13 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

Uzasadnienie

Na skutek apelacji pozwanego S. P. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 kwietnia 2005 r. w przedmiocie ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia stosunku najmu, wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo, zasądzając od powódki M. K. na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania za pierwszą instancję oraz za postępowanie odwoławcze.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, opartej wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego, powódka powoływała się na niezgodność wyroku Sądu Okręgowego z art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.), a nadto z art. 42 § 1 k.c. w zw. z art. 178 § 2 k.r.o. i art. 156 k.r.o. oraz art. 209 k.c. Pełnomocnik skarżącej wywodził, że przez wydanie orzeczenia została wyrządzona powódce szkoda w bliżej nieokreślonej kwocie, polegająca na utracie tytułu prawnego do lokalu i zagrożeniem eksmisją a także zobowiązaniem do opłacania odszkodowania za zajmowany bez tytułu prawnego lokal. Nadto strona skarżąca podnosiła, że od wyżej wymienionego wyroku nie przysługiwała skarżącej „kasacja”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 4245

§ 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią, podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne” tego środka prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą” w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05, LEX nr 186767).

Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, wraz z powołaniem się na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego stanowią uprawdopodobnienie szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie niniejszej nie oznaczyła w ogóle rozmiaru prawdopodobnej szkody, która została jej wyrządzona. Należy zresztą zwrócić uwagę, że w prawomocnie zakończonej sprawie przedmiot rozstrzygnięcia obejmował żądanie najemcy ustalenia dalszego istnienia stosunku prawnego najmu, a nie zasądzenie świadczeń wynikających na tle tego stosunku. W związku z tym trudno dostrzec jakikolwiek związek pomiędzy prawomocnym orzeczeniem a uszczerbkiem po stronie powódki.

Gdy chodzi o wymaganie określone w art. 4245

§ 1 pkt 5 k.p.c., stwierdzić należy, że powódka nie wykazała, iż wzruszenie orzeczenia przy pomocy innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Od wyroku wydanego po dniu 6 marca 2005 r. stronom przysługuje, w związku z brzmieniem art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Nie jest on tym samym, co dotychczas obowiązująca kasacja. Powódka w żaden sposób nie uzasadnia, dlaczego skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia jej nie przysługiwała, a także czy i dlaczego nie mogły być od niego wywiedzione inne środki prawne, zwłaszcza w postaci skargi o wznowienie postępowania.

Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.