Treść orzeczenia
Sygn. akt III CNP 26/05
Postanowienie
Dnia 18 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa J. K. przeciwko M. B. o ustalenie istnienia służebności osobistej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r., na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 stycznia 2005 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację powódki J. K. od wyroku Sądu Rejonowego w P., z dnia 30 czerwca 2004 r. Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 stycznia 2005 r. jest ponowną skargą wniesioną przez powódkę od tego samego orzeczenia. Poprzednio powódka wniosła dwie skargi, z których jedna została zwrócona jako niespełniająca wymagań z art. 871 § 1 k.p.c., a druga została odrzucona ze względu na niedopełnienie wymagania przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c.
Ponowne wniesienie przez tę samą stronę skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie narusza art. 4243 k.p.c., ponieważ przepis ten ma zastosowanie w stosunku do skarg wniesionych skutecznie, tylko bowiem w przypadku skutecznego wniesienia skargi może dojść do przystąpienia do jej rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z dnia 25 lipca 2002 r., III CZ 70/02, niepubl.). Dwie poprzednie skargi powódki nie zostały skutecznie wniesione, zatem art. 4243 k.p.c. nie stoi na przeszkodzie badaniu dopuszczalności skargi wniesionej obecnie.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
W skardze powódki opisano jedynie w sposób ogólny postępowanie, które zostało w sprawie przeprowadzone, co jest oczywiście niewystarczające z punktu widzenia art. 4245
§ 1 k.p.c.
Z tych względów, stwierdziwszy że skarga powódki nie spełnia ustawowych wymagań, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).