Treść orzeczenia
Sygn. akt III CNP 13/14
Postanowienie
Dnia 15 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa Z. B. przeciwko M. B. o zachowek, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2014 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 kwietnia 2013 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie o zachowek w ten sposób, że powództwo oddalił.
Od wyroku Sądu Okręgowego powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171
§ 2 k.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Skarga niespełniająca tego wymagania dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. W skardze powoda nie wskazano przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga podlega odrzuceniu. Należy zaznaczyć, że wskazanie takiego przepisu jest samodzielnym, odrębnym od innych elementem konstrukcyjnym (art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.), nie może być więc łączony z innymi elementami ani zastępowany przez nie.
Tylko na marginesie należy wskazać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, iż niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171
§ 2 k.c. ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy przy wydaniu orzeczenia dopuszczono się rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa w zakresie regulacji istotnych i nie uzasadniających odmiennych ocen. W szczególności uznaje się, że nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez orzekający sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa, przeciwny bowiem pogląd zagrażałby takim wartościom, jak stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 i z dnia 13 grudnia 2007 r., I BP 36/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 36 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., III CNP 37/07, OSNC 2008, nr 7-8, poz. 94).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).