Treść orzeczenia
Postanowienie z dnia 23 listopada 1999 r.
Sygn. akt II UZ 130/99
Sąd pierwszej instancji nie jest właściwy do odrzucenia kasacji wniesionej od wyroku tego sądu.
Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Barbara Wagner.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ireny M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 września 1999 r. [...] postanowił: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Ireny M. od wyroku tego Sądu z dnia 14 lipca 1999 r., ponieważ wnioskodawczyni nie podała w kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia, twierdząc iż kasacja dotyczy ustalenia prawa.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Wbrew odmiennym twierdzeniom wnioskodawczyni sprawa o wysokość składek na ubezpieczenie społeczne jest sprawą o świadczenie. W tego typu sprawach, zgodnie z treścią art. 393 pkt 1 KPC kasacja nie jest dopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5 tysięcy złotych. Jak wynika z treści art. 3933 KPC określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy do formalnych warunków kasacji. Sąd drugiej instancji zasadnie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia kasacji przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnioskodawczyni nie podała tej wartości a tym samym kasacja nie spełnia formalnych warunków. Skoro mimo wezwania Sądu drugiej instancji Irena M. nie uzupełniła braków w wyznaczonym terminie, kasacja zgodnie z art. 3935
KPC podlegała odrzuceniu jak uczynił to
Sąd Apelacyjny. W tych okolicznościach na postanowienie o odrzuceniu kasacji odpowiada prawu (art. 3935
KPC).
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.