descriptionTreść orzeczenia

Wyrok z dnia 23 marca 1999 r.

Sygn. akt II UKN 533/98

Przewodniczący: SSN Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Barbara Wagner.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Sylwester M. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w K. z dnia 24 maja 1996 r., którą organ rentowy objął wnioskodawcę ubezpieczeniem społecznym od dnia 1 września 1993 r. do 31 stycznia 1995 r. i od 1 sierpnia 1995 r. nadal, jako osobę współpracującą z jego żoną Grażyną M., która prowadzi działalność gospodarczą.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach oddalił to odwołanie i ustalił, że żona wnioskodawcy Grażyna M. prowadziła kiosk „Ruchu” w O.Ś. w godzinach od 600 do 2000 i sklep w G. w godzinach od 800 do 2000

. Zarówno w kiosku, jak i sklepie zatrudniony był pracownik na 1/2 etatu na 4 godziny dziennie, w pozostałych godzinach pracy pracowali w tych punktach na zmianę właścicielka i jej mąż Sylwester. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie zeznań wnioskodawcy i jego siostry Agnieszki M., które złożyli w czasie kontroli ZUS we wrześniu 1995 r. Wnioskodawca zgłosił w ZUS-ie fakt współpracy z żoną na 1/2 etatu od 1 września 1993 r. W okresie od 1 lutego 1995 r. do 31 lipca 1995 r. pracował u Artura Ż. i ten okres pracy został wyłączony z ubezpieczenia jako ubezpieczenia osoby współpracującej.

Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 lutego 1998 r. oddalił apelację wnioskodawcy i nie stwierdził, aby Sąd pierwszej instancji dokonał oceny materiału dowodowego z naruszeniem art. 233 § 1 KPC.

Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając naruszenie art. 231, 233 § 1, 385 i 299 KPC, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznanie za ustalone bez przesłuchania stron faktów dotyczących prowadzenia dodatkowego punktu sprzedaży w G.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Kasacja nie jest zasadna. Przedmiotem sporu jest objęcie wnioskodawcy ubezpieczeniem osoby współpracującej w kiosku „Ruch” w O. ul. R. i w sklepie spożywczo - przemysłowym w G., należących do żony wnioskodawcy Grażyny M. Wynika to z akt organu rentowego, a także ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji. Dla oceny tego materiału dowodowego nie ma znaczenia podniesienie przez Sąd drugiej instancji dodatkowej okoliczności, że przez pewien okres żona wnioskodawcy prowadziła w G. drugi punkt sprzedaży pod adresem G. Fakt ten potwierdza zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz przedłożone do akt sprawy faktury, co nie miało jednak znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, nie było zatem potrzeby stosowania art. 231 KPC, jak twierdzi kasacja, ani dodatkowego wyjaśnienia w drodze przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron. Tak samo pozostałe przepisy prawa procesowego nie zostały naruszone przez Sąd drugiej instancji, który trafnie uznał, iż Sąd Wojewódzki nie naruszył granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skoro oparł swoje ustalenia o zeznania samego wnioskodawcy i jego siostry, które złożyli w czasie kontroli przeprowadzanej przez pracownika organu rentowego. Ustalenie, iż wnioskodawca współpracował z żoną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w okresie objętym zaskarżoną decyzją ZUS powoduje objęcie go ubezpieczeniem społecznym jako osoby współpracującej na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst Dz.U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250 ze zm. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.