II UKN 312/97PostanowienieSNIzba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych · Wydział II

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1997 r.

Zobacz w SAOS

Teza

Niedopuszczalne jest odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych od orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 4778

Jedno kliknięcie tworzy streszczenie, stan faktyczny, rozstrzygnięcie i argumentację tego orzeczenia (bezpłatnie, obowiązują dzienne limity).

Treść orzeczenia

Postanowienie z dnia 6 listopada 1997 r.

Sygn. akt II UKN 312/97

Teza

Niedopuszczalne jest odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych od orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 4778

KPC).

Przewodniczący SSN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1997 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Doroty G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o ustalenie inwalidztwa dla celów poza rentowych, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 28 lutego 1997 r. [...] postanowił : oddalić kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni Dorota G. wystąpiła do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z odwołaniem od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w S., domagając się zaliczenia jej do drugiej grupy inwalidów.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki odrzucił odwołanie uzasadniając, iż zgodnie z art. 4778

KPC odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organów rentowych, gdy tymczasem Dorota G. badana była przez Obwodową i Wojewódzką Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia na podstawie skierowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe i organ rentowy - Oddział ZUS w S. nie wydał w sprawie żadnej decyzji, od której przysługiwałoby odwołanie do Sądu.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w całej rozciągłości podzielił Sąd Apelacyjny w Gdańsku, oddalając postanowieniem z dnia 28 lutego 1997 r. zażalenie wnioskodawczyni.

Od postanowienia tego wnioskodawczyni wniosła kasację, zarzucając naruszenie art. 199 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Jak wynika ze znajdujących się w aktach Oddziału ZUS w S. decyzji z dnia 29 lipca 1992 r. [...] i wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r. [...] - roszczenie Doroty G. o rentę inwalidzką zostało prawomocnie oddalone z uwagi na brak inwalidztwa co najmniej drugiej grupy w okresie przed ukończeniem nauki w szkole ponadpodstawowej (w 1990 r.).

Rozstrzygnięcia powyższe są prawomocne i nie jest dopuszczalne ponawianie wniosków o ustalenie, że przed 1990 r. wnioskodawczyni była inwalidą wyższej grupy niż trzecia. Może ona złożyć wniosek o rentę inwalidzką przede wszystkim po wykazaniu odpowiedniego dla jej wieku (28 lat) czteroletniego okresu zatrudnienia (składkowego), a nadto pogorszenia inwalidztwa istniejącego przed podjęciem zatrudnienia.

Odwołanie, które stało się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego nie zostało jednak wszczęte złożeniem kolejnego wniosku o rentę, umotywowanego wskazanymi wyżej nowymi dowodami - lecz dotyczy orzeczenia Wojewódzkiej KIZ, zapadłego wskutek skierowania Doroty G. na tę Komisję przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe, co wyraźnie wynika ze skierowania [...].

W tym stanie rzeczy powołanie się przez Sąd Wojewódzki na przepis art. 4778 KPC i przez Sąd Apelacyjny na przepis art. 199 § 1 KPC jest trafne i uzasadnione stanem faktycznym sprawy. Nie ma natomiast zastosowania powołany w kasacji przepis art. 4779

§ 4 KPC, bowiem Dorota G. po 17 czerwca 1993 r. (pierwszy wniosek o rentę inwalidzką prawomocnie oddalony wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r.), innego wniosku o rentę inwalidzką nie składała, wobec tego nie przysługuje jej tzw. skarga na milczenie organu rentowego. Skoro natomiast w sprawach ubezpieczeń społecznych odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organu rentowego (art. 4778

KPC) jest oczywistym, że droga sądowa od orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie przysługuje, przeto odrzucenie odwołania przez Sąd I instancji było zasadne. Wobec zaś przesądzenia w innej sprawie [...], iż Dorota G. nie nabyła prawa do renty inwalidzkiej z powodu powstania inwalidztwa drugiej grupy inwalidów przed zakończeniem nauki w Liceum Medycznym, jej ponowne roszczenie o - jak to określa kasacja tzw. rentę szkolną - podlegałoby odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 KPC. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 KPC orzekł jak w sentencji.

Potrzebujesz pomocy prawnej w podobnej sprawie?
Znajomość orzecznictwa to jedno — zastosowanie go w Twojej sprawie to drugie. Znajdź na Prawnet zweryfikowanego prawnika od takich spraw.
Znajdź prawnika

Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.