descriptionTreść orzeczenia

Postanowienie z dnia 28 sierpnia 2001 r.

Sygn. akt II UKN 225/01

Przewodniczący SSN Teresa Romer, Sędziowie: SN Beata Gudowska (sprawozdawca), SA Bogumiła Blok.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację wnioskodawczyni Marzeny T. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, oddalającego jej odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. W kasacji opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego - przepisu art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) przez odmowę uznania faktu powstania niezdolności do pracy w czasie uczęszczania do szkoły ponadpodstawowej, ubezpieczona wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie renty lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

W piśmie z dnia 18 lipca 2001 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 23 lipca 2001 r., wnioskodawczyni osobiście oświadczyła, że “składa rezygnację z kasacji”, przez co wycofała złożony środek odwoławczy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Cofnięcie kasacji jest czynnością dyspozytywną strony, pozostawioną jej decyzji, jednak w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych sąd dokonuje oceny tej czynności, chroniąc słuszny interes ubezpieczonego. Z mocy art. 469 KPC Sąd Najwyższy może uznać cofnięcie środka odwoławczego, sprzeczne z tym interesem, za niedopuszczalne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., II UKN 527/98 - OSNAPiUS 2000 r. nr 10, poz. 398 oraz postanowienie z dnia 12 stycznia 2000 r., II UKN 298/99 i z dnia 14 czerwca 2000 r., II UKN 304/99).

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy był zwolniony od powyższej oceny, albowiem zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany po dniu 1 lipca 2000 r., zatem do postępowania kasacyjnego - także do złożenia i, ewentualnie, rozpoznania kasacji - mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554). Zgodnie z art. 3933 § 1, kasacja - obok oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany - powinna zawierać także przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Stanowi to jej wymaganie konstrukcyjne. Braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1936 r., C.II. 859/36, Zb.Urz. 1937, poz. 109, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1936 r., C.II. 1811/36, „Przegląd Prawa i Administracji im. E. Tilla” 1937, nr 2, poz. 118, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III. 319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59 albo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 151). W kasacji wniesionej w niniejszej sprawie nie zostały wskazane konieczne w stanie prawnym obowiązującym po dniu 1 lipca 2000 r., okoliczności, co sprawia, że podejmowana przez stronę czynność procesowa nie nosiła cech kasacji, stricte, nie była kasacją. Uchylenie się więc od tej wadliwie dokonanej czynności procesowej nie narusza słusznego interesu ubezpieczonej.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 355 § 1 KPC w związku z art. 39319 i 391 KPC umorzył postępowanie kasacyjne.