Treść orzeczenia
Sygn. akt II PK 245/09
Postanowienie
Dnia 27 kwietnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z powództwa K. K. przeciwko Bankowi Gospodarki Żywnościowej S.A. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2010 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego […] z dnia 28 kwietnia 2009 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy oddalił apelację powódki K. K. od wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 kwietnia 2008 r., oddalającego powództwo przeciwko Bankowi Gospodarki Żywnościowej Spółce Akcyjnej o odszkodowanie (pkt I wyroku) i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego strony pozwanej w instancji odwoławczej (wyrok II). W uzasadnieniu Sąd Okręgowy uznał, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące, wnikliwe i uwzględniające wszystkie podnoszone przez strony okoliczności oraz zgłaszane w toku procesu wnioski dowodowe, na którego podstawie prawidłowo przyjął, że wypowiedzenie powódce umowy o pracę pismem z dnia 31 stycznia 2008 r. było uzasadnione. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało, że miała miejsce rzeczywista likwidacja stanowiska pracy powódki, ponieważ jej obowiązki i zadania zostały w dużej mierze przejęte przez dyrektora departamentu, który był jej bezpośrednim przełożonym, częściowo zaś zostały przekazane innej komórki. Sąd zwrócił uwagę, że oryginały Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Księgi Głównej oraz Aneksu nr 1 do tego Regulaminu, wprowadzające zmiany w strukturze organizacyjnej pozwanego pracodawcy, zostały na żądanie powódki przedłożone na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. i wtedy powódka nie kwestionowała ich autentyczności, czyniąc z tego zarzut dopiero w apelacji. Zgodnie z art. 381 k.p.c. Sąd drugiej instancji może pominąć fakty i dowody podważające autentyczność dokumentu, który został przedstawiony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przez stronę przeciwną. Znając przyczynę wypowiedzenia, której zasadność i prawdziwość była przedmiotem badania przez Sąd pierwszej instancji, powódka mogła stosowne zastrzeżenia w tym zakresie zgłosić na tym etapie postępowania. Ponadto umieszczenie podpisów na stronie tytułowej wymienionych dokumentów, zamiast na jej końcu, nie przesądza o braku ich mocy obowiązującej.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1/ art. 245 k.p.c. w związku z art. 78 k.c. przez uznanie, że przedstawione przez pozwanego dowody w postaci: nie podpisanego Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Księgi Głównej z dnia 1 stycznia 2008
r. oraz nie podpisanego Aneksu Nr 1 do tego Regulaminu z dnia 31 stycznia 2008 r. są dokumentami oraz obowiązującymi wewnętrznymi aktami normatywnymi i że na ich podstawie w Departamencie Księgi Głównej wprowadzone zostały zmiany organizacyjne, 2/ art. 378 §1 k.p.c., przez nierozpatrzenie części zarzutów apelacji, 3/ art. 391 §1 w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału dowodowego oraz nie wskazaniu dowodów, na których oparł się Sąd, przyjmując, że stanowisko zajmowane przez skarżącą zostało rzeczywiście zlikwidowane dlatego, że jej zadania i obowiązki zostały przejęte częściowo przez Dyrektora Departamentu Księgi Głównej a częściowo przekazane innej komórce. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano jej oczywiste uzasadnienie ze względu na oczywiste naruszenie art. 245 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. oraz rażące naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. i art. 238 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania. Jako okoliczności, które miały uzasadniać jej merytoryczne rozpoznanie jej autor wskazał oczywiste naruszenie przepisów art. 245 i art. 378 § 1 k.p.c. oraz rażące naruszenie art. 233 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. Tak wskazane okoliczności - w uzupełnieniu braków skargi kasacyjnej - są oczywiście nietrafne, dlatego że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. usuwa się spod rozeznania kasacyjnego z uwagi na treść art. 3983
§ 3 k.p.c., który stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. jest chybiony, ponieważ Sąd drugiej instancji należycie uzasadnił swój pogląd, wykazując, że likwidacja stanowiska pracy skarżącej przez przejęcie jej zadań przez innych pracowników pozwanego była prawdziwa i uzasadniała wypowiedzenie jej umowy o pracę w ramach racjonalnej „optymalizacji” zatrudnienia. Natomiast zarzut naruszenia art. 245 k.p.c. w związku z art. 78 k.c. nie był oczywistym naruszeniem prawa już dlatego, że taka kwalifikowana wada wskazywana jako okoliczność uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musiałaby być widoczna dla każdego od razu i bez potrzeby badania akt sprawy oraz dokonywania szczegółowej kwalifikacji prawnej. Tymczasem w ocenie prawnej sprawy decydującego znaczenia nie miało to, czy sporne zakładowe regulacje organizacyjne były prawidłowo sygnowane, ale to, że została miarodajnie ustalona (art. 39813
§ 2 k.p.c.) rzeczywista redukcja etatu skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 3989
§ 2 k.p.c.