Treść orzeczenia
Sygn. akt II KZ 39/13
Postanowienie
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie G. .skazanego z art. 193 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 października 2013 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 sierpnia 2013 r. o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione.
Skazany w swym zażaleniu podniósł wyłącznie jedną okoliczność, jaką jest kwestionowanie wymogu sporządzenia kasacji przez adwokata i żądał zezwolenia na osobiste sporządzenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Skarżący uzasadniał swe żądanie przepisami Konstytucji RP i wskazaniem, że nie jest ubezwłasnowolniony.
Nie sposób jednak zgodzić się z takim stanowiskiem. Zgodnie z dyspozycją art. 526§2 k.p.k. kasacja, która nie pochodzi od podmiotu szczególnego oraz prokuratora, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata. Wymóg ten jest wymogiem formalnym tego szczególnego pisma procesowego jakim jest kasacja. Nie jest natomiast równoznaczny z obowiązkiem działania w postepowaniu kasacyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, czy obrońcy. Skazany nie traci przez to uprawnień strony i nadal może samodzielnie występować w procesie. Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.