II KO 69/12PostanowienieSNIzba Karna · Wydział II

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013 r.

Zobacz w SAOS
Jedno kliknięcie tworzy streszczenie, stan faktyczny, rozstrzygnięcie i argumentację tego orzeczenia (bezpłatnie, obowiązują dzienne limity).

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KO 69/12

Postanowienie

Dnia 15 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Dariusz Świecki

w sprawie A. Z. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk i art. 11 § 2kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 listopada 2012 r., o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 kpk postanowił : nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r., Sąd Rejonowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację majątkową oskarżonego, który zaprzestał leczenia z uwagi na brak pieniędzy „więc tym bardziej nie dysponuje środkami finansowymi, pozwalającymi na udział w procesie toczącym się przed sądem warszawskim” (k. 193).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Wyjątkowy charakter omawianego przepisu nakazuje jego stosowanie w rygorystyczny sposób. Zbyt szerokie stosowanie tego przepisu mogłoby bowiem osłabić poczucie zaufania do niezawisłości sądu i jego zdolności do obiektywnego orzekania.

Wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie wskazywano, iż przepis art. 37 k.p.k. nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania problemów natury organizacyjnej, utrudniających przeprowadzenie rozprawy. Zatem trudności materialne oskarżonego nie mogą być podstawą przekazania sprawy innemu sądowi niż właściwy do jej rozpoznania.

W toku poprzedniego rozpoznania sprawy oskarżony A. Z. stawiał się do Sądu Rejonowego w W. Oskarżony korzysta z pomocy Opieki Społecznej.

Aktualny stan zdrowia A. Z. umożliwia mu stawienie się do sądu i branie udziału w rozprawie.

W razie konieczności Sąd wnioskujący ma możliwość stosowania przepisów dotyczących środków przymusu zabezpieczających prawidłowy tok postępowania karnego.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku.

Potrzebujesz pomocy prawnej w podobnej sprawie?
Znajomość orzecznictwa to jedno — zastosowanie go w Twojej sprawie to drugie. Znajdź na Prawnet zweryfikowanego prawnika od takich spraw.
Znajdź prawnika

Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.