Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 39/15
Postanowienie
Dnia 19 marca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 marca 2015 r., sprawy T. M. skazanego za czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i inne z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2014 r., częściowo zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 grudnia 2013 r., postanowił
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Uzasadnienie
T. M. wyrokiem wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 grudnia 2013 r., częściowo zmienionym – na skutek wniesionej apelacji - wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2014 r., został skazany m.in. za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65² § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i inne, na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, na której poczet zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez wadliwe rozpoznanie zarzutu apelacyjnego i zaaprobowanie przez Sąd Apelacyjny dokonanej przez Sąd Okręgowy dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaakceptowanie twierdzenia, ze zeznania świadka koronnego J. S. w pełni komponują się z zeznaniami świadka koronnego J. B., w sytuacji gdy Sąd I i II instancji wziął pod uwagę jedynie stwierdzenie świadka S., że „T. nie brał udziału w produkcji” przy całkowitym pominięciu całej części tej samej wypowiedzi – a mianowicie „ gdy T. tam pracował to na posesji nawet jeszcze nie było sprzętu. Nie brał udziału w produkcji ”, która wskazuje, ze skazany nie brał udziału ani w produkcji ani nie pomagał w produkcji; art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez wadliwe rozpoznanie zarzutu apelacyjnego oraz zaaprobowanie prze Sad Apelacyjny twierdzenia Sądu Okręgowego o braku znaczenia zeznań świadka M. F., który to świadek, wbrew przyjętemu stanowisku przez Sąd I i II instancji, przedstawia konsekwentny i spójny przebieg zdarzeń w odniesieniu do przewożonych przez niego materiałów budowlanych, co stoi w sprzeczności z zeznaniami świadka koronnego J. B. i ma dla rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie.
Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, alternatywnie o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie spawy do rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i z tego względu podlega oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez obrońcę skazanego wskazać należy, że z regulacji zawartych w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k. wyraźnie wynika, że kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie i to tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
W petitum kasacji wprawdzie zarzucono, iż Sąd II instancji w toku przeprowadzonej kontroli instancyjnej dopuścił się na ruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i te uchybienia – zdaniem skarżącej - wywarły istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tym niemniej po analizie akt sprawy, w tym uzasadnienia orzeczenia tego Sądu, dostrzec należy, iż mają one charakter czysto iluzoryczny. Wniosek końcowy kasacji, w którym żąda się uchylenia także orzeczenia Sądu I instancji, zdradza zaś prawdziwy cel wniesionej skargi.
Weryfikacja zarzutów i przytoczonej na ich poparcie argumentacji dowodzi, że skarżąca nie akceptuje dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, które stały się podstawą skazania T. M. za zarzucany mu czyn i w tym celu podważa przeprowadzoną ocenę osobowych źródeł dowodowych, w tym zeznań świadka koronnego J. B. ale także świadka koronnego J. S. Skarżąca neguje także dokonaną przez Sąd meriti ocenę wartości dowodowej i przydatności zeznań świadka M. F.
To zaś potwierdza, że zarzuty kasacyjne godzą - w niedopuszczalny na tym etapie postępowania - sposób w rozstrzygnięcie Sądu I instancji.
Sąd Najwyższy w licznym publikowanym orzecznictwie wskazywał, iż kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie może opierać się na zarzutach błędnej oceny poszczególnych dowodów, czy błędów w ustaleniach faktycznych. Funkcją Sądu kasacyjnego jest eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych z rażącym naruszeniem prawa co potwierdza, że Sąd Najwyższy rozpoznający kasację jest sądem prawa, a nie sądem faktu. Sąd Najwyższy – co należy także podkreślić - nie jest sądem odwoławczym kolejnej instancji i nie może dublować kontroli instancyjnej.
Tymczasem zarzuty tożsamej treści wywiedziono także w apelacji, co oznacza, iż były one przedmiotem oceny i kontroli Sądu II instancji. Wyniki tej kontroli zobrazowane na kartach pisemnych motywów wyroku Sądu II instancji potwierdzają, wbrew temu, co usiłuje dowieść skarżąca, że Sąd Apelacyjny rozważył, rozpoznał i omówił wszystkie zarzuty apelacyjne. Przedstawił przekonywające argumenty z jakich powodów twierdzenia apelującej nie zyskały aprobaty tego Sądu.
Na str. 28 uzasadnienia, Sąd Apelacyjny w wyczerpujący sposób rozprawił się zarzutami dotyczącymi oceny przydatności zeznań świadka M. F., którego relacje nie wnosiły istotnych dla sprawy informacji, ale także zeznań świadków koronnych B. i S., co do roli T. M. w produkcji narkotyków.
Uwadze tego Sądu nie umknęła także kwestia wymaganej w tego typu sprawach wzmożonej ostrożności przy ocenie zeznań z pomówienia.
Konstatując wskazać należy, iż autorka kasacji nie przestawiła racjonalnych argumentów, które potwierdzałyby uchybienia Sądu Apelacyjnego nakazujące uchylenie wyroku tego Sądu.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.