Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 325/14
Postanowienie
Dnia 17 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 grudnia 2014 r., sprawy M. J. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i art. 65 § 1 kk i art. 65 § 2 kk i i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 maja 2013 r., postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego M. J. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego, Sąd Odwoławczy odniósł się do kwestii oceny zeznań świadków mających w innym postępowaniu status oskarżonych i skorzystania przez nich, zgodnie z obowiązującymi przepisami, z prawa do odmowy składania zeznań. Jak wynika z pisemnych motywów wyroku, Sąd I instancji, a za nim Sąd Odwoławczy, dostrzegł fakt skorzystania z prawa do odmowy składania zeznań w całości przez R. G., S. G., R. J. i D. B., natomiast częściowo przez M. J. i S. C. Sąd zwrócił uwagę, że w tej sytuacji, w pewnym stopniu zostało ograniczone prawo do obrony, skutkiem czego w bardziej rygorystycznym sposób podszedł do oceny wyjaśnień (zeznań) obciążających M. J. Szereg uniewinnień (13) w zestawieniu z pisemnymi motywami, uprawnia do przyjęcia, iż Sąd bardzo skrupulatnie podszedł do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i z należytą ostrożnością i rozwagą ocenił zeznania osób obciążających skazanego M. J., mając właśnie na uwadze fakt skorzystania przez nich z prawa do odmowy składania zeznań. Równie wnikliwie i szczegółowo Sąd odniósł się do wszystkich okoliczności, które stanowiły o sprawstwie skazanego, uzasadniając poszczególne czyny mu przypisane. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a także wyroku Sądu I instancji, prowadzi do wniosku, iż niejednokrotnie zeznania (wyjaśnienia) wymienionych osób znajdują potwierdzenie w zeznaniach innej osoby i powiązanie z zeznaniami osób pokrzywdzonych danym przestępstwem, których treść, czy to w zakresie rodzaju skradzionego samochodu, czy miejsca z którego został skradziony, jest zgodna z zeznaniami świadka wskazującego na sprawstwo skazanego M. J. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, że tak dokonana ocena materiału dowodowego korzystać musi z ochrony przewidzianej przepisem art. 7 k.p.k., a zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zasady obiektywizmu oraz zasady in dubio pro reo jawią się jako polemiczne z prawidłowymi ustaleniami oraz oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd. Stąd też w zakresie zarzutów podnoszonych przez obrońcę skazanego w pkt 1-3 kasacji, należy skarżącego odesłać do lektury uzasadnienia z k. 6-11 i podkreślić, iż wbrew jego twierdzeniom Sąd Apelacyjny, stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji, w tym zakresie, za niezasadne.
Przyjęcie w opisie czynu, że skazany dopuścił się popełnienia czynów, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, ustalonymi bądź nie osobami, wcale nie oznacza, iż orzekający Sąd dopuścił się naruszenia przepisu prawa procesowego, gdyż tego rodzaju opis czynu odpowiada użytemu w przepisie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. pojęciu dokładnego określenia przypisanego czynu. Z opisów czynów przypisanych skazanemu wynikają znamiona czynu zabronionego, a także czas i miejsce popełnienia przestępstwa oraz sposób działania (podobnie wyrok SA w Łodzi z dnia 25 września 2012r., II AKa 69/12, Lex nr 1237100).
Pojawianie się sprzeczności i rozbieżności, o których wspomina autor kasacji w kontekście naruszenia art. 424 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (pkt 5 kasacji) jest zjawiskiem naturalnym, także, a może wówczas, gdy zeznania lub wyjaśnienia są składane, gdy od chwili czynu upłynie dłuższy okres czasu i dotyczą większej liczby zdarzeń. Jak podkreślił Sąd Odwoławczy, a z czym należy się zgodzić, okoliczności związane z pojawieniem się drobnych sprzeczności, nie odnoszących się bezpośrednio do istoty sprawy, nie mogą z góry przekreślać wiarygodności określonego źródła dowodowego. Ujawnienie w sprawie sprzeczności, czy rozbieżności, nakłada na organ procesowy obowiązek podejścia do nich z dużą dozą ostrożności, co też Sąd orzekający uczynił w rozpoznawanej sprawie. Niezasadny jest także zarzut z pkt 6 kasacji, tj. obrazy prawa materialnego wskutek błędnego zastosowania art. 91 § 1 k.k. i art. 12 k.k. wskutek jego niezastosowania do przypisanych skazanemu M. J. czynów. Pomijając to, że zarzut ów stanowi w istocie kwestionowanie ustaleń faktycznych, zauważyć należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał, zdaniem orzekających w sprawie Sądów, na ustalenie, że skazany dopuścił się ich popełnienia z góry powziętym zamiarem, nie ma bowiem podstaw aby przyjąć, że przystępując do realizacji pierwszego składającego się rzekomo na ciągłość zachowania, skazany działał w zamiarze popełnienia kolejnych. Nie spełnia bowiem „kryterium czynu ciągłego sytuacja, w której poszczególne zachowania sprawcy nie są ujęte jednym, z góry powziętym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania” (k. 12 uzasadnienia SA).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.