II KK 272/13WyrokSNIzba Karna · Wydział II

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2013 r.

Zobacz w SAOS
Jedno kliknięcie tworzy streszczenie, stan faktyczny, rozstrzygnięcie i argumentację tego orzeczenia (bezpłatnie, obowiązują dzienne limity).

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KK 272/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Marta Brylińska

w sprawie C. A. K. skazanego z art. 222 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 30 października 2013 r., kasacji, wniesionej przez prokuratora na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 października 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w W.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 26 października 2012 r., uznał C. A. K. za winnego popełnienia występku z art. 222 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł; na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet tej kary zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 16 czerwca 2012 r. do dnia 18 czerwca 2012 r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy prawa materialnego – art. 26 § 1 k.k. oraz obrazy prawa procesowego – 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł od tego wyroku kasację na korzyść skazanego. Skarżący zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającą na tym, iż wyrok Sądu Odwoławczego nie został podpisany przez jednego z sędziów orzekających w sprawie, pomimo jego udziału w orzekaniu – co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Analiza oryginału wyroku Sądu Okręgowego (k. 123 akt) wskazuje, że wyrok został podpisany jedynie przez dwóch sędziów składu orzekającego. Nie budzi zatem wątpliwości, że wyrok ten dotknięty jest nieusuwalną wadą stanowiącą bezwzględny powód odwoławczy, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k., gdyż orzeczenie to – wydane w składzie trzyosobowym – nie zostało podpisane przez jedną z osób biorących udział w jego wydaniu. Stwierdzenie powyższego uchybienia obliguje Sąd Najwyższy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w W.

Potrzebujesz pomocy prawnej w podobnej sprawie?
Znajomość orzecznictwa to jedno — zastosowanie go w Twojej sprawie to drugie. Znajdź na Prawnet zweryfikowanego prawnika od takich spraw.
Znajdź prawnika

Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.