Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 251/12
Postanowienie
Dnia 4 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 października 2012 r. sprawy K. G., uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r., , postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.
S. - Kancelaria Adwokacka - kwotę
442,80 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
Uzasadnienie
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 28 lutego 2012 r., którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., złożył pełnomocnik z urzędu oskarżycielki posiłkowej M. P. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł w odpowiedzi na kasację o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Mimo że dwa pierwsze zarzuty, w których skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane zostały pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Najwyższy za celowe uznał wypowiedzenie się w trzech kwestiach. Po pierwsze – zarówno zeznania pokrzywdzonej, jak i J. R. poddane zostały wszechstronnej i wyczerpującej analizie; ich ocena, a także innych dowodów, oraz dokonane ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd a quo wykazał w szczególności, z jakich powodów relacje J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie (s. 10 uzasadnienia). Ten punkt widzenia zyskał uznania sądu odwoławczego, który wskazał na różnice i sprzeczności w zeznaniach tego świadka (s. 5 i 6 uzasadnienia). Po drugie – skarżący rozminął się z prawdą, utrzymując, że sąd pierwszej instancji nie badał doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu. Sąd ten, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego – w tym również opinię biegłego lekarza chirurga (k. 15) – uznał, że obrażenia te nie powstały na skutek opisywanego przez pokrzywdzoną zdarzenia. Sąd ad quem podzielił to stanowisko, zaznaczając, że M. P. krytycznego dnia zgłosiła się do lekarza dopiero o godz. 21.45 oraz że podała wówczas, iż doznała obrażeń na skutek upadku i uderzenia głową o kant framugi, nie wspominając, aby były one skutkiem działania osoby trzeciej (s. 6 uzasadnienia). Po trzecie – trzeba podkreślić, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii (pisemnej i uzupełniającej) wydanych przez biegłego psychologa. Warto zacytować tu fragment opinii: „…analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego” (k. 177).
Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający. Wszelkie dociekania w tym zakresie byłyby ewidentnie bezprzedmiotowe.
Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Pozostawanie oskarżycielki posiłkowej w niedostatku legło u podstaw decyzji o zwolnieniu jej od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.). Wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji pełnomocnika w urzędu ustalono na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).