Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 222/12
Postanowienie
Dnia 26 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 września 2012 r., sprawy A. K. skazanego z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 9 grudnia 2011 r., postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. G. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł. w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za czynności wykonane w postępowaniu kasacyjnym jako obrońca z urzędu,
3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Skarżący oparł swą skargę na zarzucie zaistnienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40§1 pkt 5 k.p.k. Autor kasacji nie dostrzegł już jednak, że wskazany przez niego przepis co prawda odsyła do katalogu osób będących wyłączonymi od orzekania na podstawie art. 40 k.p.k., ale jednocześnie wiąże udział w procesie takiej osoby z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem wskazywany przez obronę sędzia nie brał udziału w wydaniu jakiegokolwiek orzeczenia w sądach, które sprawę rozpoznały – a więc w Sądzie Okręgowym i Apelacyjnym. Tym samym na etapie postępowania sądowego prowadzonego przez te Sądy nie mogło dojść do uchybienia wskazanego w kasacji. Wadą wskazaną w kasacji dotknięte jest jedynie orzeczenie Sądu Rejonowego o przekazaniu sprawy według właściwości. Z jednej jednak strony nie to orzeczenie podlegało obecnie zaskarżeniu, a z drugiej, stwierdzić trzeba, że nawet usunięcie go z obrotu prawnego nie mogłoby wywrzeć jakiegokolwiek skutku na przeprowadzone postępowania sądowe, skoro sprawa ostatecznie została rozpoznana przez sądy, których właściwość wynika z ustawy.
Zarzut podniesiony w kasacji ocenić zatem należy jako co najmniej oczywiście bezzasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.