Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 140/13
Postanowienie
Dnia 14 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2013 r., sprawy M. S., skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 § 1 kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 kwietnia 2012 r., postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W.
P., Kancelaria Adwokacka, kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego M. S.,
3. zwolnić skazanego M. S. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENI
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Kasacja zawierała zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wyroku, polegającego na obrazie przepisów art. 410, art. 7, art. 5 § 2, art. 4 k.p.k. i oparcia ustaleń faktycznych w przedmiocie winy skazanego wyłącznie na zeznaniach K. S., choć pozostałe dowody nie wykluczają w sposób nie budzący wątpliwości możliwości zaistnienia innej wersji zdarzeń. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Po pierwsze, należy zauważyć, że sąd odwoławczy, którego wyrok zaskarżono kasacją, nie mógł naruszyć przytoczonych przepisów prawa procesowego, ponieważ w zakresie czynów przypisanych skazanemu nie czynił własnych ustaleń faktycznych, lecz w pełni zaakceptował ustalenia sądu I instancji. Sąd Najwyższy uznał zatem, że zarzut pod pozorem naruszenia prawa procesowego odnosi się w istocie do ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd I instancji i zaakceptowanych przez sąd odwoławczy; stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. tego rodzaju zarzut nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu kasacyjnym. Po drugie, zarzut kasacji jest w istocie powtórzeniem zarzutów podniesionych w apelacji, które zostały przez sąd odwoławczy rozpoznane należycie (por. rozważania dotyczące oceny zeznań świadka K. S. na s. 17-22 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego; zresztą sam skarżący nie zarzuca w kasacji naruszenia przepisów regulujących standardy kontroli odwoławczej). W końcu należy zauważyć, że zarzuty kasacji są ogólnikowe i mgliste, nie wskazują na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie przywołanych wyżej przepisów postępowania; w efekcie jawią się jako dość dowolna polemika ze stanowiskiem sądów obu instancji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.