Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 64/13
Postanowienie
Dnia 14 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Wojciech Katner
SSN Maria Szulc
w sprawie z wniosku "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. przy uczestnictwie Pośrednictwa Bankowego "A." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o wpis prawa własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2013 r., zażalenia D. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 maja 2013 r., odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r. odrzucił skargę I. B. Spółki z o.o. na orzeczenie referendarza sądowego z dnia 14 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. odrzucił zażalenie D. M. na wspomniane postanowienie Sądu Rejonowego. Dnia 6 maja 2013 r. D. M. – prezes wymienionej Spółki z o.o. wniósł w imieniu własnym do Sądu Najwyższego zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r. odrzucił to zażalenie.
Powód wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie art. 168 § 1, art. 328 § 1 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. oraz art. 233 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3941
§ 2 k.p.c., w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy odrzucił skargę na orzeczenie referendarza sądowego, Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, następnie zaś odrzucił zażalenie wniesione przez prezesa Spółki z o.o. w imieniu własnym do Sądu Najwyższego. W niniejszej sprawie zażalenie - abstrahując od jego merytorycznej nietrafności - podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 3986 w związku z art. 3941
§ 2 i 3 k.p.c.).