Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 200/11
Postanowienie
Dnia 2 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku J. D. przy uczestnictwie W. Ż., J. P. i Gminy Miasto S. o podział majątku wspólnego, na skutek skargi W. Ż. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 8 października 2010 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2012 r., zażalenia uczestnika postępowania W. Ż. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2011 r., oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę W. Ż. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J. D. przy uczestnictwie W. Ż. I in., o podział majątku wspólnego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z 8 października 2010 r.
W zażaleniu na postanowienie z 14 kwietnia 2011 r. uczestnik W. Ż. zarzucił, że zostało one wydane z naruszeniem art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 403 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie. Uczestnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od wnioskodawcy na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przesłanki odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym wskazane zostały w art. 410 k.p.c.; należą do nich: uchybienie terminowi, brak oparcia skargi na ustawowej podstawie i niedopuszczalność skargi z innych przyczyn.
Zaistnienie którejś z tych okoliczności lub wszystkich łącznie powoduje odrzucenie skargi. Powyższe przesłanki wyznaczają jednocześnie zakres wstępnej kontroli formalnej skargi o wznowienie postępowania, dokonywanej na podstawie art. 410 k.p.c., która może prowadzić do jej odrzucenia w razie stwierdzenia, że przytoczone w niej okoliczności nie mieszczą się w katalogu ustawowych podstaw wznowienia. Uczestnik wniósł o wznowienie postępowania ze wskazaniem, że już po zakończeniu postępowania dowiedział się, że stan prawny nieruchomości, na którą nakłady podlegały rozliczeniu w toku postępowania jest inny niż deklarowany przez wnioskodawczynię w związku z otrzymaną przez nią darowizną oraz że już po zakończeniu postępowania nabyła ona własność nieruchomości rolnej. Zgodnie zaś z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Stosownie do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa, powołanego w zaskarżonym postanowieniu, wykrycie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy tylko takich faktów i środków dowodowych, które nie zostały ujawnione w prawomocnie zakończonym postępowaniu, gdyż były dla strony nieujawnialne, czyli nieznane lub niedostępne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CZ 79/11, nie publ.). Niemożliwość skorzystania w poprzednim postępowaniu z nowo ujawnionych środków dowodowych ma mieć charakter obiektywny. Chodzi zatem o taką niemożliwość, która pozostawała aktualna w stosunku do każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby, znajdującej się w konkretnej sytuacji procesowej. Przyjęcie takiego stanowiska pozwala na wyeliminowanie z podstaw wznowienia postępowania takiego spóźnionego ujawniania nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które wynikało z zaniedbania lub przyjęcia błędnej - jak się następnie okazuje - strategii procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CZ 79/11, nie publ.).
Nabycie przez wnioskodawczynię w 2008 r. w drodze darowizny udziałów we własności nieruchomości przy ul. K. 5, „odkryte" przez uczestnika 15 lutego 2011 r. oraz powzięcie przez niego 20 lutego 2011 r. informacji o nabyciu przez wnioskodawczynię na własność gruntu rolnego o areale 2,24 ha w K., nie można uznać za nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Postępowanie o podział majątku toczyło się od 1995 r. Nie można zatem zaakceptować ogólnych twierdzeń podnoszonych przez uczestnika, że nie miał możliwości powołania się na powyższe okoliczności w czasie trwania postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941
§ 3 Sąd
Najwyższy oddalił zażalenie.