Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 2/07
Postanowienie
Dnia 15 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa H.R. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2007 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda H.R. od wyroku tego Sądu z dnia 3 sierpnia 2006 r. zapadłego w sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Sąd wskazał, że skarga nie odpowiada wymaganiom ustawy, gdyż nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienia takiego wniosku.
W zażaleniu na to postanowienie powód wskazuje, że zawarcie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych oraz wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia lub jego zmianę, jak również wniosku o zasądzenie kosztów, jest równoznaczne z wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest równoznaczne z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie powoda jest niezasadne i to w sposób oczywisty. Wielokrotnie już Sąd Najwyższy wskazywał, że wyodrębnienie przez ustawodawcę obowiązku zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania oraz uzasadnienia takiego wniosku jest uzasadnione także publicznoprawnym charakterem tego środka zaskarżenia. Od wielu lat w orzecznictwie podkreśla się też, że spełnienie ustawowego wymogu przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie nie może być utożsamiane z wypełnieniem innych wymagań ustawy, w tym w szczególności wykazania występowania okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji przez Sąd Najwyższy.
Jak zatem wskazano, zażalenie powoda jest pozbawione usprawiedliwionych podstaw, gdyż w skardze kasacyjnej zabrakło sformułowanego wyraźnie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania oraz uzasadnienia takiego wniosku. Tego rodzaju brak pociąga zaś za sobą odrzucenie skargi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 w związku z art. 397 i 385 k.p.c.).