Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 116/11
Postanowienie
Dnia 15 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko G. L. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 19 kwietnia 2011 r., oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną pozwanej G. L. od wyroku tego Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. wskazując, że skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawie rozpoznanej w postępowaniu uproszczonym, a nadto, że G. L. wniosła ją osobiście.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana G. L. wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 45 Konstytucji RP i art. 3981
§ 1 k.p.c. przez ich niezastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Zgodnie z art. 3982
§ 2 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawie rozpoznanej – tak jak sprawa niniejsza - w postępowaniu uproszczonym. Stosownie zaś do art. 188 pkt 1 Konstytucji, o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy. Podniesiony przez skarżącą zarzut wskazujący na niezgodność art. 3982 § 2 pkt 3 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji nie mógł więc wywrzeć zamierzonego skutku, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie dostrzega podstawy do wystąpienia z urzędu z odpowiednim pytaniem prawnym do Trybunału (art. 193 Konstytucji).
Niezależnie zaskarżone postanowienie jest trafne także w świetle jednoznacznego brzmienia art. 871
§ 1 k.p.c., przewidującego przymus adwokacko
– radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
Oddalając wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Najwyższy miał na uwadze oczywistą bezzasadność zarzutów podniesionych zażaleniu, zmierzających do podważenia prawidłowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji przepisów jednoznacznych, nie podlegających różnej wykładni (por. postanowienia Sądu Najwyższego: 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 oraz z dnia 22 stycznia 2008 r., II CZ 106/07, niepubl.).