Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 100/12
Postanowienie
Dnia 26 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Iwona Koper
SSA Władysław Pawlak
w sprawie z powództwa K.P. przeciwko B. P. o zapłatę zachowku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2012 r., zażalenia pozwanego na postanowienie o kosztach zawarte w pkt. 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 stycznia 2012 r., oddala zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1 200 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego.
W zażaleniu pełnomocnik pozwanego podniósł, że istniały podstawy do nieobciążania strony kosztami postępowania z uwagi na uzasadnione przekonanie skarżącego o słuszności apelacji oraz niewspółmierną do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika strony przeciwnej wysokość zasądzonych kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W wypadkach szczególnie uzasadnionych, na podstawie art. 102 k.p.c., sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów procesu albo nie obciążać jej kosztami w ogóle. W orzecznictwie precyzuje się pojęcie „wypadku szczególnie uzasadnionego”, tym niemniej ocena, czy w sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu ze względu na konieczność zapewnienia poczucia sprawiedliwości oraz realizacji zasady słuszności.
Chociaż kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia podlega, co do zasady, kontroli sądu wyższego rzędu, to jednak ewentualna zmiana zaskarżonego postanowienia o kosztach powinna ograniczać się do sytuacji wyjątkowych (zob. m.in. postanowienia SN z dnia 3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 nie publ. i z dnia 1 października 2010 r., I CZ 142/10 nie publ.). W uzasadnieniu zażalenia nie zostały przedstawione okoliczności i argumenty, które usprawiedliwiałyby żądanie zastosowania art. 102 k.p.c. Decydując się na kontynuowanie procesu przegranego w zasadzie w całości przed sądem pierwszej instancji (strona powodowa uległa jedynie w 5%), skarżący powinien liczyć się z koniecznością pokrycia kosztów obrony strony przeciwnej, tym bardziej, że wbrew jego twierdzeniom, co wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, sprawa nie była skomplikowana pod względem faktycznym i prawnym.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.