Treść orzeczenia
Sygn. akt II CSK 40/11
Postanowienie
Dnia 7 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z powództwa F. V. przeciwko A. H. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2010 r.,
1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej pkt I. 2. oraz pkt II zaskarżonego wyroku, a w pozostałym zakresie odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Określone w art. 3984
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pełnomocnik pozwanej A. H. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana.
Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.156). Takich okoliczności skarżąca nie wykazała.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
W zakresie, w którym zaskarżono wyrok Sąd Apelacyjnego w punkcie I.2 oraz II skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z powodu braku interesu prawnego do wniesienia środka zaskarżenia (art. 3986
§ 3 k.p.c.).
Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.