Treść orzeczenia
Sygn. akt II CSK 313/15
Postanowienie
Dnia 16 grudnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa J. K. przeciwko W. J. o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się przede wszystkim na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać z naruszenia prawa materialnego i procesowego powodującego wydanie orzeczenia sprzecznego z poczuciem sprawiedliwości, a co polega na przyznaniu prymatu ochronie dóbr osobistych funkcjonariusza państwowego wobec wolności uzasadnionej krytyki jego działań, a ponadto na ograniczaniu powoływaniu dowodów przez pozwanego. Zarzut w tym zakresie jest niczym więcej niż polemiką z zaskarżonym wyrokiem i mógłby wyłącznie służyć do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie dowodzi on natomiast oczywistej zasadności skargi. Co więcej, w odniesieniu do wielu kwestii jest w ogóle niedopuszczalny, ponieważ dotyczy postępowania przed Sądem I instancji oraz kwestii ustalenia faktów i oceny dowodów, co, z woli ustawodawcy, wymyka się ocenie w postępowaniu kasacyjnym. Ponadto, dla uzasadnienia swojego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołuje się na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego. Jego uzasadnienie odnosi jednak do stanu konkretnej sprawy, gdy tymczasem, zgodnie z niebudzącym wątpliwości poglądem, takie zagadnienie musi mieć poważny i abstrakcyjny charakter, aby uzasadniało potrzebę zajęcia się nim przez Sąd Najwyższy.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989
§ 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.