Treść orzeczenia
Sygn. akt II CNP 140/08
Postanowienie
Dnia 20 marca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2009 r. skargi "L." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z powództwa D.S. przeciwko "L." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę, odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację pozwanej L. spółka z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w P., w sprawie z powództwa D.S., o zapłatę.
Pozwana wniosła skargę na podstawie art. 4241
§ 1 k.p.c., w której żądała stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Tymczasem w skardze pozwanej brak uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4).
Źródłem szkody nie może być nieuwzględnienie zarzutu potrącenia, skoro nie wyklucza to możliwości dochodzenia należności w innym postępowaniu. Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.