Treść orzeczenia
Sygn. akt II BP 12/09
Postanowienie
Dnia 25 listopada 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z powództwa J. A. przeciwko Spółce Jawnej J. i M. M. prowadzonej pod nazwą S. w T. o zapłatę i odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2009 r., skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 26 września 2008 r., odrzuca skargę, przyznaje stronie pozwanej od strony powodowej kwotę 420 złotych (czterysta dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K., z dnia 26 września 2008 r. oddalającego apelację powoda – J. A. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w T. z dnia 26 maja 2008 r., IV P …/08, pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 99 § 1 i 2 k.p., art. 291 § 1 k.p. Ze względu na wartość przedmiotu sporu skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na przyjęcie do rozpoznania, gdyż nie zostały naruszone wskazane w niej przepisy prawa materialnego.
W kwestii naruszenia przepisów art. 99 § 1 i 2 k.p. należy stwierdzić, że przepisy te są podstawą do odpowiedzialności pracodawcy za szkodę spowodowaną niewydaniem lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy.
Zasadniczo odpowiedzialność ta dotyczy szkody polegającej na pozostawaniu pracownika bez pracy. W tej sytuacji nie mają zastosowania przepisy art. 471 i n. k.c. gdyby nawet rozważać możliwość dochodzenia naprawienia innej szkody, niż pozostawanie bez pracy, na podstawie art. 471 k.c., (wyrok SN II PK 36/04), to należałoby najpierw określić na czym ta szkoda miałaby polegać. Roszczenie o naprawienie szkody zawsze zależy od istnienia i stwierdzenia szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy (zob. wyrok SN z dnia 4 marca 2008 r., II PK 178/07). W skardze określono zaś jedynie, że szkoda obejmuje odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę (3.380 zł) oraz odszkodowanie (stratę 1.000 zł) w związku z niewydaniem świadectwa pracy.
Nie został także naruszony przepis art. 264 § 1 k.p. Zgodnie z nim odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Nie ulega żadnej wątpliwości, że termin określony w tym przepisie ma zastosowanie także do wypowiedzenia umowy na czas określony. W pojęciu „odwołanie” mieści się również roszczenie o odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia (wyrok SN z dnia 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 646). Tak więc w tej sytuacji nie ma zastosowania art. 291 k.p., który reguluje problem przedawnienia roszczeń. Ponadto należy pamiętać, że bez skutecznego wytoczenia powództwa, wniesionego z zachowaniem terminu, o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie pracownik nie może w żadnym innym postępowaniu powoływać się na bezprawność rozwiązania umowy, jako na przesłankę roszczeń odszkodowawczych (wyrok SN z dnia 25 lutego, II PK 164/08).
Należy więc stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż nie narusza wskazanych w skardze przepisów. Na tej podstawie należało więc uznać, że skarga jest oczywiście bezzasadna.
Ponadto należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w T. ustanowił adwokata z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Tymczasem sporządził on skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Tym samym nie było możliwe przyznanie kosztów za udzielenie pomocy prawnej z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.