Treść orzeczenia
Postanowienie z dnia 12 kwietnia 2001 r.
Sygn. akt I PZ 7/01
Spór o zapłatę dodatku funkcyjnego nie jest sprawą dotyczącą istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, do której mają zastosowanie szczególne zasady określenia wartości przedmiotu sporu przewidziane w art. 231 KPC.
Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie: SN Walerian Sanetra, SA Herbert Szurgacz (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2001 r. sprawy z powództwa Barbary K. przeciwko Wojewodzie L., Gminie Miejskiej B.P., Miejskiemu Ośrodkowi Kultury w B.P. o odszkodowanie, odprawę pieniężną, na skutek zażalenia wniesionego przez powódkę na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 28 grudnia 2000 r. [...] oddalił zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie odrzucił kasację powódki Barbary K. od wyroku tego Sądu z dnia 28 września 2000 r. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, która wynosi 7.400 zł. Zgodnie z art. 392 1
§ 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty dziesięć tysięcy złotych.
W zażaleniu powódka domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji zapadło przed 1 lipca 2000 r. w związku z czym w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia kasacją znajduje zastosowanie przepis art. 391 § 1 KPC w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego ... (Dz.U. Nr 48, poz. 554). Gdyby natomiast stosować w sprawie przepisy znowelizowane, konsekwentnie należałoby zastosować również art. 231 KPC. Przy zastosowaniu wymienionego przepisu wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby kwotę 10.000 zł. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik strony pozwanej wniósł o jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew stanowisku skarżącej, dla oceny dopuszczalności kasacji ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy KPC w brzmieniu nadanym im przez ustawę z dnia 24 maja 2000 r. Według art. 5 ust. 2 tej ustawy do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wynika stąd, że do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych po dniu 1 lipca 2000 r. stosuje się znowelizowane przepisy KPC. Kasacja jest środkiem zaskarżenia orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji, a nie orzeczeń pierwszoinstancyjnych, jak zdaje się przyjmować skarżąca w zażaleniu.
Nietrafny jest zarzut, że przy zastosowaniu przepisów KPC w brzmieniu nadanym powołaną ustawą z 24 maja 2000 r., w szczególności art. 231 KPC, wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby dziesięć tysięcy złotych w związku z czym kasacja jest dopuszczalna. Powołany art. 231
KPC wprowadził szczególny sposób ustalania wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników dotyczących nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy. Wartość przedmiotu sporu przy umowach na czas nieokreślony stanowi suma wynagrodzenia za okres jednego roku. Z lektury akt wynika, że spór w istocie dotyczy pozbawienia dodatku funkcyjnego związanego z pełnieniem funkcji dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w B.P. w związku z odwołaniem z tego stanowiska, jednak bez rozwiązywania łączącego strony stosunku pracy. Spór o dodatek funkcyjny w sytuacji kiedy nie doszło do rozwiązania stosunku pracy nie jest sprawą dotyczącą istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, do której znajdowałyby zastosowanie szczególne zasady określenia wartości przedmiotu sporu przewidziane art. 231
KPC. Wartość przedmiotu sporu w sprawie, będąca równocześnie wartością przedmiotu zaskarżenia kasacją, nie przekracza kwoty dziesięciu tysięcy złotych.
Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2 oraz art. 39319
KPC Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.