Treść orzeczenia
Wyrok z dnia 21 lipca 1999 r.
Sygn. akt I PKN 161/99
Do okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, krótszego niż 6 miesięcy, od którego przepis art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP uzależnia możliwość rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż 3 miesiące, nie dolicza się okresu tej niezdolności.
Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 1999 r. sprawy z powództwa Piotra T. przeciwko „W.” S.A. w K. o odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 15 grudnia 1998 r. [...] oddalił kasację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 1998 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Katowicach oddalił powództwo Piotra T. przeciwko Spółce Akcyjnej „W.” w K. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika w trybie art. 53 § 1 KP z uzasadnieniem, że powód przepracował u pozwanej od zatrudnienia do zachorowania okres krótszy niż 6 miesięcy, wobec czego rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż 3 miesiące było zgodne z przepisem art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP.
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił apelację powoda, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji.
W kasacji od powyższego wyroku powód zarzuca naruszenie prawa materialnego – art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP, kwestionując wykładnię, iż wymaganie przepracowania u danego pracodawcy przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy dotyczy okresu pracy przed zachorowaniem, gdyż jego zdaniem do okresu zatrudnienia winien być wliczony okres niezdolności do pracy z powodu choroby.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Nie zawiera ona zarzutu naruszenia prawa procesowego, wobec czego Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji i nie zakwestionowanymi przez Sąd drugiej instancji, zaś z ustaleń tych w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że powód był zatrudniony w pozwanej spółce przez okres krótszy niż 6 miesięcy, zaś jego niezdolność do pracy wskutek choroby trwała dłużej niż 3 miesiące. W takim stanie faktycznym rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia odpowiada dyspozycji przepisu art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP, natomiast wykładnia przyjęta przez kasację nie zasługuje na akceptację. Niewątpliwie wskazany w omawianym przepisie okres trwania niezdolności do pracy do 3 miesięcy, po upływie których, pracodawca jest uprawniony do niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy jest okresem ochronnym w rozumieniu art. 41 KP, w którym pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę. Ustanawiając taki okres ochronny ustawodawca jednocześnie uzależnia go od długości zatrudnienia i to nie u wszystkich dotychczasowych pracodawców, ale u danego pracodawcy, wymagając, aby nie przekraczał on 6 miesięcy. Tak więc, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy, to niezdolność do pracy wskutek choroby trwająca dłużej niż 3 miesiące upoważnia tego pracodawcę do niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy. Rozszerzająca wykładnia określenia zatrudnienia u danego pracodawcy nie jest dopuszczalna i w kwestii tej wypowiedział się już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 maja 1977 r., I PZP 18/77 (OSNCP 1977 z. 11, poz. 210). Skoro nie jest możliwe zaliczenie do tego okresu innego okresu zatrudnienia, nawet w razie przejścia pracownika do następnego zakładu pracy na podstawie tzw. porozumienia zakładów pracy, to nie można podzielić poglądu kasacji, iż okres pobierania zasiłku chorobowego po zachorowaniu, jest, na równi z okresem urlopu bezpłatnego, czy wychowawczego, okresem zatrudnienia i że okres ten winien być zliczony z okresem zatrudnienia poprzedzającym zachorowanie, a krótszym niż 6 miesięcy. Niewątpliwie bowiem rzeczywiste wykonywanie zatrudnienia tyle, że u innego pracodawcy zasługiwałoby na zaliczenie do przedzasiłkowego stażu pracy u drugiego pracodawcy, skoro jednak w świetle przyjętej przez Sąd Najwyższy wykładni przepisu art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP nie jest to możliwe, gdyż wymagany jest stosowny okres pracy „u danego” pracodawcy, to okres ten należy rozumieć jako zatrudnienie, a nie korzystanie z zasiłku chorobowego. Tym samym nie jest możliwe doliczenie do 6 miesięcznego okresu zatrudnienia okresu niezdolności do pracy z tytułu choroby, gdyż prowadziłoby to do niczym nieuzasadnionego uprzywilejowania pracownika, który posiadając krótki okres zatrudnienia u danego pracodawcy (krótszy niż 6 miesięcy) długo chorował – w stosunku do pracownika, który zachorowałby dopiero po przepracowaniu u tego pracodawcy 6 miesięcy. Także według Komentarza do Kodeksu pracy, pod red. J. Jończyka ( Warszawa 1977, s. 212) okresy zatrudnienia (krócej niż 6 miesięcy i dłużej niż 6 miesięcy) wymienione w art. 53 § 1 KP – (w ówczesnej redakcji tego przepisu w stosunku do której zmiany wprowadzone ustawą z dnia 2 lutego 1996 r., Dz. U. Nr 24, poz. 1110 - mają tylko charakter redakcyjny) oznaczają okresy zatrudnienia przed powstaniem niezdolności do pracy, gdyż „odmienna wykładnia prowadziłaby do zupełnego zatarcia ustanowionego kodeksem zróżnicowania okresu ochronnego przed rozwiązaniem umowy o pracę, który uzależniony jest od stażu pracy w danym zakładzie pracy i byłaby sprzeczna z celem tych przepisów”. Pogląd ten, nie budzący dotąd w orzecznictwie kontrowersji, należy w całej rozciągłości zaakceptować.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312
KPC orzekł jak w sentencji wyroku.