Treść orzeczenia
Sygn. akt I PK 242/14
Postanowienie
.
Dnia 16 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa B. J. przeciwko Urzędowi Gminy B. w B. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 kwietnia 2015 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 3 kwietnia 2014 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie z powództwa B. J. przeciwko Urzędowi Gminy B. w B. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, oddalił apelację strony pozwanej i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.
Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości.
Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż Sąd Okręgowy nie rozpoznał wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, tj. zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przy rozstrzyganiu stanu faktycznego sprawy art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.) i jego wykładni, naruszając tym samym art. 378 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX 560541). Nawet w przypadku uwzględnienia uzasadnienia podstaw skargi nie można uznać, że jest ona oczywiście uzasadniona w zaprezentowanym rozumieniu. Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił spójną argumentację wykazując, że powód nie naruszył ciężko swoich podstawowych obowiązków pracowniczych. Z art. 378 § 1 k.p.c., ustanawiającego obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji, nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (wyroki Sądu Najwyższego z 24 lipca 2009 r., I PK 38/09, LEX nr 523541; z 4 września 2014 r., II CSK 478/13, LEX nr 1545029). W sprawie w apelacji strona pozwana podniosła między innymi zarzut naruszenia art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. Sąd odwoławczy rozpoznając podniesiony zarzut i uznając go za bezzasadny wskazał, że apelujący powołał się na naruszenie art. 30 i art. 31 ustawy o pracownikach samorządowych. Podkreślić jednakże należy, że mimo wskazania w uzasadnieniu wyroku art. 30 i art. 31 w miejsce art. 31 i art. 32 ustawy o pracownikach samorządowych, Sąd odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu apelującego stwierdził, że podstawą wezwania do złożenia oświadczenia majątkowego był wyłącznie art. 24h ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a przepisy ustawy o pracownikach samorządowych w jego ocenie nie miały zastosowania w sprawie.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).