Treść orzeczenia
Sygn. akt I CZ 71/10
Postanowienie
Dnia 30 września 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z wniosku T. D. przy uczestnictwie T. D. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2010 r., na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt Wsc (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy wniesioną od orzeczenia tego Sądu z dnia 16 marca 2010 r. Sąd uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga wielkości wymaganej przez art. 5191 § 2 k.p.c., aby skarga kasacyjna w sprawie o podział majątku między małżonkami była dopuszczalna i wyjaśnił, że wprawdzie skarżący oszacował tę wartość jako równą całemu majątkowi podlegającemu podziałowi (178 520 zł), ale w rzeczywistości zaskarżył rozstrzygnięcie jedynie w części – w zakresie ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym. Odwołując się do stanowiska Sądu Najwyższego, zgodnie z którym do sądu w tzw. sprawach działowych należy nie tylko ustalenie wartości majątku podlegającego podziałowi, ale także wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, Sąd Okręgowy wskazał, że zakwestionowane przez skarżącego orzeczenie o ustaleniu nierównych udziałów byłych małżonków w majątku wspólnym w zestawieniu z postulowanym przez niego przyjęciem równych udziałów powoduje, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 29.753 zł.
Wnioskodawca w zażaleniu domagał się uchylenia powyższego postanowienia, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na przyjęciu, że skarga kasacyjna nie została skierowana przeciwko całości rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że zaskarżył orzeczenie o oddaleniu jego apelacji bez ustosunkowania się do wszystkich zarzutów apelacyjnych, a ponadto, że domagał się ustalenia nierównych udziałów w rozmiarze 2
/3 dla siebie i 1
/3 dla uczestniczki oraz zakwestionował zasadność rozłożenia należnej mu od uczestniczki spłaty na raty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarżący nie kwestionuje trafnie przyjętego przez Sąd Okręgowy poglądu, że prawidłowość wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia podlega kontroli sądu. Podnosi jedynie, że w rozpatrywanym wypadku tak ustalona wartość odpowiada wskazanej przez niego w skardze.
Jego stanowisko nie jest jednak słuszne w świetle treści złożonej przez niego skargi kasacyjnej. Zakres zaskarżenia tą skargą Sąd Okręgowy określił na podstawie analizy jej podstawy, wniosku o przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienia podstawy oraz wniosku. Argumentacja wnioskodawcy uprawnia do stwierdzenia, że skarżący atakuje jedynie orzeczenie o ustaleniu nierównych udziałów i optuje za przyjęciem równego rozdysponowania majątku między stronami. Skarżący wyraźnie zaznacza, że nie kwestionuje ustalonego przez obydwa Sądy składu majątku wspólnego. Jeśliby więc nawet przyjąć, że – wbrew podnoszonym argumentom – dąży jednak do ustalenia nierównych udziałów (2
/3 do 1
/3) na swoją korzyść i podważa zasadność rozłożenia na raty spłaty – to i tak wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadałaby maksymalnie kwocie 117.534 zł. Byłaby więc także niższa od wymaganej przez art. 5191 § 2 k.p.c. kwoty 150.000 zł.
Z tego względu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zażalenie wnioskodawcy podlega oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.