descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I CZ 20/07

Postanowienie

Dnia 27 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda Z.O. od postanowienia tego Sądu za dnia 14 listopada 2006 r., którym to postanowieniem odrzucono kasację powoda. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że powód wniósł opłatę w wysokości 30 zł. Wezwany przez Sąd do wskazania które z roszczeń (niepieniężne, czy pieniężne) zostało opłacone kwotą 30 zł, pełnomocnik powoda wyjaśnił, że opłata 30 zł stanowi opłatę podstawową, dokonaną na podstawie art. 14 ust. 3 w związku z art. 99 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W tej sytuacji Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako nie opłacone należycie. Pełnomocnik powoda wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia, zarzucając Sądowi niewłaściwe zastosowanie art. 1302

2 k.p.c. oraz art. 395 § 2 k.p.c. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy.

Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów powoda i przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia (zażalenia) są trafne, a wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego zażalenie jest oczywiście zasadne.

Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja art. 1302 k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna relacja art. 1302

§ 1 do art. 1302

§ 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego". Jednakże w 1302

§ 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach, będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 1302 § 1 jest taki sam jak art. 1302

§ 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych w art. 1302

§ 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 1302 § 2 k.p.c. Natomiast w razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie z art. 1302

§ 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty. Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać należy za zgodne z prawem.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art.

3941

§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.