Treść orzeczenia
Sygn. akt I CZ 13/08
Postanowienie
Dnia 16 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Centrum Handlowego P.(...) Spółki jawnej w M. przeciwko E. V. i K. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…), uchyla zaskarżone postanowienie i umarza postępowanie kasacyjne, nie obciążając powódki kosztami postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. pozwane cofnęły skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sąd Apelacyjnego z dnia 20 września 2007 r., wydanego w sprawie z powództwa Centrum Handlowego „P.(...)” spółki jawnej w M. przeciwko E. V. i K. M. o zapłatę.
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił tę skargę kasacyjną jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 75 000 zł (art. 3986
§ 2 w związku z art. 3982
§ 1 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie pozwane zarzuciły, że nie było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ – na skutek jej cofnięcia – postępowanie kasacyjne ulegało umorzeniu. W konkluzji zażalenia wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania kasacyjnego bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kodeks postępowania cywilnego nie zawiera przepisów regulujących wprost kwestię cofnięcia skargi kasacyjnej, jedynie art. 39821 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna może być cofnięta również przez samą stronę.
W art. 391 § 2 k.p.c. wyraźnie została natomiast uregulowana kwestia cofnięcia apelacji. Zgodnie z tym przepisem – co wcześniej przyjmowano już w orzecznictwie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2000 r., III CZP 6/00, MoP 2000, nr 7, str. 413) – sąd nie kontroluje dopuszczalności cofnięcia apelacji i automatycznie umarza postępowanie apelacyjne, a jedynie przy orzekaniu o kosztach procesu stosuje przepisy dotyczące cofnięcia pozwu.
W myśl art. 39821 k.p.c. przepis regulujący cofnięcie apelacji znajduje odpowiednie zastosowanie do cofnięcia skargi kasacyjnej. To oznacza, że również cofnięcie skargi kasacyjnej – jak wcześniej ostatecznie przyjęło także orzecznictwo (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 września 1998 r., I CKN 820/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 40, i z dnia 25 listopada 2005 r., V CK 418/05, niepubl.) – jest czynnością procesową niepodlegającą kontroli sądu. Sąd jest zatem bezwzględnie związany dokonaną przez stronę czynnością procesową, a w konsekwencji także jej skutkiem w postaci „braku skargi kasacyjnej”. W tej sytuacji jest oczywiste, że sąd nie może poddać cofniętej skargi kasacyjnej kontroli pod kątem jej dopuszczalności ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Powinien natomiast – zgodnie z art. 391 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. – umorzyć postępowanie i orzec o kosztach procesu według przepisów dotyczących cofnięcia pozwu.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39816 w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. oraz art. 102 w związku z art.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.).