Treść orzeczenia
Sygn. akt I CNP 53/09
Postanowienie
Dnia 8 lipca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz
w sprawie ze skargi B. I. – następcy prawnego E. M. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 lutego 2007 r., wydanego w sprawie z wniosku C. K. przy uczestnictwie E. M. B., J. B., C. K., L. K. i T. R. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2009 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
B. I., występując jako następca prawny uczestniczki postępowania E. M. B., w dniu 27 maja 2008 r. wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2006 r., oddalającego apelację E. M. B. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 18 października 2004 r., którym stwierdzone zostało, że C. K. i E. K. nabyli przez zasiedzenie własność nieruchomości opisanej w tym postanowieniu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
1. Stosownie do art. 4246
§ 1 k.p.c. termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynosi dwa lata i biegnie od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia. Ponieważ postanowienie zaskarżone przez B. I. jest postanowieniem sądu drugiej instancji, uprawomocniło się z chwilą jego wydania (art. 363 § 1 k.p.c.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia wniesiona zatem została po upływie terminu. Do biegu tego terminu podlega bowiem wliczeniu czas, w którym skargę mogła wnieść poprzedniczka prawna skarżącej.
2. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna m.in. zawierać wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) Skarga wniesiona prze B. I. nie zawiera tego elementu Powyższe okoliczności powodują, że na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. skarga wniesiona przez B. I. podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy.
Według art. 4248
§ 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega także odrzuceniu, m.in. jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była możliwa. Od postanowienia zaskarżonego przez B. I. przysługiwała skarga kasacyjna (art. 5191
§ 1 k.p.c.). Zmiana zaskarżonego orzeczenia była zatem możliwa w drodze zaskarżenia go skargą kasacyjną. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że uczestniczka postępowania E. M. B. skargę taką wniosła i postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r. została ona odrzucona.
Sąd Najwyższy postanowił zatem, jak w sentencji.