Treść orzeczenia
Sygn. akt I CNP 100/07
Postanowienie
Dnia 12 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie ze skargi Toyota Motor Poland Company Limited Spółki z o.o. w Warszawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 sierpnia 2006 r., , wydanego w sprawie z powództwa J. F. przeciwko Toyota Motor Poland Company Limited Spółce z o.o. w Warszawie o wydanie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2007 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację pozwanej Toyota Motor Poland CO. Ltd. sp. z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 stycznia 2006 r. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że apelacja pozwanego nie spełnia wymagań z art. 386 § 1 pkt 5 k.p.c., a została wniesiona przez pełnomocnika będącego adwokatem, zatem na podstawie art. 3701 w zw. z art. 373 k.p.c. podlega odrzuceniu.
Na to postanowienie pełnomocnik pozwanego wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, pełnomocnik wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r., pozostającym w sprzeczności z art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. i art. 386 § 2 k.p.c., art. 379 pkt 2 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c., pozwanej wyrządzono szkodę, skoro na skutek rażącego naruszenia ww. przepisów prawa, przez oba orzekające Sądy, została ona niesłusznie zobowiązana do wypłaty znaczącej kwoty pieniężnej - 30.396.93 zł na rzecz powoda - obejmującej zasądzone roszczenie wraz z odsetkami - co pozwana uczyniła w dniu 15 XI 2006 r. Ponadto pozwany do przedmiotowej skargi załączył odpisy:
1) wyroku Sądu Rejonowego z dnia 11 stycznia 2006 r.,
2) postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 21 sierpnia 2006 r.
3) postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 października 2006 r. odrzucające zażalenie,
4) potwierdzenie przelewu bankowego z dnia 15 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:
Postanowienie o odrzuceniu apelacji jest niewątpliwie postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c. Jednakże rzecz w tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko wtedy, gdy „przez wydanie” (verba legis) zaskarżonego orzeczenia została stronie wyrządzona szkoda. Właśnie z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).
Niedopełnienie tego obowiązku lub niewystąpienie szkody prowadzi do odrzucenia skargi a limine – w pierwszym wypadku z powodu braku istotnego skargi, w drugim zaś z powodu jej niedopuszczalności (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Użyte w art. 4241
§ 1 sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą musi zachodzić związek przyczynowy, przy czym chodzi tu o normalny, adekwatny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. Brak takiego związku przyczynowego wyklucza stwierdzenie, że szkoda została stronie wyrządzona przez wydanie orzeczenia, a to czyni skargę niedopuszczalną. Należy wobec tego przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego apelację jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy szkoda została wywołana przez wydanie tego postanowienia, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna szkoda wyrządzona wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza normalnym związkiem przyczynowym z postanowieniem o odrzuceniu apelacji, nawet gdyby i ono było niezgodne z prawem (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, niepubl.).
Mając na względzie powyższe, skargę pozwanych należało uznać za niedopuszczalną z powodu niewystąpienia szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Nie stanowi jej bowiem zapłata należności zasądzonych wyrokiem Sądu pierwszej instancji.
Przypomnieć należy, że odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uniemożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie jakiejkolwiek kontroli merytorycznej skarżonego orzeczenia. Wobec tego niniejsze postanowienie w żaden sposób nie przesądza o trafności stanowiska Sądu II instancji wyrażonego w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2006 r. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/tp/