Zadośćuczynienie to rekompensata pieniężna za krzywdę niemajątkową — ból, cierpienie fizyczne i psychiczne, utratę zdrowia lub bliskiej osoby. Sąd ustala je uznaniowo, dlatego statystyka rzeczywiście zasądzanych kwot jest najlepszym dostępnym punktem odniesienia.
| Rok | Orzeczenia | Z kwotą |
|---|---|---|
| 2014 | 306 | 203 |
| 2013 | 1247 | 883 |
| 2012 | 331 | 222 |
| 2011 | 36 | 24 |
| 2010 | 17 | 7 |
| 2009 | 1 | 0 |
| 2008 | 4 | 2 |
| 2007 | 3 | 3 |
| 2005 | 1 | 1 |
| 2004 | 1 | 0 |
W 641 orzeczeniach, w których zasądzona kwota pada dosłownie w tekście wyroku, mediana wynosi 28 000 zł; połowa zasądzeń mieści się między 5000 zł a 70 000 zł (Q1–Q3). Każda sprawa jest oceniana indywidualnie — traktuj te liczby jako punkt odniesienia, nie obietnicę.
Odszkodowanie wyrównuje szkodę majątkową (koszty leczenia, zniszczone mienie, utracone korzyści) i zależy od udowodnionej szkody; zadośćuczynienie rekompensuje krzywdę niemajątkową (ból, cierpienie) i jest ustalane uznaniowo przez sąd. Jedna sprawa może obejmować oba roszczenia — takie wyroki liczymy w obu statystykach.
Z opublikowanych orzeczeń polskich sądów (sądy powszechne, SN, TK, KIO). Wynik i kwotę oznaczamy automatycznie; liczymy wyłącznie oznaczenia o wysokiej pewności, a kwoty tylko tam, gdzie suma pada dosłownie w tekście wyroku. To materiał statystyczny, nie porada prawna.
Sprawy, w których sąd orzekał łącznie o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu, liczone są w statystykach obu typów roszczeń. Materiał statystyczny na podstawie 1948 orzeczeń z automatycznie oznaczonym wynikiem (wyłącznie oznaczenia o wysokiej pewności, ujednolicona taksonomia) — to nie porada prawna; wyniki historyczne nie przesądzają rozstrzygnięcia przyszłej sprawy.