Odszkodowanie wyrównuje szkodę majątkową — rzeczywistą stratę i utracone korzyści: koszty leczenia, zniszczone mienie, niewykonaną umowę. Jego wysokość zależy od udowodnionej szkody, a statystyka zasądzonych kwot pokazuje, jak sądy oceniają typowe sprawy.
| Rok | Orzeczenia | Z kwotą |
|---|---|---|
| 2014 | 316 | 188 |
| 2013 | 1229 | 784 |
| 2012 | 334 | 209 |
| 2011 | 21 | 15 |
| 2010 | 13 | 3 |
| 2008 | 3 | 3 |
| 2007 | 3 | 3 |
| 2006 | 1 | 0 |
| 2005 | 1 | 1 |
| 2004 | 2 | 1 |
W 591 orzeczeniach, w których zasądzona kwota pada dosłownie w tekście wyroku, mediana wynosi 17 655 zł; połowa zasądzeń mieści się między 3356 zł a 74 673 zł (Q1–Q3). Każda sprawa jest oceniana indywidualnie — traktuj te liczby jako punkt odniesienia, nie obietnicę.
Odszkodowanie wyrównuje szkodę majątkową (koszty leczenia, zniszczone mienie, utracone korzyści) i zależy od udowodnionej szkody; zadośćuczynienie rekompensuje krzywdę niemajątkową (ból, cierpienie) i jest ustalane uznaniowo przez sąd. Jedna sprawa może obejmować oba roszczenia — takie wyroki liczymy w obu statystykach.
Z opublikowanych orzeczeń polskich sądów (sądy powszechne, SN, TK, KIO). Wynik i kwotę oznaczamy automatycznie; liczymy wyłącznie oznaczenia o wysokiej pewności, a kwoty tylko tam, gdzie suma pada dosłownie w tekście wyroku. To materiał statystyczny, nie porada prawna.
Sprawy, w których sąd orzekał łącznie o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu, liczone są w statystykach obu typów roszczeń. Materiał statystyczny na podstawie 1923 orzeczeń z automatycznie oznaczonym wynikiem (wyłącznie oznaczenia o wysokiej pewności, ujednolicona taksonomia) — to nie porada prawna; wyniki historyczne nie przesądzają rozstrzygnięcia przyszłej sprawy.