Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 11 marca 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks karny skarbowy
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy
- Tytuł I - PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
- Dział I - aaaCzęść ogólna
- Dział II - aaaCzęść szczególna
- Rozdział 6 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji
- Rozdział 7 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą towarami i usługami
- Rozdział 8 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu
- Rozdział 9 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier hazardowych
- Rozdział 10
- Tytuł II - POSTĘPOWANIE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
- Tytuł III - POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
- Tytuł I - PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 marca 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 8 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 lutego 2024 r., z wyjątkiem art. 2 i art. 4, które
wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy1)[I)] Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji realizuje postanowienia aaadyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z aaadnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz. Urz. UE L 198 z 28.07.2017, str. 29). [I)] Odnośnik nr 1 do tytułu ustawy dodany przez art. 4 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 818); wszedł w życie z dniem 13 maja 2023 r.
Tytuł I
PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
Dział I
aaaCzęść ogólna
Rozdział 1
Przepisy wstępne
Art. 1.
§ 1.
Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie
skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod
groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
§ 2.
Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego
społeczna szkodliwość jest znikoma.
§ 3.
Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego,
jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
§ 4.
Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest
nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności
karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko
wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.
Art. 2.
§ 1.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,
chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2.
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować
ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 3.
Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej
poprzednio.
§ 4.
Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą, której górna granica
jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa
nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego
nie wykonuje się.
§ 5.
Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony
karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu
zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary pozbawienia wolności za
równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.
§ 6.
Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony
pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie uważa się za niebyłe.
Art. 3.
§ 1.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,
albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru
sprawcy miał nastąpić.
§ 2.
Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba
że kodeks stanowi inaczej.
§ 3.
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego,
przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie
popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko istotnym interesom
finansowym państwa polskiego.
§ 3a.
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego,
przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego w razie popełnienia za granicą
przestępstwa skarbowego określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I, skierowanego
przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich.
§ 4.
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 są karalne także
w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych
przeprowadzonych tam przez polski organ celny lub inny organ uprawniony na podstawie
umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe
określone w art. 106e, art. 106f i art. 106h popełnione zostało za granicą.
§ 5.
Przepisy kodeksu stosuje się także do obywateli polskich oraz cudzoziemców, którzy
przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub udzielają pomocy
do popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom
finansowym Wspólnot Europejskich, określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I.
Art. 4.
§ 1.
Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie,
jeżeli kodeks tak stanowi.
§ 2.
Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia,
to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
§ 3.
Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego
popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych
okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 5.
§ 1.
Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony
po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.
§ 2.
W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe
po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego
stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich,
jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki
osobiste za tym przemawiają.
Art. 6.
§ 1.
Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie
skarbowe.
§ 2.
Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego
zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony;
w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie
należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.
Art. 7.
§ 1.
Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu,
przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe
na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
§ 2.
W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego
karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same
- na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej charakteryzują czyn sprawcy.
Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków przewidzianych w kodeksie
na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Art. 8.
§ 1.
Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje
zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej
ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.
§ 2.
Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków
karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono
tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające
się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych,
sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.
§ 3.
Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny,
również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej
kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.
Art. 9.
§ 1.
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie
i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego
przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej
wykonanie takiego czynu.
§ 2.
Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności
lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność
osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie
stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego
ona dotyczy.
§ 3.
Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten,
kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego
wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby
fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
Art. 10.
§ 1.
Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności
stanowiącej jego znamię.
§ 2.
Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca,
który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że
zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza
odpowiedzialność zależy.
§ 3.
Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się
czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność
wyłączająca bezprawność.
§ 4.
Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się
czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.
§ 5.
W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd
może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem
skarbowym - sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego
w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.
29 pkt 4.
Art. 11.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby
psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych
nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.
§ 2.
Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia
czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec
karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia
przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także
nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego
wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych
w art. 29 pkt 4.
§ 3.
Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może
odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i
3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
§ 4.
Przepisów § 1-3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub
inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał
albo mógł przewidzieć.
Art. 12.
§ 1.
Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem
zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.
§ 2.
Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach
przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy,
uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze
i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie
kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
§ 3.
Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd
kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.
Art. 13.
§ 1.
Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj
i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego
na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości
i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie
się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu
należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.
§ 2.
Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia
się tylko co do osoby, której one dotyczą.
Art. 14.
Jeżeli sąd lub organ postępowania przygotowawczego określa także obowiązek, sposób
lub termin uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej
przepadku przedmiotów lub równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej,
to powinien przy tym wziąć pod uwagę w szczególności sytuację majątkową sprawcy oraz
wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotów
bądź korzyści podlegających przepadkowi.
Art. 15.
§ 1.
Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.
§ 2.
W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej
lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia
należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.
§ 3.
W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów
tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.
§ 4.
W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku
przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości
pieniężnej tych przedmiotów, powinno zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania
przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępowania.
Rozdział 2
Zaniechanie ukarania sprawcy
Art. 16.
§ 1.
Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca, który
po popełnieniu czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając
istotne okoliczności tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ
postępowania przygotowawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną
uszczuploną popełnionym czynem zabronionym. Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu
tej należności, a orzeczenie przepadku przedmiotów jest obowiązkowe, sprawca powinien
złożyć te przedmioty, natomiast w razie niemożności ich złożenia - uiścić ich równowartość
pieniężną; nie nakłada się obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, jeżeli
przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
§ 3.
Jeżeli złożone przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu zniszczeniu
lub zepsuciu, ich przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub
nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie ich wartości, organ postępowania
przygotowawczego nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej,
chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
§ 4.
Zawiadomienie wnosi się na piśmie albo ustnie do protokołu.
§ 4a.
Zawiadomienie do finansowego organu postępowania przygotowawczego może być złożone
także za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym.
§ 5.
Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone:
1)
w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego;
2)
po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania,
czynności sprawdzającej lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego
lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta nie dostarczyła podstaw do wszczęcia
postępowania o ten czyn zabroniony.
§ 6.
Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który:
1)
kierował wykonaniem ujawnionego czynu zabronionego;
2)
wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego
czynu zabronionego;
3)
zorganizował grupę albo związek mający na celu popełnienie przestępstwa skarbowego
albo taką grupą lub związkiem kierował, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w §
1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związku;
4)
nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego
w celu skierowania przeciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony.
Art. 16a.
§ 1.
Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca czynu
zabronionego dotyczącego złożenia deklaracji lub przesłania księgi, jeżeli po jego
popełnieniu została złożona organowi podatkowemu prawnie skuteczna korekta deklaracji
lub księgi dotycząca obowiązku, którego nieprawidłowe wykonanie stanowi ten czyn zabroniony.
§ 2.
Jeżeli w związku z czynem zabronionym określonym w § 1 nastąpiło uszczuplenie należności
publicznoprawnej, przepis ten stosuje się tylko wtedy, gdy należność ta została uiszczona
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie wyznaczonym przez finansowy organ
postępowania przygotowawczego.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli przed złożeniem korekty deklaracji lub księgi
wszczęto postępowanie przygotowawcze o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe
lub ujawniono w toku toczącego się postępowania przygotowawczego to przestępstwo skarbowe
lub wykroczenie skarbowe.
Art. 16b.
Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe podatnik, który
złożył zeznanie, o którym mowa w art. 45ca ust. 6 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych , w przypadku gdy zawiera ono błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu podatkowego
lub płatnika.
Art. 17.
§ 1.
Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli
wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego
nie budzą wątpliwości, a jednocześnie:
1)
uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem
skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności;
2)
sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za
dany czyn zabroniony;
3)
sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim
ten przepadek jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów -
uiścił ich równowartość pieniężną; przepisy art. 16 § 2 zdanie trzecie oraz art. 31
§ 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio;
4)
uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.
§ 2.
Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,
jeżeli:
1)
przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia
wolności;
2)
przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzywny popełniono w warunkach określonych
w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2;
3)
zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegającego przepadkowi, chyba że zostanie
ona cofnięta przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.
Art. 18.
§ 1.
Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka:
1)
tytułem kary grzywny kwotę uiszczoną przez sprawcę;
2)
przepadek przedmiotów tylko w takich granicach, w jakich sprawca wyraził na to zgodę,
a w razie niemożności ich złożenia - uiścił ich równowartość pieniężną.
§ 2.
Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega
wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego.
§ 3.
Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze
dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej
określonej w art. 37 § 1 pkt 4.
Art. 19.
§ 1.
Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka
karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli zachodzą
warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez ten środek spełnione, w szczególności
w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto:
1)
za przestępstwa skarbowe - zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3
lat lub karą łagodniejszą, gdy stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu
nie jest znaczny; przepisu nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego
w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 §
2 i 3 oraz art. 38 § 3;
2)
za wykroczenia skarbowe - w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, biorąc
pod uwagę charakter i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego, właściwości
i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu tego wykroczenia.
§ 2.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie
należności publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego
wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy ta
wymagalna należność została w całości uiszczona przed wydaniem wyroku.
§ 3.
Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego,
chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek
dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
§ 4.
W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub
innego środka można ograniczyć do przepadku przedmiotów.
Rozdział 3
Przestępstwa skarbowe
Art. 20.
§ 1.
Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej i rozdziału XXXVIII Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2.
§ 2.
Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, art. 21 § 2 i 3, art. 22-24, art. 27 §
1, art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60
§ 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68, art. 69 § 1 i 2, art. 70,
art. 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81-83, art. 85, art. 86 § 2 i 3,
art. 87, art. 88, art. 89, art. 89a § 3 zdanie pierwsze, art. 90, art. 93b-93g, art.
103 § 1, art. 106, art. 107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także wskazane w
innych przepisach niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili
się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy
art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art. 324 § 1, art. 326-333, art. 335
oraz art. 336 Kodeksu karnego.
§ 3.
W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art.
22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów
określonych w art. 29 pkt 4.
§ 4.
Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych.
§ 5.
W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego.
§ 6.
Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części
ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa
Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.
Art. 21.
§ 1.
Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia
wolności lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.
§ 2.
Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej
granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego.
§ 3.
Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio.
Art. 22.
§ 1.
Karami za przestępstwa skarbowe są:
1)
kara grzywny w stawkach dziennych;
2)
kara ograniczenia wolności;
3)
kara pozbawienia wolności.
§ 2.
Środkami karnymi są:
1)
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;
2)
przepadek przedmiotów;
3)
ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów;
4)
przepadek korzyści majątkowej;
4a)
ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej;
5)
zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu
lub zajmowania określonego stanowiska;
6)
podanie wyroku do publicznej wiadomości;
7)
pozbawienie praw publicznych;
8)
środki związane z poddaniem sprawcy próbie:
a)
warunkowe umorzenie postępowania karnego,
b)
warunkowe zawieszenie wykonania kary,
c)
warunkowe zwolnienie.
§ 3.
Środkami zabezpieczającymi są:
1)
elektroniczna kontrola miejsca pobytu;
2)
terapia;
3)
terapia uzależnień;
4)
pobyt w zakładzie psychiatrycznym;
5)
przepadek przedmiotów;
6)
zakazy wymienione w § 2 pkt 5.
Art. 23.
§ 1.
Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej;
jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa -
720.
§ 2.
Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości
200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.
§ 3.
Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste,
rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa
od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności.
Art. 24.
§ 1.
Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego czyni się w całości albo
w części odpowiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, jeżeli
sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmiotu prowadzący jego sprawy jako
pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający w jakimkolwiek innym charakterze,
a zastępowany podmiot odniósł albo mógł odnieść z popełnionego przestępstwa skarbowego
jakąkolwiek korzyść majątkową.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku
przedmiotów.
§ 3.
W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje
się odpowiednio art. 23 § 3.
§ 4.
Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych
posiłkowo, odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy
sąd określi zakres odpowiedzialności każdego z nich stosownie do osiągniętej korzyści
majątkowej.
§ 5.
Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który
uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości albo w części na rzecz Skarbu Państwa
lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej
zwrotowi na rzecz innego uprawnionego podmiotu.
Art. 25.
§ 1.
Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych,
o których mowa w przepisach o finansach publicznych.
§ 2.
Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.
§ 3.
Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa:
1)
w razie śmierci sprawcy skazanego po uprawomocnieniu się orzeczenia;
2)
jeżeli kary grzywny lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku
przedmiotów nie wykonano z powodu nieobecności skazanego w kraju.
Art. 26.
§ 1.
Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec
zamiast niej karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie
środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-6, co nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu
także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.
§ 2.
Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym
nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie
uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach
określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz
art. 38 § 3.
§ 4.
Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34 i art. 35 Kodeksu karnego.
Art. 27.
§ 1.
Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni,
najdłużej - 5 lat; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.
§ 2.
Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 2 lata; wymierza się ją
w dniach, miesiącach i latach.
Art. 28.
§ 1.
Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego
zagrożenia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie
albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.
§ 2.
Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych kary grzywny,
2 lat ograniczenia wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności; karę ograniczenia
wolności wymierza się w miesiącach i latach.
Art. 29.
Przepadek przedmiotów obejmuje:
1)
przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa skarbowego;
2)
narzędzie lub inny przedmiot stanowiący mienie ruchome, które służyło lub było przeznaczone
do popełnienia przestępstwa skarbowego;
3)
opakowanie oraz przedmiot połączony z przedmiotem przestępstwa skarbowego w taki sposób,
że nie można dokonać ich rozłączenia bez uszkodzenia któregokolwiek z tych przedmiotów;
4)
przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obrót, przechowywanie, przewóz, przenoszenie
lub przesyłanie jest zabronione.
Art. 30.
§ 1.
Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie,
a orzeka, jeżeli kodeks tak stanowi.
§ 2.
W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art.
63 § 1-6, art. 63a § 1 i 2, art. 64 § 1-6, art. 65 § 1-3, art. 66 § 1, art. 67 § 1
i 2, art. 67a § 1, art. 68 § 1 i 2, art. 69 § 1-3, art. 69a § 1 i 1a, art. 69b § 1,
art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art. 73 § 1 oraz art. 73a § 1 i 2 można
orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1-3.
§ 3.
W wypadkach określonych w art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 §
1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych
w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art.
29 pkt 3.
§ 4.
W wypadku określonym w art. 106d § 1 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub
krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów, określonych
w art. 29 pkt 1-3.
§ 4a.
(uchylony)
§ 5.
W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia
do gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdujących się
w nich środków pieniężnych oraz wygranych, które na podstawie tego dokumentu przypadają
grającemu, a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek.
Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art.
108 § 1, art. 109 i art. 110.
§ 5a.
Sprzedaż urządzeń lub automatów do gier, w stosunku do których sąd nie zarządził zniszczenia,
jest dopuszczalna wyłącznie na rzecz podmiotów, które uzyskały koncesje albo zezwolenie
na urządzanie gier.
§ 6.
W wypadkach określonych w § 2-4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w
art. 29 pkt 4.
Art. 31.
§ 1.
Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1, 3 i
4 w wypadkach przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przedmioty te nie są własnością
sprawcy.
§ 1a.
Sąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością
sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona przewidywała, że mogą one
służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego albo mogła to przewidzieć
przy zachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
§ 2.
Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca
uzyskał je w drodze czynu zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie.
§ 3.
Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli:
1)
orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego;
2)
uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem,
chyba że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej
przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt
4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego.
§ 4.
Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia
się orzeczenia.
§ 5.
Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, produktów
kosmetycznych lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości
albo w części, jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona
lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do
obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach.
§ 6.
Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych, suszu tytoniowego, płynu
do papierosów elektronicznych i wyrobów nowatorskich oraz urządzeń i maszyn do ich
produkcji lub pakowania następuje poprzez ich zniszczenie.
§ 7.
Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu
zabronionego, chyba że ich wysokość nie przekracza jednej pięćdziesiątej części minimalnego
wynagrodzenia.
Art. 32.
§ 1.
W razie niemożności orzeczenia w całości albo w części przepadku, o którym mowa w
art. 29, gdy przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty lub z innych przyczyn faktycznych
lub prawnych nie może być objęty w posiadanie, sąd orzeka środek karny ściągnięcia
równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów
określonych w art. 29 pkt 4.
§ 2.
Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie,
oznacza się ją w przybliżeniu.
§ 3.
Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają
one solidarnie za uiszczenie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.
§ 4.
Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 33.
§ 1.
Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego, chociażby pośrednio,
korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów określonych w art. 29 pkt
1 lub 4, sąd orzeka środek karny przepadku tej korzyści. W razie niemożności orzeczenia
środka karnego przepadku korzyści majątkowej orzeka się środek karny ściągnięcia jej
równowartości pieniężnej.
§ 1a.
Za korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa skarbowego uważa się także
pożytki z rzeczy lub praw stanowiących tę korzyść.
§ 2.
W razie skazania za przestępstwo skarbowe, z którego popełnienia sprawca osiągnął,
chociażby pośrednio, korzyść majątkową dużej wartości, albo przestępstwo skarbowe,
z którego sprawca osiągnął lub mógł osiągnąć, chociażby pośrednio, korzyść majątkową,
zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica jest wyższa niż 3 lata,
lub popełnione w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa
skarbowego za korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa uważa się mienie, które
sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w okresie 5 lat
przed popełnieniem przestępstwa skarbowego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego
wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny.
§ 3.
Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa
w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa
się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące
jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących
ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło
z czynu zabronionego.
§ 4.
Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia przy zabezpieczeniu grożącego
przepadku korzyści majątkowej oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub jednostka,
której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z powództwem przeciwko
Skarbowi Państwa o obalenie domniemania; do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy
postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.
§ 5.
W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub równowartości
pieniężnej tego udziału.
§ 6.
Środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej
nie orzeka się, jeżeli korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi.
§ 7.
Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub ściągnięcie jej równowartości pieniężnej
przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku,
o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego
powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.
Art. 34.
§ 1.
Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych
można orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.
§ 2.
Sąd może orzec środek karny zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej
w wypadkach określonych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo
skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1-5, art. 63a
§ 1, art. 64 § 1-6, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2, art.
69 § 1-3, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art.
73 § 1, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80f § 1-4, art.
82 § 1, art. 83 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 88 §
1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, art. 92 § 1, art. 93, art. 97
§ 1 i 2, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1, art.
106c § 1, art. 106d § 1, art. 106j § 1, art. 107 § 1-3, art. 107a § 1 oraz art. 110.
§ 3.
Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1
i 2 w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 4.
Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się
w latach, od roku do lat 5.
Art. 35.
W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w
sposób przez siebie określony.
Art. 36.
§ 1.
Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może:
1)
wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone
karą pozbawienia wolności; przepis art. 26 § 2 stosuje się;
2)
odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-6;
3)
odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe;
przepis art. 19 § 3 zdanie drugie stosuje się.
§ 2.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej
i przed wydaniem wyroku wymagalna należność została w całości uiszczona, nadzwyczajne
złagodzenie kary może polegać na orzeczeniu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej
połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo
skarbowe, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art.
22 § 2 pkt 2-6, przewidzianych za to przestępstwo.
§ 3.
Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie
w stosunku do sprawcy współdziałającego z inną osobą lub osobami w popełnieniu przestępstwa
skarbowego, jeżeli ujawnił przed organem postępowania przygotowawczego wszystkie istotne
informacje dotyczące tych osób oraz okoliczności jego popełnienia.
§ 3a.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej,
sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w przypadku, gdy sprawca w terminie
złożył informacje o schemacie podatkowym, a uszczuplona należność publicznoprawna
wynika bezpośrednio z zastosowania tego schematu podatkowego.
§ 4.
Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sprawca:
1)
wezwany do złożenia wyjaśnień lub zeznań, nie potwierdził w postępowaniu w sprawie
o przestępstwo skarbowe ujawnionych przez siebie informacji;
2)
kierował wykonaniem ujawnionego przestępstwa skarbowego;
3)
wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego
przestępstwa skarbowego;
4)
nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego w celu skierowania przeciwko
niej postępowania o ten czyn zabroniony.
§ 5.
Warunkowego zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w § 3, nie stosuje się także
do sprawcy określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5.
Art. 37.
§ 1.
Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca:
1)
popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej
dużej wartości albo popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu
czynu zabronionego jest duża;
1a)
popełnia przestępstwo skarbowe określone w art. 62 § 2, a kwota podatku wynikająca
z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur jest dużej wartości;
2)
uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu;
3)
popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby
nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona
przestępstwa skarbowego określonego w tym samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy
nimi nie są długie;
4)
skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia
wolności albo karę grzywny, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia
wolności lub 6 miesięcy kary ograniczenia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej
co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego
rodzaju;
5)
popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym
na celu popełnienie przestępstwa skarbowego;
6)
popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem
albo działając wspólnie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym
jej użyciem;
7)
przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza
inną osobę do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe.
§ 2.
Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym
nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została
w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
§ 2a.
Przepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się, jeżeli wymagalna należność została w całości
uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
§ 3.
Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej
grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego
przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.
§ 4.
W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające
się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje,
w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2.
Art. 38.
§ 1.
Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności:
1)
do 6 miesięcy albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone
tylko karą grzywny do 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia także kary
grzywny grożącej za to przestępstwo;
2)
do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone
tylko karą grzywny przekraczającą 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia
także kary grzywny grożącej za to przestępstwo;
3)
przewidzianą za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości powyżej dolnej granicy
ustawowego zagrożenia, nie niższej niż 1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia
zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia z takim samym obostrzeniem także
kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.
§ 2.
Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności w wysokości
powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie niższej niż 3 miesiące do górnej
granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego podwójnie, co nie wyłącza wymierzenia w
wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę także kary
grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten czyn zabroniony określony
w:
1)
art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1-5, art. 63a § 1, art. 65 § 1, art.
67 § 1, art. 69a § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1,
art. 78 § 1, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz art.
92 § 1, a kwota uszczuplonej należności publicznoprawnej lub wartość przedmiotu czynu
zabronionego jest wielka;
2)
(uchylony)
3)
art. 62 § 2, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających
z faktur stanowiących przedmiot czynu zabronionego jest wielkiej wartości.
§ 3.
W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2,
a w wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3.
Art. 39.
§ 1.
Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne
przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych
grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia
wolności wymierza się w miesiącach i latach.
§ 2.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone
w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w Kodeksie karnym.
Art. 40.
§ 1.
Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1
pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę
łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.
§ 2.
Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe
należące do ciągu przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona
w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art.
38 § 1 lub 2.
§ 3.
Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna
grzywny nie może przekraczać 1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki
dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3.
Art. 41.
§ 1.
Warunkowe umorzenie postępowania karnego można zastosować do sprawcy przestępstwa
skarbowego, chyba że przestępstwo to popełniono w warunkach określonych w art. 37
§ 1 pkt 1-3, 5-7 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 §
3.
§ 2.
Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym
nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie
uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.
§ 3.
Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie
próby uchyla się od wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.
§ 4.
Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie:
1)
warunkowego zawieszenia wykonania kary;
2)
warunkowego zwolnienia.
Art. 41a.
§ 1.
Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się także do sprawcy określonego
w art. 37 § 1 pkt 2 i 5, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi
okolicznościami.
§ 2.
W wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy
określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 okres próby wynosi od 3 do 5 lat, a dozór jest
obowiązkowy.
Art. 42.
§ 1.
Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności
popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo
skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich
kary.
§ 2.
Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech
czwartych kary.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej niepodlegających łączeniu
kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis § 1 stosuje się,
jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w określonych tam warunkach.
§ 4.
Jeżeli skazanym jest osoba określona w § 2, okres próby nie może być krótszy niż 3
lata.
Art. 43.
§ 1.
Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 5 można orzec tytułem środka zabezpieczającego,
jeżeli:
1)
sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności;
2)
społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;
3)
zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego;
4)
zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego;
5)
zastosowano art. 5 § 2.
§ 2.
Przepisy o przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego stosuje się odpowiednio
także w razie umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy.
§ 3.
Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może
orzec tytułem środka zabezpieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności
gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska,
gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego.
§ 5.
Wymienione w § 4 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli
ustały przyczyny jego orzeczenia.
Art. 43a.
Jeżeli zebrane dowody wskazują, że w razie skazania zostałby orzeczony przepadek,
sąd może go orzec także w przypadku śmierci sprawcy, umorzenia postępowania z powodu
niewykrycia sprawcy, a także w przypadku zawieszenia postępowania w sprawie, w której
nie można ująć oskarżonego albo oskarżony nie może brać udziału w postępowaniu z powodu
choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby.
Art. 44.
§ 1.
Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło
lat:
1)
5 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia
wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat;
2)
10 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą
3 lata.
§ 2.
Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie
należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej
należności.
§ 3.
W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego
polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej
rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli
sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie
należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał
dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg
przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym
istnienie długu celnego zostało ustalone.
§ 4.
W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego
zależy od nastąpienia określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna
się od czasu, gdy skutek nastąpił.
§ 5.
Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy,
karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1
ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 2 - z upływem
10 lat od zakończenia tego okresu.
§ 6.
W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia przedawnienie biegnie od dnia wydania orzeczenia
w tym przedmiocie, chyba że karalność przestępstwa skarbowego już ustała.
§ 7.
Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze
prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe.
Art. 45.
§ 1.
Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.
§ 1a.
Środków zabezpieczających określonych w art. 22 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia
się orzeczenia upłynęło 10 lat.
§ 2.
Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.
Rozdział 4
Wykroczenia skarbowe
Art. 46.
Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń.
Art. 47.
§ 1.
Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo.
§ 2.
Środkami karnymi są:
1)
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;
2)
przepadek przedmiotów;
3)
ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.
§ 3.
Do środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów stosuje
się odpowiednio art. 31 § 4 i art. 32.
§ 4.
Przepadek przedmiotów określony w § 2 pkt 2 można orzec tytułem środka zabezpieczającego;
przepisy art. 31 § 1, art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 oraz § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 48.
§ 1.
Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej
wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2.
Mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających pięciokrotnej
wysokości minimalnego wynagrodzenia.
§ 3.
Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej
wysokości minimalnego wynagrodzenia.
§ 4.
Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją mandatem karnym, uwzględnia się także stosunki
majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe.
§ 5.
W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie
z art. 244-248 Kodeksu postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności,
zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności
jest równoważny karze grzywny w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej
górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.
Art. 49.
§ 1.
Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, art. 30 § 1 i 6
oraz art. 31, przy czym nie obejmuje on środka przewozowego stanowiącego przedmiot
określony w art. 29 pkt 2, chyba że został on specjalnie przysposobiony do popełnienia
czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo
lub wykroczenie.
§ 2.
W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 56 § 3, art. 63 § 7, art.
63a § 3, art. 64 § 7, art. 66 § 2, art. 67 § 4, art. 68 § 3, art. 69a § 2, art. 69b
§ 2, art. 69c § 2, art. 70 § 5, art. 73 § 2, art. 73a § 3, art. 86 § 4, art. 87 §
4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art. 90 § 3, art. 107 § 4 oraz art. 107a § 2 można orzec
przepadek przedmiotów określonych w § 1.
§ 3.
W wypadkach określonych w art. 65 § 4 oraz art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów
określonych w § 1, jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie.
§ 4.
W wypadku określonym w art. 106d § 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub
krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów określonych
w § 1.
Art. 50.
§ 1.
Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych,
sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia
zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków
za pozostające w zbiegu wykroczenia.
§ 2.
(uchylony)
Art. 51.
§ 1.
Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął
rok. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6-7 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność
popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od zakończenia
tego okresu.
§ 3.
Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu,
jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 3 lata.
§ 4.
Środka zabezpieczającego określonego w art. 47 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia
się orzeczenia upłynęły 3 lata.
Art. 52.
§ 1.
Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się
za niebyłe z upływem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania,
chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2.
W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje
z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.
§ 3.
Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie
popełnił przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie,
za które orzeczono karę lub środek karny, wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-7 i 8 lit.
b lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od ich wymierzenia, dopuszczalne
jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.
§ 4.
Nałożenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku
od uiszczenia lub ściągnięcia tej grzywny albo od przedawnienia jej wykonania.
Rozdział 5
Objaśnienie wyrażeń ustawowych
Art. 53.
§ 1.
Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby
nie stanowiło ono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Określenie czynu
zabronionego jako przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może nastąpić
tylko w niniejszym kodeksie.
§ 2.
Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny
w stawkach dziennych, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.
§ 3.
Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny
określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności
publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości
minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym jest także
inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi.
§ 4.
Minimalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę .
§ 5.
Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu
I działu II - Część szczególna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub
wykroczenia skarbowego.
§ 6.
Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, jest to wysokość
kwoty określonej w § 3 zdanie pierwsze.
§ 7.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę
rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę
obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności
publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również
postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień
jej naruszenia.
§ 8.
W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie
skarbowe, które w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności -
zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe - zawiera niski stopień społecznej szkodliwości
czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność publicznoprawna
nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego
nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł
ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu
zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty małej wartości, czyni to z pobudek
zasługujących na uwzględnienie.
§ 9.
W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje
również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której
Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym
wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia
oraz ich zasobów naturalnych.
§ 10.
Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.
§ 11.
Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego,
o którym mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi
Państwa powstaniem uszczerbku finansowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności
wielkiej wartości.
§ 12.
Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w
tym samym rozdziale kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej
użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju.
§ 13.
Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.
§ 14.
Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza
dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia.
§ 15.
Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza
pięćsetkrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.
§ 16.
Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza
tysiąckrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.
§ 17.
Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje
się jego wartość rynkową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania.
O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić
- czas jego ujawnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 18.
W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób
lub towarów, w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa,
naczepa, jednostka pływająca oraz statek powietrzny.
§ 19.
Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła
21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.
§ 20.
Dokument jest to każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest
związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód
prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
§ 21.
Księgami są:
1)
księgi rachunkowe;
2)
podatkowa księga przychodów i rozchodów;
3)
ewidencja;
4)
rejestr;
5)
inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje ustawa, a
w szczególności zapisy kasy rejestrującej.
§ 22.
Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym.
§ 23.
Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa.
§ 24.
(uchylony)
§ 25.
(uchylony)
§ 26.
W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa,
będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością
państwową jest podatek stanowiący dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia
udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością samorządową -
podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu
rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji.
§ 26a.
W rozumieniu kodeksu należnością publicznoprawną, w tym podatkiem, jest także należność
stanowiąca przychód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetu zarządzanego
przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, w rozumieniu wiążących Rzeczpospolitą
Polską przepisów prawa Unii Europejskiej, będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego
lub wykroczenia skarbowego.
§ 27.
Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo
kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub
w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy
nastąpił.
§ 28.
Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie
konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku
finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić.
§ 29.
Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do następujących określeń: „kwota niewpłaconego
podatku”, „nienależny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej
do zapłacenia”, „nienależny zwrot należności podatkowej”, „nie pobiera podatku”, „nie
wpłaca w terminie podatku”, „pobrany podatek”, „pobranego podatku nie wpłaca”, „podatek”
oraz „wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z
przeznaczeniem dotacji lub subwencji”.
§ 30.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”,
„deklaracja”, „informacja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek
podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, „zwrot podatku”, „schemat podatkowy”,
„schemat podatkowy standaryzowany”, „NSP”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że określenie:
1)
„podatek” oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku, a także opłaty, inne
niepodatkowe należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym oraz daninę
solidarnościową, o której mowa w art. 30h ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2)
„podatnik” oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat, niepodatkowych należności
budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym oraz daniny solidarnościowej, o której
mowa w art. 30h ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
§ 30a.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „podatnik” oznacza również podmiot zobowiązany
do uiszczenia należności, o których mowa w § 26a.
§ 30b.
(uchylony)
§ 30c.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „informacja podsumowująca”, „mechanizm podzielonej
płatności” oraz „procedura magazynu typu call-off stock” mają znaczenie nadane im
w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług .
§ 30d.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „dokument zastępujący e-SAD”, „dokument zastępujący
e-AD”, „dostawa wewnątrzwspólnotowa”, „e-AD”, „eksport”, „import”, „legalizacyjne
znaki akcyzy”, „nabycie wewnątrzwspólnotowe”, „numer referencyjny”, „procedura zawieszenia
poboru akcyzy”, „przedpłata akcyzy”, „skład podatkowy”, „System”, „terytorium kraju”,
„terytorium państwa członkowskiego”, „e-SAD”, „uszkodzone znaki akcyzy”, „wyroby akcyzowe”,
„znaki akcyzy”, „zniszczone znaki akcyzy” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym .
§ 30e.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „koncentrat”, „urobek rudy miedzi” oraz „wydobycie
miedzi oraz srebra” mają znaczenia nadane im w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin .
§ 30f.
Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „sprawozdanie finansowe” i „sprawozdanie z
badania” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości oraz ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze
publicznym .
§ 31.
Użyte w kodeksie określenia „kontrola celno-skarbowa”, „nabycie sprawdzające”, „audyt”,
„czynności audytowe”, „urzędowe sprawdzenie”, „składanie za pośrednictwem konta w
e-Urzędzie Skarbowym”, „doręczenie na konto w e-Urzędzie Skarbowym” mają znaczenie
nadane im w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 31a.
(uchylony)
§ 32.
Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „dozór celny”, „kontrola
celna”, „magazyn czasowego składowania”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”,
„przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład celny”, „stawka celna”, „wolny obszar
celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie nadane im w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października
2013 r. ustanawiającym unijny kodeks celny 2)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90., zwanym dalej „unijnym kodeksem celnym”, w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającym
szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny 3)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016,
str. 35. oraz w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającym
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych
zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego 4)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016,
str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016,
str. 1.. Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio „należności celne przywozowe” i
„należności celne wywozowe” w rozumieniu unijnego kodeksu celnego.
§ 33.
Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenie „reglamentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio
środki polityki handlowej ustanowione przez Wspólnotę Europejską w ramach wspólnej
polityki handlowej postanowieniami wspólnotowymi stosowanymi w odniesieniu do ograniczenia
świadczenia usług, wywozu lub przywozu towarów, takie jak środki nadzoru lub ochrony,
ograniczenia ilościowe i zakazy przywozu oraz wywozu, a także środki administrowania
obrotem towarami lub usługami z zagranicą, ustanowione przez właściwy organ administracji
państwowej.
§ 33a.
Jeżeli przedmiotem czynu zabronionego określonego w rozdziale 7 kodeksu jest towar
wprowadzany na obszar celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zabronionego
rozumie się wartość celną towaru.
§ 34.
Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „działalność kantorowa”,
„indywidualne zezwolenie dewizowe”, „jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego
inwestowania”, „kontrola”, „kraj”, „kraje trzecie”, „krajowe środki płatnicze”, „nierezydent”,
„nierezydent z kraju trzeciego”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „papiery
wartościowe”, „rezydent”, „uprawniony bank”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”,
„waluta wymienialna”, „zagraniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają
znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe .
§ 35.
Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe” „gra
losowa”, „gra na automacie”, „loteria audioteksowa”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”,
„zakłady wzajemne”, „koncesja”, „zezwolenie”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych .
§ 35a.
Ilekroć w ustawie jest mowa o „automacie” lub „grze na automacie” rozumie się przez
to także odpowiednio „automat o niskich wygranych” lub „grę na automacie o niskich
wygranych” w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
§ 36.
Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej
służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy sił zbrojnych państw
obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu
cywilnego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają w związku
z pełnieniem obowiązków służbowych.
§ 37.
Finansowym organem postępowania przygotowawczego jest:
1)
naczelnik urzędu skarbowego;
2)
naczelnik urzędu celno-skarbowego;
3)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 38.
Niefinansowy organ postępowania przygotowawczego jest to:
1)
Straż Graniczna;
2)
Policja;
3)
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
4)
Żandarmeria Wojskowa;
5)
Centralne Biuro Antykorupcyjne.
§ 39.
Organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest:
1)
miejscowo właściwy dyrektor izby administracji skarbowej - w sprawach należących do
właściwości naczelnika urzędu skarbowego oraz naczelnika urzędu celno-skarbowego;
2)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej - jeżeli postanowienie lub zarządzenie wydał
organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego określony w pkt
1;
3)
minister właściwy do spraw finansów publicznych - w sprawach należących do właściwości
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 39a.
Organem nadrzędnym nad niefinansowymi organami postępowania przygotowawczego określonymi
w § 38 pkt 1-3 jest prokurator, a nad niefinansowym organem postępowania przygotowawczego
określonym w § 38 pkt 4 - prokurator do spraw wojskowych.
§ 40.
Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba
prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący
postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wezwał do udziału w tym charakterze.
§ 41.
Interwenientem jest podmiot, który nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu
w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu
roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi, a zgłoszenie to zostało przyjęte.
Dział II
aaaCzęść szczególna
Rozdział 6
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji
Art. 54.
§ 1.
Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu
lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 55.
§ 1.
Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek
lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się imieniem i nazwiskiem,
nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża podatek na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 56.
§ 1.
Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi
deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia
obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na
uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 4.
Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu
lub podstawy opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi
deklaracji lub oświadczenia lub wbrew obowiązkowi nie składa ich za pomocą środków
komunikacji elektronicznej lub składa je niezgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego.
Art. 56a.
§ 1.
Podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji,
o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,
dokonując odliczenia podatku niezgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 3.
Nie podlega karze określonej w § 1 i 2 podatnik, który złożył właściwemu organowi
podatkowemu informację, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po terminie, jeżeli złożenie tej informacji nastąpiło przed dniem:
1)
rozpoczęcia czynności sprawdzających w zakresie podatku od towarów i usług;
2)
doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w zakresie podatku
od towarów i usług, a w przypadku gdy nie stosuje się zawiadomienia - przed dniem
wszczęcia takiej kontroli, jeżeli nie miał miejsca przypadek wskazany w pkt 1;
2a)
wszczęcia kontroli celno-skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług;
3)
wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, jeżeli nie
miał miejsca przypadek wskazany w pkt 1 lub 2.
Art. 56b.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 20a ust. 1 oraz art. 20f ust. 2-4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym nie składa wniosku o wpis do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub nie
powiadamia o zaprzestaniu prowadzenia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy,
lub nie powiadamia o zmianie danych zawartych we wniosku o wpis do rejestru pośredniczących
podmiotów tytoniowych lub we wniosku o dokonanie zmiany wpisu do tego rejestru albo
składa wniosek lub dokonuje powiadomienia po terminie lub podaje w nich dane niezgodne
ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 16, art. 16b, art. 17 i art. 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym nie składa zgłoszenia rejestracyjnego, zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego,
powiadomienia, zgłoszenia o zaprzestaniu prowadzenia działalności, albo nie zgłasza
zmiany danych w nich zawartych, albo składa je po terminie lub podaje w nich dane
niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
Art. 56c.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie sporządza lokalnej dokumentacji cen transferowych, o której
mowa w art. 23w ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11k ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo nie dołącza do lokalnej dokumentacji cen transferowych grupowej dokumentacji
cen transferowych, o której mowa w art. 23zb ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11p ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto sporządza dokumentację, o której mowa w § 1, niezgodnie
ze stanem rzeczywistym.
§ 3.
Kto wbrew obowiązkowi dokumentację, o której mowa w § 1, sporządza po terminie, podlega
karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 56d.
§ 1.
Kto podaje nieprawdę lub zataja prawdę, składając:
1)
oświadczenie lub informację, o których mowa w art. 41 ust. 4da, 15, 21 lub 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
od osób fizycznych lub w art. 26 ust. 1ab, 2ca, 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
od osób prawnych,
2)
oświadczenie co do zgodności z prawdą faktów przedstawionych we wniosku o zwrot podatku,
o którym mowa w rozdziale 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w rozdziale 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, lub we wniosku o wydanie opinii o stosowaniu preferencji, o którym mowa w art. 41d ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, oraz co do zgodności z oryginałem dokumentacji załączonej do tych wniosków,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 1a.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie składa informacji,
o których mowa w art. 41 ust. 4da ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w art. 26 ust. 2ca ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo składa je po terminie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 1a podlega
karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 56e.
§ 1.
Osoba fizyczna będąca udziałowcem lub akcjonariuszem podatnika opodatkowanego ryczałtem
od dochodów spółek zgodnie z przepisami rozdziału 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, która wbrew obowiązkowi nie składa temu podatnikowi oświadczenia, o którym mowa
w art. 28s ust. 1 tej ustawy, albo składa je po terminie lub podaje w nim dane niezgodne
ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 57.
§ 1.
Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie
o wykroczenie skarbowe określone w § 1 wpłacono w całości należny podatek na rzecz
właściwego organu.
Art. 57a.
§ 1.
Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych , nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu skarbowego podlegających przekazaniu
opłat egzekucyjnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 57b.
§ 1.
Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu naczelnikowi urzędu
skarbowego informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 57c.
§ 1.
Podatnik, który wbrew obowiązkowi dokonuje płatności kwoty należności wynikającej
z faktury z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 58.
(uchylony)
Art. 59.
(uchylony)
Art. 60.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi w miejscu wykonywania działalności lub
w miejscu wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, przedstawicielstwo lub oddział,
a jeżeli prowadzenie księgi zostało zlecone biuru rachunkowemu lub innemu uprawnionemu
podmiotowi - w miejscu określonym w umowie z biurem rachunkowym lub w miejscu wskazanym
przez kierownika jednostki,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia
w terminie właściwego organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego, lub inny
podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego imieniu i na jego rzecz.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 61.
§ 1.
Kto nierzetelnie prowadzi księgę,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę.
Art. 61a.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie przesyła księgi właściwemu organowi podatkowemu albo przesyła
ją nierzetelną,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto księgę przesyła po terminie lub wadliwą.
Art. 62.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku, wystawia je w sposób wadliwy
albo odmawia ich wydania,
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
§ 2.
Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas
nie krótszy od roku, albo obu tym karom łącznie.
§ 2a.
Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje,
a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur
jest małej wartości,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 3.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wystawionej
lub otrzymanej faktury lub rachunku, bądź dowodu zakupu towarów.
§ 4.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży
z pominięciem kasy rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego
dokonanie sprzedaży.
§ 5.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 63.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcyzowe, w stosunku do których zakończono
procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy sprowadza na terytorium kraju
wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy.
§ 3.
Tej samej karze podlega, kto, produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe,
o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wydaje z magazynu wyrobów gotowych wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia
znakami akcyzy.
§ 4.
Tej samej karze podlega, kto wyprowadza ze składu podatkowego na podstawie zezwolenia
na wyprowadzanie jako podatnik wyrobów akcyzowych z cudzego składu podatkowego poza
procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia
znakami akcyzy.
§ 5.
Karze określonej w § 1 podlega także, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego
w § 1-4 w stosunku do wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi
znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi,
przerobionymi lub nieważnymi.
§ 6.
Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego
w § 1-5
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 7.
Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1-5
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 63a.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy sprzedaje wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego prawidłowego
oznaczenia odpowiednimi znakami akcyzy,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego
w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenia skarbowe.
Art. 64.
§ 1.
Kto bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wyprowadza ze składu
podatkowego wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania
ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wina gronowe uzyskane
z winogron pochodzących z upraw własnych, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe
nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej
lub eksportu.
§ 3.
Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym alkohol etylowy, o
którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, w gorzelni prawnie i ekonomicznie niezależnej od wszelkich innych gorzelni oraz
niedziałającej na podstawie licencji uzyskanej od innego podmiotu, bez powiadomienia
na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami
akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu.
§ 4.
Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe z
wykorzystaniem wyłącznie wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona w
wysokości równej lub wyższej od kwoty akcyzy przypadającej do zapłaty od wyprodukowanych
wyrobów akcyzowych, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje
te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dostawy
wewnątrzwspólnotowej lub na eksport.
§ 5.
Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe, od
których została zapłacona przedpłata akcyzy, bez powiadomienia na piśmie w terminie
właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem
do dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub na eksport.
§ 6.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto bez powiadomienia na piśmie w terminie
właściwego organu umieszcza w wolnym obszarze celnym wyroby akcyzowe nieoznaczone
znakami akcyzy, przeznaczone do sprzedaży w jednostkach handlowych tam usytuowanych.
§ 7.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-6
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 65.
§ 1.
Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące
przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art. 69a,
art. 73 lub art. 73a, lub pomaga w ich zbyciu, albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub
pomaga w ich ukryciu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe, o których
na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią
one przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art.
69a, art. 73 lub art. 73a, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje
lub pomaga w ich ukryciu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2a.
Kto podejmuje czynności zmierzające bezpośrednio do nabycia wyrobów akcyzowych stanowiących
przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art. 69a,
art. 73 lub art. 73a,
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.
§ 2b.
Kto podejmuje czynności zmierzające bezpośrednio do nabycia wyrobów akcyzowych, o
których na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że
stanowią one przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub
3, art. 69a, art. 73 lub art. 73a,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 4.
Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1-2b
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 66.
§ 1.
Kto wyroby akcyzowe oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności
znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 67.
§ 1.
Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia
środki,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 3.
Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił
od jego dokonania, w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub
zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 67a.
§ 1.
Kto posiada, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi podrobione lub przerobione
znaki akcyzy lub upoważnienie do odbioru banderol,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 68.
§ 1.
Kto nie dopełnia obowiązku sporządzenia spisu i przedstawienia go do potwierdzenia
właściwemu organowi w przypadku wystąpienia w obrocie poza procedurą zawieszenia poboru
akcyzy wyrobów akcyzowych nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi
znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi,
przerobionymi lub nieważnymi,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oznaczenia wyrobów akcyzowych
legalizacyjnymi znakami akcyzy.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega
karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 69.
§ 1.
Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane
z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi, a także z ich oznaczaniem znakami
akcyzy,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Kto podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanych wyrobów
akcyzowych,
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.
§ 3.
Kto wbrew przepisom usuwa wyroby akcyzowe z miejsca produkcji, przerobu, zużycia,
przechowywania lub podczas przewozu,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 4.
Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne.
Art. 69a.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy produkuje, magazynuje lub przeładowuje wyroby akcyzowe
poza składem podatkowym,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 1a.
Kto wbrew przepisom ustawy podejmuje czynności zmierzające do produkcji lub magazynowania
wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym, lub podejmuje czynności mające stworzyć
ku temu warunki, w szczególności w tym celu wchodzi w porozumienie z innymi osobami,
uzyskuje lub przysposabia środki lub sporządza plan działania,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 1a
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 69b.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej lub nabycia wewnątrzwspólnotowego
wyrobów akcyzowych,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 69c.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi przemieszcza wyroby akcyzowe z terytorium jednego państwa członkowskiego
na terytorium innego państwa członkowskiego przez terytorium kraju bez e-SAD albo
dokumentu zastępującego e-SAD albo bez wydruku e-AD z nadanym numerem referencyjnym
albo innego dokumentu handlowego, w którym umieszczono numer referencyjny nadany e-AD
w Systemie, albo dokumentu zastępującego e-AD, albo na podstawie tych dokumentów zawierających
dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 70.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie
nieuprawnionej,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub wprowadzenia w obieg nabywa lub w inny
sposób przyjmuje znaki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego
w celu ponownego ich użycia lub wprowadzenia w obieg.
§ 3.
Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.
§ 4.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada,
przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi znaki akcyzy.
§ 5.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 71.
Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków
akcyzy naraża je na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia
lub zgubienia,
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.
Art. 72.
Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia
znaków akcyzy, w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych,
zniszczonych lub nieważnych,
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.
Art. 73.
§ 1.
Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego
warunku, od którego ustawa uzależnia zwolnienie wyrobu akcyzowego z obowiązku oznaczania
znakami akcyzy,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 73a.
§ 1.
Kto w użyciu wyrobu akcyzowego zmienia jego przeznaczenie, w szczególności używa oleju
opałowego jako oleju napędowego, przez co naraża podatek akcyzowy na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego jest małej wartości, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego nie przekracza ustawowego
progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 74.
(uchylony)
Art. 75.
Importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz przedstawiciel podatkowy,
który nie dopełnia obowiązku uzyskania od podmiotu mającego siedzibę poza terytorium
kraju rozliczenia z przekazanych mu znaków akcyzy,
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
Art. 75a.
§ 1.
Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie dokonuje
pomiaru zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie, lub dokonuje
pomiaru z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2012 r.
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie, podlega
karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew
obowiązkowi nie dokonuje pomiaru ilości urobku rudy miedzi, koncentratu, gazu ziemnego
lub ropy naftowej lub dokonuje pomiaru z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 lub art. 15a ustawy z dnia 2 marca 2012 r.
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1 oraz § 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
Art. 75b.
§ 1.
Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi
ewidencji pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie
lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi, wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu
ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który nierzetelnie prowadzi ewidencję
pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru
ilości urobku rudy miedzi i wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego
lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega
karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 4.
Karze określonej w § 3 podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który
wadliwie prowadzi ewidencję pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi
lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi, wyprodukowanego koncentratu,
wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin.
Art. 75c.
Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który bez przeprowadzenia urzędowego
sprawdzenia prowadzi działalność w zakresie wydobycia miedzi, srebra, gazu ziemnego
lub ropy naftowej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
Art. 76.
§ 1.
Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego
stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot podatkowej
należności publicznoprawnej, w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów
o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowym, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie
na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku jest małej wartości, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku nie przekracza ustawowego progu,
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 76a.
§ 1.
Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego
stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków,
o których mowa w przepisach o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych
z budownictwem mieszkaniowym,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej
wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza
ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 76b.
§ 1.
Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego
stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków,
o których mowa w przepisach o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych
w związku z budową pierwszego własnego mieszkania,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej
wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza
ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 77.
§ 1.
Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego
organu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 4.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia
kary lub środka karnego, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo
skarbowe określone w § 1 lub 2 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz właściwego
organu.
§ 5.
Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie
o wykroczenie skarbowe określone w § 3 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz
właściwego organu.
Art. 78.
§ 1.
Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota niepobranego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 79.
§ 1.
Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków
należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu
pobranych kwot, lub nie zgłasza właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych
danych takiej osoby,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Tej samej karze podlega płatnik, który nie składa w terminie deklaracji.
Art. 80.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji
podatkowej,
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
§ 2.
Płatnik oraz podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, niepełniący funkcji płatnika, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi
lub właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej lub informacji, o których
mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy,
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
§ 2a.
Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi informacji o amerykańskich
rachunkach raportowanych, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między
Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy
wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli informację określoną w § 1-2a złożono nieprawdziwą, sprawca podlega karze grzywny
do 240 stawek dziennych.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80a.
§ 1.
Kto w informacji podsumowującej podaje nieprawdę lub zataja prawdę,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
Kto, wbrew obowiązkowi, nie składa w terminie właściwemu organowi informacji podsumowującej
lub wbrew obowiązkowi nie składa jej za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80b.
Kto wbrew obowiązkowi nie przekazuje w terminie właściwemu organowi podatkowemu sprawozdania
finansowego lub sprawozdania z badania, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80c.
§ 1.
Kto, działając w imieniu lub interesie raportującej instytucji finansowej, wbrew przepisom
ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami , nie dopełnia obowiązku:
1)
stosowania zasad i procedur należytej staranności oraz procedur sprawozdawczych,
2)
rejestrowania czynności podejmowanych w ramach procedur należytej staranności,
3)
gromadzenia dokumentacji wymaganej w ramach stosowania procedur należytej staranności,
4)
usunięcia w terminie nieprawidłowości wskazanych w wyniku kontroli, o którym mowa
w art. 70 ust. 4 tej ustawy,
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80d.
§ 1.
Kto, działając w imieniu lub interesie podatnika, wbrew przepisom ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, składa nieprawdziwą informację dla celów informacji o jednostkach wchodzących w
skład grupy podmiotów,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze
grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80e.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji o cenach
transferowych, o której mowa w art. 23zf ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo składając ją podaje w niej dane niezgodne z lokalną dokumentacją cen transferowych
lub ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Kto wbrew obowiązkowi informację, o której mowa w § 1, składa po terminie,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega
karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80f.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi:
1)
nie przekazuje właściwemu organowi informacji o schemacie podatkowym albo przekazuje
informacje po terminie,
2)
nie przekazuje właściwemu organowi danych dotyczących podmiotów, którym udostępniono
standaryzowany schemat podatkowy, albo przekazuje je po terminie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie składa informacji, o której mowa
w art. 86j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
§ 3.
Karze określonej w § 1 podlega również, kto wbrew obowiązkowi:
1)
nie informuje na piśmie podmiotu obowiązanego do przekazania schematu podatkowego
o tym obowiązku lub robi to po terminie;
2)
nie przekazuje podmiotowi obowiązanemu do przekazania schematu podatkowego danych,
o których mowa w art. 86f § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, dotyczących schematu podatkowego lub robi to po terminie;
3)
nie informuje na piśmie podmiotów obowiązanych do przekazania informacji o schemacie
podatkowym, o tym, że nie przekaże informacji o schemacie podatkowym lub robi to po
terminie;
4)
nie występuje do podmiotu zlecającego czynności z odrębnym pismem o przekazanie mu
oświadczenia na piśmie, że uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego, lub robi
to po terminie.
§ 4.
Kto wbrew art. 86i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa posługuje się unieważnionym NSP,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 5.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4, podlega
karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 80g.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie składa zawiadomienia o prowadzeniu magazynu wykorzystywanego
w procedurze magazynu typu call-off stock albo składa je po terminie lub podaje w
nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie składa zawiadomienia
o zmianie danych zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, albo składa je po
terminie lub podaje w nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym.
Art. 81.
§ 1.
Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi:
1)
nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacji objętych nim
danych albo też podaje w nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym lub niepełne,
2)
dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz,
3)
nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub podaje numer nieprawdziwy,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
(uchylony)
Art. 82.
§ 1.
Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie
lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z
przeznaczeniem dotacji lub subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 3.
(uchylony)
Art. 83.
§ 1.
Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,
kontroli celno-skarbowej, audytu lub czynności audytowych, lub dokonania nabycia sprawdzającego
udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności kto wbrew żądaniu
tej osoby nie okazuje księgi lub innego dokumentu dotyczącego prowadzonej działalności
gospodarczej lub księgę lub inny dokument niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznymi,
ukrywa lub usuwa,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 1a.
Kto osobie uprawnionej do dokonania nabycia sprawdzającego odmawia przyjęcia zwracanego
towaru nabytego w toku nabycia sprawdzającego, przyjęcia paragonu fiskalnego dokumentującego
sprzedaż zwracanego towaru lub usługi niewykonanej w toku nabycia sprawdzającego wydanego
tej osobie w toku nabycia sprawdzającego, lub zwrotu zapłaty otrzymanej za zwracany
towar nabyty w toku nabycia sprawdzającego lub usługę niewykonaną w toku nabycia sprawdzającego,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 84.
§ 1.
Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w
działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,
chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie
obowiązku nadzoru należy do ich znamion.
Rozdział 7
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą towarami i usługami
Art. 85.
§ 1.
Kto wyłudza pozwolenie lub inny podobny dokument, dotyczący warunków obrotu z zagranicą
towarami lub usługami, regulowany przez przepisy, o których mowa w art. 53 § 32 lub
33, przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do wydania takich dokumentów,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.
§ 3.
Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 86.
§ 1.
Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub
wywozi za granicę towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego,
przez co naraża należność celną na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemyt celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą,
co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.
§ 3.
Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie
z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości,
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 4.
Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie
z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego
progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 5.
(uchylony)
Art. 87.
§ 1.
Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża należność
celną na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszustwo celne dotyczy towaru lub usługi w
obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa.
§ 3.
Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi
w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej
wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 4.
Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi
w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza
ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 88.
§ 1.
Kto, będąc uprawnionym do korzystania z procedury odprawy czasowej towaru objętego
tą procedurą na podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, nie dokonuje jego
powrotnego wywozu lub nie podejmuje innych czynności w celu zamknięcia procedury,
zgodnie z art. 215 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, przez co naraża należność celną na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru w obrocie z
zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.
§ 3.
Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie
z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego
progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 89.
§ 1.
Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od
którego uzależnione jest zwolnienie towaru w całości lub w części od należności celnej,
w szczególności od cła, albo zastosowanie zerowej, obniżonej lub preferencyjnej stawki
celnej,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru lub usługi
w obrocie z zagranicą, które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej.
§ 3.
Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą,
które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawowego progu, sprawca
czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 90.
§ 1.
Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod dozoru celnego,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bez zgody uprawnionego organu niszczy, uszkadza lub usuwa
zamknięcie celne.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 91.
§ 1.
Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar stanowiący przedmiot
czynu zabronionego określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten
towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar, o którym na podstawie
towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu
zabronionego określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar
przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego
istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego
określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 4.
Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego
istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu
zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 92.
§ 1.
Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego
stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot należności
celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej jest małej
wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej nie przekracza
ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 93.
§ 1.
(uchylony)
§ 2.
Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w zakresie warunków działalności wolnego obszaru celnego lub składu celnego,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków
prowadzenia magazynu czasowego składowania.
Art. 94.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie udziela wyjaśnień ustnych lub na piśmie mających znaczenie
dla kontroli celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dotyczących obrotu z
zagranicą towarami lub usługami,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób osobie uprawnionej do przeprowadzania
czynności kontrolnych lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności
służbowej, w szczególności kto odmawia wykonania czynności przygotowawczych do kontroli
celnej lub nie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia towaru do miejsca wskazanego
przez organ celny.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 95.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej,
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 96.
§ 1.
Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w
działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,
chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie
obowiązku nadzoru należy do ich znamion.
Rozdział 8
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu
Art. 97.
§ 1.
Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu
uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.
§ 3.
Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 98.
(uchylony)
Art. 99.
(uchylony)
Art. 100.
§ 1.
Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,
wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,
z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,
w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 101.
§ 1.
Nierezydent z kraju trzeciego, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew
jego warunkom zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,
papiery wartościowe dłużne o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelności
lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 102.
§ 1.
Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa:
1)
(uchylony)
2)
udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały
lub akcje w takich spółkach,
3)
jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach
trzecich,
4)
dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów
trzecich,
5)
wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, w zamian za inne
wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,
6)
wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń
pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 103.
§ 1.
Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa
w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery
wartościowe dłużne o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelności lub inne
prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 104.
§ 1.
Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera
bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 105.
(uchylony)
Art. 106.
(uchylony)
Art. 106a.
(uchylony)
Art. 106b.
(uchylony)
Art. 106c.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie
dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,
sprawca
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106d.
§ 1.
Kto wykonuje działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych
oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży bez wpisu do rejestru działalności kantorowej
lub wbrew przepisom ustawy,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,
albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106e.
Kto wbrew obowiązkowi nie udziela wyjaśnień ustnych lub na piśmie albo nie udostępnia
wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie
przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106f.
Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej przywozu
do kraju albo wywozu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych
albo w zgłoszeniu tym podaje nieprawdę,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106g.
(uchylony)
Art. 106h.
Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej,
na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za granicę wartości dewizowych
lub krajowych środków płatniczych,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106i.
(uchylony)
Art. 106j.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia w kraju,
związanego z obrotem dewizowym, bez pośrednictwa uprawnionego banku, instytucji płatniczej,
instytucji pieniądza elektronicznego lub - w przypadku dokonywania rozliczeń w kraju
- biura usług płatniczych,
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106k.
Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym
lub wykonywaną działalnością kantorową,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106l.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych o dokonanym
obrocie dewizowym lub wykonywanej działalności kantorowej, w zakresie niezbędnym do
sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, lub zgłasza
dane niezgodne ze stanem faktycznym,
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 106ł.
§ 1.
Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w
działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,
chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie
obowiązku nadzoru należy do ich znamion.
Rozdział 9
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier hazardowych
Art. 107.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi
gry hazardowe,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w zagranicznej grze hazardowej,
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
§ 3.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze hazardowej,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
§ 4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 107a.
§ 1.
Kto urządza lub prowadzi grę hazardową bez wymaganego urzędowego sprawdzenia lub bez
nałożenia wymaganych urzędowych zamknięć,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
2, albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 107b.
§ 1.
Kto niszczy losy, kartony lub inne dowody udziału w loterii pieniężnej, loterii fantowej
lub grze bingo fantowe bez wymaganego zawiadomienia właściwego organu,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 107c.
Kto wbrew obowiązkowi nie zawiadamia w terminie właściwego organu o zniszczeniu lub
kradzieży automatu lub urządzenia do gier,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 107d.
Kto wbrew warunkom koncesji lub bez wymaganego urzędowego sprawdzenia lub bez nałożenia
wymaganych urzędowych zamknięć posiada automat do gier,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat
3, albo obu tym karom łącznie.
Art. 108.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi loterię fantową,
grę bingo fantowe, loterię promocyjną lub loterię audioteksową,
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
§ 2.
Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej lub loterii
audioteksowej była przeznaczona na cel społecznie użyteczny, w szczególności dobroczynny,
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
Art. 109.
Kto uczestniczy w grze hazardowej, urządzanej lub prowadzonej wbrew przepisom ustawy
lub warunkom koncesji lub zezwolenia,
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.
Art. 110.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej trudni
się sprzedażą losów lub innych dowodów udziału w grze losowej, zakładzie wzajemnym
lub grze na automacie,
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo
obu tym karom łącznie.
Art. 110a.
§ 1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, zleca lub prowadzi reklamę lub promocję gier cylindrycznych,
gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych lub gier na automatach, umieszcza
reklamę takich gier lub zakładów lub informuje o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący
działalność w zakresie takich gier lub zakładów,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
§ 2.
Tej samej karze podlega kto czerpie korzyści z reklamy lub promocji gier cylindrycznych,
gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych lub gier na automatach zlecanych lub
prowadzonych wbrew przepisom ustawy, z umieszczania reklamy wbrew przepisom ustawy
albo informowania o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący działalność w zakresie
takich gier lub zakładów.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Art. 110b.
Kto umożliwia osobie, która nie ukończyła 18. roku życia, udział w grze hazardowej
innej niż loteria promocyjna lub fantowa,
podlega karze grzywny za wykroczenia skarbowe.
Art. 111.
§ 1.
Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w
działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,
chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie
obowiązku nadzoru należy do ich znamion.
Rozdział 10
(uchylony)
Tytuł II
POSTĘPOWANIE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
Dział I
Przepisy wstępne
Rozdział 11
Przepisy ogólne
Art. 113.
§ 1.
W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.
§ 2.
Nie stosuje się przepisów:
1)
Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzywdzonego i mediacji;
2)
art. 325f Kodeksu postępowania karnego.
§ 3.
W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe nie stosuje się przepisów:
1)
Kodeksu postępowania karnego dotyczących środków zapobiegawczych, poszukiwania oskarżonego i listu gończego;
2)
art. 18 § 1, art. 400 i art. 589a-589f, art. 590-607zc, art. 611g-611s oraz art. 615
Kodeksu postępowania karnego.
Art. 114.
§ 1.
Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie ukształtowanie postępowania w sprawach
o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zostały cele tego postępowania
w zakresie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego
lub innego uprawnionego podmiotu, spowodowanego takim czynem zabronionym.
§ 2.
Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących
mu uprawnieniach w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki
samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu.
Art. 114a.
Postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe może być także
zawieszone, jeżeli jego prowadzenie jest w istotny sposób utrudnione ze względu na
prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę celno-skarbową lub toczące się postępowanie
przed organami podatkowymi, organami celnymi lub sądami administracyjnymi. Zawieszone
postępowanie podejmuje się, jeżeli ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie.
Art. 114b.
W razie uzasadnionej potrzeby akta sprawy można udostępnić, wydać z nich odpisy lub
kopie także organom prowadzącym kontrolę podatkową, kontrolę celno-skarbową, postępowanie
podatkowe, celne lub administracyjne, w zakresie niezbędnym do prawidłowego przeprowadzenia
tej kontroli lub tego postępowania.
Art. 114c.
W postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez finansowe organy postępowania przygotowawczego:
1)
wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma mogą być doręczane także na konto w e-Urzędzie
Skarbowym;
2)
pisma skierowane do tych organów mogą być składane także za pośrednictwem konta w
e-Urzędzie Skarbowym.
Art. 115.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe orzekają sądy powszechne
albo sądy wojskowe.
§ 1a.
Sądy wojskowe orzekają w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe osób,
o których mowa w art. 53 § 36:
1)
popełnione podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w obrębie obiektu
wojskowego lub wyznaczonego miejsca przebywania, na szkodę wojska lub z naruszeniem
obowiązku wynikającego ze służby wojskowej;
2)
popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
poza granicami państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa .
§ 2.
Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do
właściwości innego sądu.
§ 3.
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych w pierwszej instancji orzeka:
1)
wojskowy sąd garnizonowy;
2)
wojskowy sąd okręgowy, gdy chodzi o przestępstwa skarbowe popełnione przez żołnierzy,
o których mowa w art. 654 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 116.
§ 1.
Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego podlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe
popełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36, w zakresie wynikającym z art.
115 § 1a, co nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej. W wypadku popełnienia
wykroczenia skarbowego podlegającego właściwości sądów wojskowych właściwy dowódca
zawiadamia niezwłocznie prokuratora do spraw wojskowych albo wojskowy sąd garnizonowy
o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowanych karach dyscyplinarnych. Sprawy
o wykroczenia skarbowe nie przestają podlegać orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego
mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej.
§ 2.
Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej postępowania
mandatowego na zasadach i w trybie określonych w niniejszym kodeksie, z tym że w razie
odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny nałożonej
w drodze mandatu karnego - właściwy do rozpoznania sprawy jest wojskowy sąd garnizonowy.
§ 3.
O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykroczenia skarbowego podlegającego
właściwości sądów wojskowych zawiadamia się prokuratora do spraw wojskowych. Dotyczy
to również wypadku przewidzianego w § 2, ale tylko w razie odmowy przyjęcia mandatu
karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego.
§ 4.
Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie
skarbowe, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu dowódcy z wnioskiem o wymierzenie
kary przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzna to za wystarczającą
reakcję na wykroczenie skarbowe. Przed wniesieniem aktu oskarżenia uprawnienie to
przysługuje prokuratorowi do spraw wojskowych; zażalenie na postanowienie prokuratora
rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy.
§ 5.
Jeżeli przepisy § 1-4 nie stanowią inaczej, postępowanie w sprawach o wykroczenia
skarbowe podlegające właściwości sądów wojskowych odbywa się według przepisów niniejszego
kodeksu, mających zastosowanie w sprawach karnych podlegających orzecznictwu sądów
wojskowych, które stosuje się odpowiednio; w szczególności w sprawach o wykroczenia
skarbowe stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Art. 116a.
Jeżeli rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właściwym nie jest możliwe w czasie zapewniającym
uniknięcie przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego w terminie określonym
w art. 44 § 1 lub 2 albo wykroczenia skarbowego w terminie określonym w art. 51 §
1, uwzględniając wniosek sądu właściwego, sąd okręgowy może przekazać taką sprawę
do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
Art. 117.
§ 1.
Orzekanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe następuje w postępowaniu:
1)
w przedmiocie udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;
2)
zwyczajnym;
3)
nakazowym;
4)
w stosunku do nieobecnych.
§ 2.
W sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu zwyczajnym orzeka się, gdy brak jest
podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu nakazowym oraz gdy odmówiono uprzednio
udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
§ 3.
W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadach w nim określonych upoważniony organ
postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel może nakładać za wykroczenia
skarbowe karę grzywny w drodze mandatu karnego.
Art. 118.
§ 1.
Organami postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe są:
1)
naczelnik urzędu skarbowego;
2)
naczelnik urzędu celno-skarbowego;
3)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
4)
Straż Graniczna;
5)
Policja;
6)
Żandarmeria Wojskowa.
§ 2.
Organem postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe jest także
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne.
§ 3.
Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 i § 2, wykonują upoważnieni przedstawiciele
tych organów.
§ 4.
(uchylony)
Art. 118a.
§ 1.
W razie potrzeby dokonania czynności procesowej poza siedzibą organu prowadzącego
postępowanie przygotowawcze można zwrócić się do innego organu postępowania przygotowawczego
o udzielenie pomocy prawnej.
§ 2.
We wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy określić czynności, jakie mają być dokonane,
oraz wskazać okoliczności wymagające wyjaśnienia. Do wniosku powinny być dołączone
niezbędne odpisy akt sprawy. Akta lub odpowiednią ich część przesyła się tylko w razie
istotnej potrzeby.
§ 3.
Organ postępowania przygotowawczego wezwany do udzielenia pomocy prawnej powinien
niezwłocznie dokonać czynności tak, aby nie zachodziła konieczność ich powtarzania
lub uzupełnienia, a także z własnej inicjatywy wykonać inne niezbędne czynności.
§ 4.
Jeżeli zleconych czynności nie można wykonać w ciągu 30 dni, należy niezwłocznie zawiadomić
organ wzywający do udzielenia pomocy prawnej o przyczynie zwłoki, z podaniem terminu
wykonania czynności.
Art. 119.
§ 1.
Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów podlegających przepadkowi może dochodzić
swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.
§ 2.
W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, co do których podmiot określony
w § 1 nie zgłosił interwencji we właściwym czasie z przyczyn od siebie niezależnych,
odpowiedzialność Skarbu Państwa ocenia się według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.
§ 3.
Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia przedawnia się, jeżeli powództwa nie
wytoczono przed upływem 3 miesięcy od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym
orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później jednak niż przed upływem 10 lat od prawomocnego
orzeczenia przepadku.
Rozdział 12
Strony i ich procesowi przedstawiciele
Art. 120.
§ 1.
W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,
oskarżony, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenient.
§ 2.
W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,
oskarżony oraz interwenient.
§ 3.
Interwenientowi w toku całego postępowania przysługują uprawnienia w granicach interwencji.
Art. 121.
§ 1.
Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i
popiera akt oskarżenia.
§ 2.
Organy postępowania przygotowawczego określone w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 pkt 1
i 2 mają w sprawach o wykroczenia skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia
aktu oskarżenia oraz do popierania go przed sądem, a także do występowania w toku
całego postępowania, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.
§ 3.
Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe przed wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przestępstwa skarbowe
przed wojskowym sądem okręgowym jest wyłącznie prokurator do spraw wojskowych.
Art. 122.
§ 1.
W sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego jest uprawniony
do prowadzenia takiego postępowania, a następnie do wniesienia i popierania aktu oskarżenia
przed sądem:
1)
przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze, § 2 i 4, art. 20 § 1 i 1b, art. 23, art.
71 § 2, art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 135, art. 156 § 5, art. 158, art. 160 § 4,
art. 192 § 2, art. 198 § 1, art. 215, art. 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1,
art. 232 § 1, art. 232a § 2, art. 232b § 2, art. 236, art. 281, art. 282 § 1 pkt 1,
art. 285 § 1a, art. 288 § 1, art. 290 § 1 i 2, art. 293 § 1 i 4, art. 299 § 3, art.
308 § 1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324 § 1 i 2, art. 325e § 2 zdanie drugie,
art. 327 § 1 i 3, art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 340 § 2, art. 341 § 1 i 2,
art. 343a § 2 zdanie drugie, art. 387 § 2, art. 441 § 4, art. 446, art. 448, art.
505, art. 526 § 2, art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5, art. 545 § 2, art. 550 § 2, art.
570, art. 571 § 2, art. 611fs, art. 618 § 1 pkt 2 oraz art. 626a Kodeksu postępowania
karnego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;
2)
przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 179 § 3, art. 325, art. 325e § 4 zdanie drugie, art.
326 § 1-3, art. 327 § 2 i 3 oraz art. 626a Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego”,
z tym że z tytułu sprawowanego nadzoru Szef Krajowej Administracji Skarbowej i minister
właściwy do spraw finansów publicznych jako organy nadrzędne nie mogą przejąć sprawy
do swego prowadzenia;
3)
przez wyrażenie „Prokurator Generalny” w art. 328 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „ministra właściwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba
uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sprawie o wykroczenie skarbowe.
§ 2.
Finansowy organ postępowania przygotowawczego może wystąpić z wnioskiem do prokuratora
o podjęcie czynności, o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 § 1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 1 i 8, art.
218 § 1 zdanie drugie, art. 220 § 1, art. 226 zdanie drugie, art. 237 § 1 i 2, art.
247 § 1 i 2, art. 250 § 2-4, art. 263 § 2, art. 270 § 1 oraz art. 293 § 1 Kodeksu
postępowania karnego. Jeżeli w wypadku, o którym mowa w art. 202 § 1 Kodeksu postępowania karnego, prokurator powołuje biegłych lekarzy psychiatrów, a także gdy sąd zastosował tymczasowe
aresztowanie podejrzanego, prokurator z mocy prawa obejmuje nadzorem postępowanie
przygotowawcze. W sprawach o wykroczenia skarbowe w celu zbadania stanu zdrowia psychicznego
oskarżonego powołuje się jednego biegłego lekarza psychiatrę, a powołując go, prokurator
może objąć dochodzenie nadzorem.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego
prowadzenia.
Art. 122a.
§ 1.
W sprawach o wykroczenia skarbowe oskarżony może korzystać z pomocy jednego obrońcy.
§ 2.
Obrońcą w sprawie o wykroczenie skarbowe może być także radca prawny.
Art. 123.
§ 1.
Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenient mogą ustanowić
pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny.
§ 2.
Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenienta, którzy nie
są osobami fizycznymi, czynności procesowych może dokonać także organ uprawniony do
działania w ich imieniu.
§ 3.
W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient może mieć tylko jednego pełnomocnika.
Art. 124.
§ 1.
Pociągnięcie do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w postępowaniu przygotowawczym organ prowadzący
to postępowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia - sąd.
§ 3.
Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, zarzucanego mu przestępstwa skarbowego,
kwalifikacji prawnej, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz
podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej.
§ 4.
Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o którym mowa w § 1, następuje w formie postanowienia.
W razie braku podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej zmiana
ta może polegać także na uchyleniu wydanego poprzednio postanowienia.
§ 5.
(uchylony)
Art. 125.
§ 1.
Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje
się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75-79, art. 81, art. 81a, art. 83-86, art. 89, art. 157
§ 1 i 2, art. 174-176, art. 300, art. 301, art. 315 § 1, art. 316, art. 321, art.
323 § 2, art. 334 § 3 zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 353 § 2, art.
386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2, art. 431 § 2 i 3, art. 434, art. 435, art.
440, art. 443, art. 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i
3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627, art.
630, art. 632-633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Do osób najbliższych podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej będącego
osobą fizyczną stosuje się odpowiednio art. 182, 185 i 186 Kodeksu postępowania karnego.
§ 3.
Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty
do odpowiedzialności posiłkowej może być w tym charakterze wezwany do udziału w czynnościach
procesowych.
§ 4.
Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze
świadka, także w wypadku, gdy jest interwenientem lub podmiotem obowiązanym do zwrotu
korzyści majątkowej, o którym mowa w art. 24 § 5.
§ 5.
Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, przepisy art. 117a § 2, art. 156 § 1 i 2, art. 167, art. 171 § 2, art. 370 § 1, art. 384 §
2 i 3, art. 406 § 1, art. 422 § 1, art. 425 § 1 i art. 444 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 6.
Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przesłuchuje w charakterze świadka podmiot,
który uzyskał korzyść majątkową z przestępstwa. Jeżeli podmiotem tym nie jest osoba
fizyczna, przesłuchuje się organ uprawniony do działania w jego imieniu. Osoba ta
może odmówić zeznań. Przepisy art. 72, art. 75, art. 87 i art. 89 stosuje się odpowiednio.
Art. 126.
§ 1.
Interwencja może być zgłoszona do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej
instancji.
§ 2.
Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał miejsca swego zamieszkania, pobytu lub
siedziby lub podał co do tego nieprawdziwe dane, zgłoszenie jest bezskuteczne.
Art. 127.
§ 1.
Interwencję zgłasza się na piśmie albo ustnie do protokołu. Do zgłoszenia dołącza
się dowody wskazujące na spełnienie warunków do wystąpienia z interwencją.
§ 2.
Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot
spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o
przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania,
pobytu lub siedziby.
§ 2a.
W postępowaniu przygotowawczym, w razie zgłoszenia interwencji przez podmiot nieuprawniony
lub przy braku podstaw do jej zgłoszenia, organ postępowania przygotowawczego lub
prokurator wydaje postanowienie o odmowie jej przyjęcia.
§ 2b.
Na postanowienie o odmowie przyjęcia interwencji przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego,
a gdy postępowanie prowadzi prokurator - do prokuratora nadrzędnego.
§ 3.
Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia,
należy o tym niezwłocznie zawiadomić interwenienta.
§ 4.
Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwenientowi.
Art. 128.
§ 1.
Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, art. 321, art. 323
§ 2, art. 334 § 2, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 343a, art. 540 § 2, art. 549 oraz
art. 550 § 2 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka.
§ 3.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie prawidłowo zawiadomionego o terminie
interwenienta lub jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przeprowadzenia i wydania
orzeczenia.
§ 4.
(uchylony)
§ 5.
W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient.
Rozdział 13
Zatrzymanie rzeczy. Zabezpieczenie majątkowe
Art. 129.
W wypadkach niecierpiących zwłoki organ postępowania przygotowawczego może żądać od
podmiotów wymienionych w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania karnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że zawiera przedmioty przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu uzyskania zatwierdzenia
przez prokuratora - nie dłużej jednak niż 7 dni.
Art. 129a.
§ 1.
W razie zarządzenia przez finansowy organ postępowania przygotowawczego sprzedaży
przedmiotów, o których mowa w art. 232 § 1 Kodeksu postępowania karnego, jej wykonanie następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .
§ 2.
Uzyskaną ze sprzedaży kwotę pieniężną można złożyć także do depozytu we właściwym
miejscowo finansowym organie postępowania przygotowawczego.
Art. 130.
Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu należy go wydać, można złożyć do
depozytu także we właściwym miejscowo finansowym organie postępowania przygotowawczego.
Art. 131.
§ 1.
W razie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego można zabezpieczyć
także środek karny, o którym mowa w art. 22 § 2 pkt 2-4a, obowiązek zwrotu korzyści
majątkowej oraz uiszczenie należności publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym,
jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia wykonanie orzeczenia
w zakresie tych środków, obowiązku lub ściągnięcie uszczuplonej należności publicznoprawnej
będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Karę grzywny, środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów,
przepadku korzyści majątkowej, ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści
majątkowej oraz obowiązek zwrotu korzyści majątkowej można zabezpieczyć także na mieniu
podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.
§ 4.
(uchylony)
Art. 132.
§ 1.
Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art. 131, upada, gdy nie zostaną prawomocnie
orzeczone: przepadek przedmiotów lub ściągnięcie ich równowartości pieniężnej, środek
karny przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej.
Zabezpieczenie należności publicznoprawnej upada, jeżeli w ciągu 3 miesięcy od daty
uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta
egzekucja dla ściągnięcia tych należności.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w art. 43a, zabezpieczenie pozostaje w mocy do chwili
prawomocnego orzeczenia przez sąd w przedmiocie przepadku.
Art. 132a.
W wypadkach określonych w art. 131 można także dokonać tymczasowego zajęcia mienia
ruchomego osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia.
Rozdział 14
Właściwość organów postępowania przygotowawczego
Art. 133.
§ 1.
Postępowanie przygotowawcze prowadzą:
1)
naczelnik urzędu celno-skarbowego - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 62 § 2 i 2a, art.
63-68, art. 69 § 1, 3 i 4, art. 69a-70, art. 73-73a, art. 75a-75c, art. 76 § 1 i 2,
art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 85-95, art. 96 § 1, art. 97-106k, art. 107-110b i art.
111 § 1 oraz w sprawach ujawnionych w zakresie swojego działania przez naczelnika
urzędu celno-skarbowego określonych w art. 54 § 2 i 3, art. 55 § 2 i 3, art. 56 §
2-4, art. 56a, art. 56b, art. 57 § 1, art. 60-61, art. 62 § 1 i 3-5, art. 69 § 2,
art. 71, art. 72, art. 75, art. 76 § 3, art. 77 § 2 i 3, art. 78 § 2 i 3, art. 80,
art. 80a, art. 81-83, art. 84 § 1, art. 106l i art. 106ł;
2)
naczelnik urzędu skarbowego - w sprawach o pozostałe przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe;
3)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe ujawnione w zakresie swojego działania, jeżeli nie przekaże ich organom wskazanym
w pkt 1 lub 2.
§ 2.
Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć postępowanie przygotowawcze w sprawach
o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe nienależące do ich właściwości; po
zabezpieczeniu dowodów przekazują sprawę do dalszego prowadzenia właściwemu organowi.
§ 3.
Organy, o których mowa w § 1, informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania
w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe
lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z
niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego.
Art. 134.
§ 1.
Postępowanie przygotowawcze prowadzą także:
1)
Straż Graniczna - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone
w art. 63-71, art. 85-96 § 1, art. 106e i 106f oraz art. 106h, ujawnione w zakresie
swego działania przez Straż Graniczną;
2)
Policja - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie
swego działania przez Policję;
3)
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione
w zakresie swego działania przez ten organ;
4)
Żandarmeria Wojskowa - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe popełnione
przez osoby określone w art. 53 § 36, w zakresie podlegającym właściwości sądów wojskowych;
5)
Centralne Biuro Antykorupcyjne - w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie
swojej właściwości.
§ 1a.
Organy, o których mowa w § 1, informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania
w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe
lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z
niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego.
§ 2.
Organy określone w § 1 pkt 1-3 zawiadamiają niezwłocznie o prowadzeniu postępowania
przygotowawczego właściwe finansowe organy postępowania przygotowawczego przez przesłanie
odpisu postanowienia o jego wszczęciu, chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczenia
śladów i dowodów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz przekazania
sprawy do dalszego prowadzenia tym organom.
§ 3.
Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu postępowania przygotowawczego zawiadamia niezwłocznie
właściwego prokuratora do spraw wojskowych.
§ 4.
W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabronionego wniosku o zezwolenie na dobrowolne
poddanie się odpowiedzialności i po otrzymaniu przez niego pouczenia na piśmie o warunkach
dopuszczalności tego środka karnego, przekazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi
postępowania przygotowawczego jest obowiązkowe.
§ 5.
Przepisy § 1, 1a, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy organ określony w
§ 1 pkt 1-3 jest właściwy do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o
czyn zabroniony jako przestępstwo lub wykroczenie określone w przepisach karnych innej
ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia
skarbowego.
Art. 134a.
§ 1.
Prokurator prowadzi postępowanie przygotowawcze, jeżeli przepis ustawy tak stanowi.
§ 2.
Przepis art. 134 § 1a stosuje się odpowiednio.
Art. 135.
§ 1.
W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestępstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych,
względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do
właściwości różnych organów postępowania przygotowawczego, właściwy jest organ, który
pierwszy wszczął postępowanie.
§ 2.
Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą
do właściwości różnych finansowych organów postępowania przygotowawczego, właściwy
jest organ, który wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe.
§ 3.
Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe należy do właściwości
finansowych i niefinansowych organów postępowania przygotowawczego, postępowanie prowadzi
finansowy organ postępowania przygotowawczego, chyba że postępowanie przygotowawcze
prowadzi Żandarmeria Wojskowa. Spór o właściwość między finansowymi i niefinansowymi
organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga prokurator właściwy ze względu na
siedzibę organu niefinansowego.
§ 4.
Spór o właściwość między finansowymi organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga
organ nadrzędny nad tymi organami. Jeżeli spór toczy się między finansowymi organami
postępowania przygotowawczego niemającymi wspólnego organu nadrzędnego, rozstrzyga
go Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 5.
W czasie trwania sporu o właściwość każdy z organów postępowania przygotowawczego
dokonuje czynności niecierpiących zwłoki.
Dział II
Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy
Rozdział 15
Postępowanie mandatowe
Art. 136.
§ 1.
Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy organ postępowania przygotowawczego lub
jego upoważniony przedstawiciel, a także niefinansowy organ postępowania przygotowawczego,
gdy przepis szczególny tak stanowi; postępowaniu temu nie stoi na przeszkodzie uprzednie
wszczęcie postępowania przygotowawczego.
§ 2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wydawania
funkcjonariuszom finansowych organów postępowania przygotowawczego i niefinansowych
organów postępowania przygotowawczego upoważnienia do nakładania kary grzywny w drodze
mandatu karnego za wykroczenia skarbowe, szczegółowe zasady jej nakładania i sposób
uiszczania, sposób ewidencjonowania grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego,
organy właściwe w sprawach rozliczania formularzy mandatu karnego oraz wzory formularzy
mandatu karnego, mając na względzie potrzebę szybkiej reakcji na fakt popełnienia
wykroczenia skarbowego oraz potrzebę ujednolicenia zasad nakładania przez funkcjonariuszy
uprawnionych organów kary grzywny w drodze mandatu karnego, a także pouczenia osób
karanych o ich prawach i obowiązkach.
Art. 137.
§ 1.
W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, karę grzywny w drodze
mandatu karnego nałożyć można jedynie, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia
wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia
kary surowszej niż ta, która jest określona w art. 48 § 2.
§ 2.
Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli:
1)
w związku z wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej,
chyba że do chwili przyjęcia mandatu karnego wymagalna należność została w całości
uiszczona;
2)
zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a ten sam czyn sprawcy wykroczenia
skarbowego wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego;
3)
(uchylony)
4)
za wykroczenie skarbowe należałoby orzec przepadek przedmiotów.
§ 3.
Warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę
wykroczenia skarbowego zgody na przyjęcie mandatu; zgodę tę odnotowuje się na dokumencie
mandatu karnego.
§ 4.
Upoważniony organ postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel, nakładając
karę grzywny w drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe
zarzucane sprawcy oraz pouczyć go o warunkach dopuszczalności postępowania mandatowego,
a zwłaszcza o skutkach prawnych braku zgody, o której mowa w § 3.
Art. 138.
§ 1.
W postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego:
1)
wydanego ukaranemu po uiszczeniu kary grzywny bezpośrednio upoważnionemu podmiotowi,
który ją nałożył;
2)
kredytowanego, wydawanego za potwierdzeniem odbioru ukaranemu.
§ 2.
Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być nałożona kara grzywny jedynie
na osobę czasowo tylko przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niemającą
stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca pobytu.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób stale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, które czasowo opuszczają to terytorium.
§ 4.
Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje się prawomocny z chwilą uiszczenia
kary grzywny upoważnionemu podmiotowi, który ją nałożył, zaś mandat karny kredytowany
- z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego.
§ 5.
Mandat karny kredytowany powinien zawierać pouczenie o obowiązku uiszczenia nałożonej
kary grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach jej nieuiszczenia
w tym terminie.
§ 6.
(uchylony)
Art. 139.
§ 1.
W razie braku zgody, o której mowa w art. 137 § 3, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach
ogólnych.
§ 2.
W sytuacji, o której mowa w § 1, a zwłaszcza gdy sprawca wykroczenia skarbowego przebywa
stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w
kraju, organ postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel może dokonać tymczasowego
zajęcia mienia ruchomego sprawcy, w szczególności przedmiotów zagrożonych przepadkiem.
Art. 140.
§ 1.
Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny nałożono
za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie skarbowe albo na osobę, która
nie podpisała mandatu karnego lub która nie ponosi odpowiedzialności za wykroczenie
skarbowe. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego, jego przedstawiciela ustawowego
lub opiekuna prawnego złożony nie później niż w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu
albo z urzędu.
§ 1a.
Prawomocny mandat karny podlega także niezwłocznie uchyleniu w trybie określonym w
§ 1 zdanie drugie, jeżeli karę grzywny nałożono wbrew zakazom określonym w art. 137
§ 2 pkt 2 i 4. Podlega on także niezwłocznie uchyleniu, gdy karę grzywny nałożono
w wysokości wyższej niż wynika to z art. 48 § 2, z tym że w takim wypadku jedynie
w części przekraczającej dopuszczalną jej wysokość.
§ 2.
Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania
sprawy, na którego obszarze działania została nałożona kara grzywny. W przedmiocie
uchylenia mandatu karnego sąd orzeka na posiedzeniu. W posiedzeniu ma prawo uczestniczyć
ukarany, organ, który lub którego funkcjonariusz nałożył karę grzywny w drodze mandatu
karnego, albo przedstawiciel tego organu oraz ujawniony interwenient. Przed wydaniem
postanowienia sąd może zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do
uchylenia mandatu karnego.
§ 3.
Uchylając mandat karny, nakazuje się podmiotowi, na rachunek którego pobrano grzywnę,
niezwłoczny zwrot uiszczonej kwoty, chyba że czyn zarzucany sprawcy wyczerpuje znamiona
przestępstwa skarbowego, przestępstwa lub wykroczenia; w takim wypadku uiszczoną kwotę
zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako zabezpieczenie majątkowe grożących
mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania.
§ 4.
W razie uchylenia mandatu karnego sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
Art. 141.
Nadzór nad postępowaniem mandatowym sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych,
a w sprawach, o których mowa w art. 134 § 1, odpowiednio - minister właściwy do spraw
wewnętrznych albo Minister Obrony Narodowej.
Rozdział 16
Zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności
Oddział 1
Przebieg negocjacji
Art. 142.
§ 1.
W postępowaniu prowadzonym przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, zanim
wniesiono akt oskarżenia, sprawca przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego
może zgłosić wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
§ 2.
Przed pierwszym przesłuchaniem finansowy organ postępowania przygotowawczego jest
obowiązany pouczyć sprawcę także o prawie złożenia takiego wniosku.
§ 3.
Jeżeli sprawcą jest osoba w wieku po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat
18, wniosek, o którym mowa w § 1, może w jego imieniu zgłosić przedstawiciel ustawowy.
§ 4.
Wniosek sprawcy, o którym mowa w § 1, może być złożony na piśmie albo ustnie do protokołu.
Do wniosku dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych w art. 143 § 1-3.
§ 5.
Do sprawcy, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy o podejrzanym, jeżeli
przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 143.
§ 1.
Składając wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, należy łącznie uiścić:
1)
należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem
skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności, chyba że do chwili zgłoszenia wniosku
ta wymagalna należność została w całości uiszczona;
2)
tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia,
a za wykroczenie skarbowe - kwotę odpowiadającą co najmniej jednej dziesiątej tego
wynagrodzenia;
3)
co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.
§ 2.
Jeżeli za czyn zabroniony, o który toczy się postępowanie, przewidziane jest obowiązkowe
orzeczenie przepadku przedmiotów, sprawca składając wniosek, o którym mowa w art.
142 § 1, jest obowiązany wyrazić zgodę na ich przepadek, a w razie niemożności złożenia
tych przedmiotów - uiścić ich równowartość pieniężną.
§ 3.
Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest obowiązkowe, sprawca może ograniczyć
wyrażenie zgody na przepadek, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów - uiścić
równowartość pieniężną tylko niektórych przedmiotów zagrożonych przepadkiem albo złożyć
wniosek o całkowite zaniechanie orzeczenia przepadku przedmiotów lub uiszczenia ich
równowartości pieniężnej.
§ 4.
Uiszczenie przez sprawcę równowartości pieniężnej przedmiotów zagrożonych przepadkiem
nie dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
§ 5.
Przepisy art. 16 § 3 i art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
§ 6.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów postępowania związanych
ze zgłoszeniem wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w
wysokości nie wyższej niż jedna dziesiąta minimalnego wynagrodzenia, mając na uwadze
w szczególności przeciętne wydatki finansowego organu postępowania przygotowawczego,
poniesione w związku z jego rozpoznaniem.
Art. 143a.
§ 1.
Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, nie odpowiada wymaganiom formalnym,
a brak jest tego rodzaju, że wniosek nie może otrzymać biegu, wzywa się osobę, od
której wniosek pochodzi, do usunięcia braku w terminie 7 dni.
§ 2.
W razie uzupełnienia braku w terminie, wniosek wywołuje skutki od dnia jego wniesienia.
W razie nieuzupełnienia braku w terminie, wniosek uznaje się za bezskuteczny, o czym
należy pouczyć przy doręczeniu wezwania.
Art. 144.
§ 1.
Cofnięcie wniosku, o którym mowa w art. 142 § 1, nie jest możliwe przed upływem 1
miesiąca od jego złożenia, a także po wniesieniu do sądu przez finansowy organ postępowania
przygotowawczego wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
§ 2.
Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.
§ 3.
W razie cofnięcia wniosku uiszczone przez sprawcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia
postępowania jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków
oraz kosztów postępowania.
Art. 145.
§ 1.
W razie wystąpienia przez sprawcę o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności
finansowy organ postępowania przygotowawczego może zamiast aktu oskarżenia wnieść
niezwłocznie do sądu wniosek o udzielenie takiego zezwolenia.
§ 2.
Wniosek finansowego organu postępowania przygotowawczego powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko sprawcy oraz inne dane określające jego tożsamość;
2)
dokładne określenie czynu zarzucanego sprawcy ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu
i okoliczności jego popełnienia, a zwłaszcza wysokości uszczuplonej lub narażonej
na uszczuplenie należności publicznoprawnej;
3)
wskazanie przepisów kodeksu, pod które zarzucany czyn podpada;
4)
dokładne określenie wykonanych przez sprawcę obowiązków, o których mowa w art. 143
§ 1-3;
5)
wskazanie sądu właściwego do udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
§ 3.
Uzasadnienie wniosku może być ograniczone do wskazania dowodów świadczących o tym,
że wina sprawcy i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości,
a ponadto innych okoliczności świadczących o tym, że w danej sprawie można zezwolić
na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w szczególności ze względu na to, że
jest to wystarczające dla zaspokojenia uzasadnionego interesu finansowego Skarbu Państwa,
jednostki samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu.
§ 4.
Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, przesyła się sądowi akta postępowania wraz z załącznikami.
§ 5.
O wniesieniu do sądu wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego
zawiadamia niezwłocznie sprawcę, jak również przedstawiciela ustawowego, o którym
mowa w art. 142 § 3.
Art. 146.
§ 1.
Złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności
finansowy organ postępowania przygotowawczego uzależnia od wykonania obowiązku uiszczenia
w całości wymagalnej należności publicznoprawnej, jeżeli w związku z przestępstwem
skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności, a do tej
chwili należność ta nie została uiszczona.
§ 2.
Złożenie wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego
może uzależnić:
1)
od uiszczenia tytułem kary grzywny dodatkowej kwoty, nieprzekraczającej jednak łącznie
z kwotą już wpłaconą wysokości połowy sumy odpowiadającej górnej granicy ustawowego
zagrożenia za dany czyn zabroniony;
2)
od wyrażenia zgody na przepadek przedmiotów nieobjętych wnioskiem sprawcy, o którym
mowa w art. 142 § 1, a w razie niemożności ich złożenia - od uiszczenia równowartości
pieniężnej tych przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w
art. 29 pkt 4;
3)
od uiszczenia pozostałych kosztów postępowania.
§ 3.
Czas, rodzaj i sposób wykonania obowiązków, o których mowa w § 1 lub 2, finansowy
organ postępowania przygotowawczego określa po wysłuchaniu sprawcy, jak również przedstawiciela
ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3.
Art. 147.
Na postanowienie odmawiające wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne
poddanie się odpowiedzialności przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego nad finansowym
organem postępowania przygotowawczego, o czym należy sprawcę pouczyć. W razie nieuwzględnienia
zażalenia stosuje się odpowiednio art. 144 § 3.
Oddział 2
Zezwolenie
Art. 148.
§ 1.
W kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sąd orzeka
niezwłocznie na posiedzeniu.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
W posiedzeniu ma prawo wziąć udział sprawca i jego obrońca, a także przedstawiciel
ustawowy, o którym mowa w art. 142 § 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo prawidłowo
zawiadomionego o terminie sprawcy lub jego obrońcy, a także przedstawiciela ustawowego,
o którym mowa w art. 142 § 3, nie jest przeszkodą do przeprowadzenia posiedzenia.
§ 4.
Stawiennictwo na posiedzenie finansowego organu postępowania przygotowawczego lub
jego przedstawiciela, w szczególności tego, który złożył wniosek, jest obowiązkowe,
jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 5.
Sąd, uwzględniając wniosek, orzeka wyrokiem.
§ 6.
Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, niezwłocznie zwraca
sprawę finansowemu organowi postępowania przygotowawczego. Przepis art. 144 § 3 stosuje
się odpowiednio.
Art. 149.
§ 1.
W razie zaskarżenia wyroku o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności
ulega on uchyleniu lub zmianie w postępowaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy sąd orzekł:
1)
tytułem kary grzywny kwotę inną niż uiszczona przez sprawcę;
2)
przepadek przedmiotów lub uiszczenie ich równowartości pieniężnej w zakresie nieobjętym
zgodą sprawcy.
§ 2.
Sąd odwoławczy orzeka na posiedzeniu jednoosobowo.
Dział III
Postępowanie przygotowawcze
Art. 150.
§ 1.
Określone w Kodeksie postępowania karnego obowiązki i uprawnienia Policji, z wyjątkiem art. 214 § 6, dotyczą także innych organów
dochodzenia.
§ 2.
W razie potrzeby inny niż Policja organ dochodzenia może zwrócić się do Policji z
wnioskiem o udzielenie pomocy przy dokonaniu czynności procesowej.
§ 3.
Czynności, o których mowa w art. 75 § 2 oraz art. 285 § 2 Kodeksu postępowania karnego, są dokonywane przez Policję, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Agencję Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorupcyjne lub Żandarmerię Wojskową, a gdy postępowanie
przygotowawcze prowadzone jest przez inny niż naczelnik urzędu celno-skarbowego finansowy
organ postępowania przygotowawczego - przez Policję na żądanie tego organu.
§ 4.
Oprócz Policji czynność, o której mowa w art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego, może być dokonana także przez Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Agencję Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorupcyjne lub Żandarmerię Wojskową.
Art. 151.
§ 1.
Można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, a wszczęte
umorzyć także wtedy, gdy w sprawie o ten sam czyn zabroniony wyczerpujący zarazem
znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa, postępowanie karne w sprawie o przestępstwo
zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym.
§ 2.
Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, jeżeli o ten sam czyn zabroniony
wyczerpujący zarazem znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa toczy się postępowanie
karne w sprawie o przestępstwo ścigane z urzędu.
Art. 151a.
§ 1.
Postępowanie przygotowawcze prowadzi się w formie śledztwa lub dochodzenia. Śledztwo
prowadzi finansowy organ postępowania przygotowawczego, chyba że prowadzi je prokurator.
§ 2.
Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstwa skarbowe:
1)
popełnione w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2;
2)
jeżeli osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator, funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
3)
jeżeli osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej,
finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym
organem postępowania przygotowawczego;
4)
jeżeli prokurator lub finansowy organ postępowania przygotowawczego tak zarządzi.
Art. 151b.
§ 1.
Wydając postanowienie o wszczęciu śledztwa, finansowy organ postępowania przygotowawczego
niezwłocznie przesyła jego odpis prokuratorowi.
§ 2.
Jeżeli prokurator wszczął śledztwo, może powierzyć organowi określonemu w art. 118
§ 1 pkt 1-5 albo w § 2 jego przeprowadzenie w całości lub w określonym zakresie albo
dokonanie poszczególnych czynności tego postępowania. W wypadkach określonych w art.
151a § 2 pkt 2 i 3 prokurator może powierzyć innemu organowi jedynie dokonanie poszczególnych
czynności postępowania, z wyłączeniem jednak czynności związanych z przedstawieniem
zarzutów, ich zmianą lub uzupełnieniem oraz zamknięciem śledztwa.
§ 3.
Powierzając prowadzenie wszczętego śledztwa w całości lub w określonym zakresie innemu
organowi, prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność, w
szczególności wymagającą wydania postanowienia, związaną z przedstawieniem zarzutów,
ich zmianą lub uzupełnieniem, pociągnięciem do odpowiedzialności posiłkowej i zmianą
postanowienia o pociągnięciu do tej odpowiedzialności albo zamknięciem śledztwa.
Art. 151c.
§ 1.
Śledztwo prowadzone przez finansowy organ postępowania przygotowawczego nadzoruje
prokurator.
§ 2.
Prokurator sprawuje także nadzór nad dochodzeniem w sprawie o przestępstwo skarbowe
prowadzonym przez organ wskazany w § 1, gdy zachodzą okoliczności określone w art. 79 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz w wypadku, o którym mowa w art. 122 § 2 zdanie drugie, a także gdy obejmie on
je swym nadzorem z uwagi na wagę lub zawiłość sprawy. W sprawach o wykroczenia skarbowe
sprawuje on taki nadzór jedynie w razie objęcia go nim w wypadku określonym w art.
122 § 2 zdanie trzecie.
§ 3.
W pozostałych wypadkach nadzór nad dochodzeniem prowadzonym przez organ wskazany w
§ 1 sprawuje organ nadrzędny nad tym organem.
Art. 152.
W sprawach o wykroczenia skarbowe prowadzi się dochodzenie. Ogranicza się ono do przesłuchania
podejrzanego oraz w razie potrzeby także do innych czynności w zakresie niezbędnym
do wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania.
Art. 153.
§ 1.
Postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe powinno być zakończone
w ciągu 3 miesięcy. W razie niezakończenia postępowania w tym terminie organ nadrzędny
nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi
lub nadzoruje prokurator - prokurator bezpośrednio przełożony, mogą przedłużyć je
na okres do 1 roku. W szczególnie uzasadnionych wypadkach organ nadrzędny nad finansowym
organem postępowania przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi lub nadzoruje prokurator
- prokurator bezpośrednio przełożony mogą przedłużyć okres postępowania na dalszy
czas oznaczony, jednak gdy jest ono prowadzone w formie śledztwa, przedłużenia na
okres przekraczający rok dokonuje prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadzorującym
lub prowadzącym postępowanie.
§ 2.
Dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe po jego przedłużeniu toczy się nadal
jako dochodzenie.
§ 3.
W razie niezakończenia dochodzenia w sprawie o wykroczenie skarbowe prowadzonego przez
organ postępowania przygotowawczego w ciągu 2 miesięcy, organ nadrzędny nad tym organem
może przedłużyć dochodzenie na czas oznaczony.
Art. 153a.
Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o jego zawieszeniu oraz o jego umorzeniu,
gdy nie podlegało ono nadzorowi prokuratora, zatwierdza organ nadrzędny nad finansowym
organem postępowania przygotowawczego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do organu,
który zatwierdził zaskarżone orzeczenie. Jeżeli organ nadrzędny nad finansowym organem
postępowania przygotowawczego nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.
Art. 154.
(uchylony)
Art. 154a.
Czynności końcowego zaznajomienia się stron z materiałem postępowania przygotowawczego,
o których mowa w art. 321 Kodeksu postępowania karnego, przeprowadza się na wniosek podejrzanego, osoby pociągniętej do odpowiedzialności
posiłkowej oraz interwenienta, a także obrońców i pełnomocników tych stron.
Art. 155.
§ 1.
W sprawie, w której finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził śledztwo,
oraz w sprawie o przestępstwo skarbowe, w której prowadził on dochodzenie objęte nadzorem
prokuratora, organ ten, jeżeli nie umarza postępowania, sporządza w ciągu 14 dni od
zakończenia dochodzenia lub śledztwa akt oskarżenia i przesyła go wraz z aktami prokuratorowi,
ze wskazaniem, jaki materiał dowodowy przedstawiono stronom podczas czynności, o której
mowa w art. 154a, jako przekazywany do sądu wraz z aktem oskarżenia, przekazując jednocześnie
prokuratorowi także ewentualne wnioski, o których mowa w § 7, oraz dowody rzeczowe.
§ 2.
Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator. W akcie oskarżenia należy także
wskazać finansowy organ postępowania przygotowawczego, który prowadził postępowanie
przygotowawcze, któremu przysługują przed sądem uprawnienia oskarżyciela publicznego.
Organ ten zawiadamia się o wniesieniu aktu oskarżenia przez doręczenie jego odpisu.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy w sprawach w nich wskazanych zachodzą
warunki do dołączenia do aktu oskarżenia wniosku o skazanie bez rozprawy lub do wystąpienia
z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania albo z wnioskiem, o którym mowa w art. 324 Kodeksu postępowania karnego. Finansowy organ postępowania przygotowawczego, który prowadził to postępowanie,
ma wówczas prawo uczestniczyć w posiedzeniach przewidzianych w art. 341 § 1, art. 343 § 5 i art. 354 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego oraz w rozprawie, gdy rozpoznanie sprawy przekazano na rozprawę.
§ 4.
W pozostałych sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził
dochodzenie, sporządza on w ciągu 14 dni od jego zakończenia akt oskarżenia albo wniosek
o warunkowe umorzenie postępowania i wnosi go do właściwego sądu oraz popiera przed
tym sądem albo wydaje postanowienie o umorzeniu lub o zawieszeniu postępowania przygotowawczego
lub zarządza uzupełnienie dochodzenia.
§ 5.
O wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe zawiadamia się niezwłocznie
prokuratora przez przesłanie mu odpisu tego aktu. W sprawie o wykroczenie skarbowe
finansowy organ postępowania przygotowawczego zawiadamia prokuratora o wniesieniu
aktu oskarżenia jedynie w razie uprzedniego objęcia przez prokuratora nadzoru nad
dochodzeniem w tej sprawie.
§ 6.
W sprawie o przestępstwo skarbowe, w której podejrzany jest tymczasowo aresztowany,
terminy określone w § 1 i 4 wynoszą 7 dni. Jeżeli wobec podejrzanego stosowane jest
tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy wnieść do sądu nie później niż 14 dni
przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka.
§ 7.
Do aktu oskarżenia prokurator lub finansowy organ postępowania przygotowawczego dołącza
wniosek o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej, jeżeli ustalono istnienie podstaw
tej odpowiedzialności określonych w art. 24 § 1 i 2, a także wniosek o zobowiązanie
określonego podmiotu do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego
korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa skarbowego zarzucanego oskarżonemu, jeżeli
ustalono istnienie podstaw do nałożenia takiego obowiązku, wskazanych w art. 24 §
5, załączając do tych wniosków materiał dowodowy ich dotyczący. Wnioski te dołącza
się do aktu oskarżenia wraz z odpisami dla oskarżonego i podmiotów, których dotyczą,
powiadamiając ich o złożeniu tych wniosków.
Art. 156.
§ 1.
Prokurator, a także finansowy organ postępowania przygotowawczego może dołączyć do
aktu oskarżenia wniosek o wydanie, bez przeprowadzania rozprawy, wyroku skazującego
i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kary lub środka karnego za zarzucane mu przestępstwo
skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli okoliczności popełnienia czynu zabronionego
nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną
osiągnięte.
§ 2.
Wniosek może dotyczyć:
1)
w sprawie o przestępstwo skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego
jej złagodzenia, orzeczenia środka karnego określonego w art. 22 § 2 pkt 2-6, odstąpienia
od ich wymierzenia lub warunkowego zawieszenia wykonania kary; przepisu nie stosuje
się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art.
37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 albo art. 38 § 3;
2)
w sprawie o wykroczenie skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary grzywny nieprzekraczającej
dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia albo orzeczenia środka karnego określonego
w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 albo z odstąpieniem od ich wymierzenia.
§ 3.
Przepisy art. 335 § 2 i 2a, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 § 3-7 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem
skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a nie została ona w
całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej wymagalnej
należności w całości w wyznaczonym terminie.
§ 4.
Nie można uwzględnić wniosku o orzeczenie przepadku przedmiotów, jeżeli interwenient
temu się sprzeciwi na piśmie albo ustnie do protokołu.
Dział IV
Postępowanie przed sądem
Rozdział 17
Postępowanie przed sądem pierwszej instancji
Art. 157.
§ 1.
Jeżeli akt oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wniósł finansowy organ postępowania
przygotowawczego, udział tego organu lub jego przedstawiciela w rozprawie głównej
jest obowiązkowy. Jeżeli akt oskarżenia dotyczy wykroczenia skarbowego, udział ten
jest obowiązkowy, gdy prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe, w których akt oskarżenia wniósł prokurator, finansowy
organ dochodzenia lub jego przedstawiciel może działać obok prokuratora w charakterze
oskarżyciela publicznego.
Art. 158.
§ 1.
Niestawiennictwo na rozprawę podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej,
któremu prawidłowo doręczono wezwanie, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy
i wydaniu orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli podmiot, o którym mowa w § 1, usprawiedliwi swoje niestawiennictwo i jednocześnie
wniesie o odroczenie rozprawy, nie można jej prowadzić w czasie nieobecności tego
podmiotu w zakresie dotyczącym jego interesu procesowego.
§ 3.
(uchylony)
Art. 159.
W razie wyłączenia jawności rozprawy głównej także podmiot pociągnięty do odpowiedzialności
posiłkowej oraz interwenient mogą żądać pozostawienia na sali rozpraw po nie więcej
niż dwie osoby.
Art. 160.
Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego,
stosownie do art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, interwenient,
pełnomocnik interwenienta, biegły, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej,
pełnomocnik podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, obrońca, oskarżony,
członkowie składu orzekającego. Przepisy art. 370 § 2-4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
Art. 161.
§ 1.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie
należności publicznoprawnej, a nie została ona w całości uiszczona, sąd uzależnia
uwzględnienie wniosku oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, od uiszczenia tej wymagalnej należności w całości w wyznaczonym terminie.
§ 2.
Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję,
sąd nie może przychylić się do wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego orzeczenia przepadku przedmiotów, gdy interwenient temu się sprzeciwi
na piśmie albo ustnie do protokołu.
§ 3.
Wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, złożony przed rozprawą, sąd może rozpoznać na posiedzeniu. Sąd, uwzględniając wniosek,
skazuje oskarżonego wyrokiem.
§ 4.
O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku.
§ 5.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela publicznego, podmiotu pociągniętego
do odpowiedzialności posiłkowej lub interwenienta na rozprawę bądź posiedzenie nie
stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli pozostałe warunki określone w art. 387 Kodeksu postępowania karnego i w § 1 są spełnione.
Art. 161a.
Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie
skarbowe, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu, w tym samym składzie.
Art. 162.
§ 1.
Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom oraz ich przedstawicielom.
Zabierają one głos w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, interwenient,
podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i oskarżony. Przedstawiciele procesowi
stron zabierają głos przed stronami, które reprezentują.
§ 2.
Jeżeli oskarżyciel publiczny, interwenient lub jego pełnomocnik ponownie zabierają
głos, należy również udzielić głosu podmiotowi pociągniętemu do odpowiedzialności
posiłkowej, jego pełnomocnikowi, obrońcy i oskarżonemu.
Art. 163.
Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę potrzeby zawierać także rozstrzygnięcie
co do przepadku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, środka karnego
przepadku korzyści majątkowej i ściągnięcia jej równowartości pieniężnej, należności
publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, odpowiedzialności posiłkowej, zobowiązania
podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu lub roszczeń interwenienta.
Uniewinniając oskarżonego albo skazując go za przestępstwo, które nie przyniosło korzyści
majątkowej podmiotowi, o którym mowa w art. 24 § 5, lub umarzając postępowanie - sąd
pozostawia wniosek o zobowiązanie tego podmiotu do zwrotu korzyści majątkowej bez
rozpoznania.
Art. 163a.
(uchylony)
Art. 164.
Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe jest osobą przebywającą jedynie czasowo na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nie ma na tym terytorium stałego miejsca
zamieszkania lub stałego miejsca pobytu, sąd może orzec natychmiastową wykonalność
orzeczenia wymierzającego karę grzywny; jednocześnie sąd orzeka zastępczą karę pozbawienia
wolności na wypadek nieuiszczenia orzeczonej kary grzywny w terminie 3 dni, a ponadto
zarządza zatrzymanie paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia
granicy, na czas do uiszczenia orzeczonej kary grzywny lub wykonania zastępczej kary
pozbawienia wolności.
Rozdział 18
Postępowanie odwoławcze i nadzwyczajne środki zaskarżenia
Art. 165.
Do udziału finansowego organu postępowania przygotowawczego jako oskarżyciela publicznego
w rozprawie odwoławczej stosuje się odpowiednio przepis art. 157.
Art. 166.
Podmiot odpowiedzialny posiłkowo może wnieść apelację z powodu nałożenia odpowiedzialności
posiłkowej, natomiast z powodu skazania oskarżonego - tylko wtedy, gdy skazanie jest
podstawą tej odpowiedzialności.
Art. 167.
§ 1.
Zażalenie na postanowienia i zarządzenia oraz na inne czynności lub zaniechanie czynności
finansowego organu postępowania przygotowawczego rozpoznaje organ nadrzędny, a w wypadkach
przewidzianych przez ustawę - prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem albo
sąd.
§ 2.
Zażalenie na postanowienie Żandarmerii Wojskowej rozpoznaje właściwy prokurator do
spraw wojskowych, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - sąd wojskowy.
§ 3.
Właściwy do rozpoznania zażaleń na wydane w sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu
przed sądem rejonowym postanowienia i zarządzenia zamykające drogę do wydania wyroku
jest sąd okręgowy, zaś pozostałych zażaleń - sąd rejonowy w innym równorzędnym składzie.
Art. 167a.
Kasację w sprawie o wykroczenie skarbowe może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny
i Rzecznik Praw Obywatelskich. Kasację taką wnieść można od każdego prawomocnego orzeczenia
sądu kończącego postępowanie.
Art. 168.
(uchylony)
Art. 169.
Podmiot odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient może wnieść kasację lub wniosek
o wznowienie postępowania wyłącznie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą
prawnym.
Art. 170.
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się w zakresie rozstrzygnięcia
o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej także wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią
się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że niesłusznie
nałożono tę odpowiedzialność.
Dział V
Postępowanie nakazowe
Art. 171.
Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne także wtedy, gdy:
1)
stosuje się przepisy o odpowiedzialności posiłkowej;
2)
zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegających przepadkowi, chyba że zostanie
ona cofnięta przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.
Art. 172.
§ 1.
Wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny określoną w art.
23 § 2 albo karę ograniczenia wolności, a za wykroczenie skarbowe - karę grzywny określoną
w art. 48 § 3.
§ 2.
Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w kodeksie, orzec środek
karny określony w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3.
Dział VI
Postępowanie w stosunku do nieobecnych
Rozdział 19
Przesłanki
Art. 173.
§ 1.
Przeciwko sprawcy przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przebywającemu
stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w
kraju, postępowanie toczyć się może podczas jego nieobecności.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:
1)
wina sprawcy lub okoliczności popełnienia czynu zabronionego budzą wątpliwości;
2)
oskarżony o przestępstwo skarbowe ukrył się po wniesieniu do sądu aktu oskarżenia,
a także wówczas, gdy w toku postępowania przed sądem ustalono jego miejsce zamieszkania
lub pobytu w kraju.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności
posiłkowej.
Rozdział 20
Przebieg postępowania
Art. 174.
W postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosuje się przepisów, których stosowanie
wymaga obecności oskarżonego lub podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.
Art. 175.
§ 1.
O zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych organ prowadzący postępowanie
wydaje postanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe
postanowienie to wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.
§ 2.
Postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych nie ogłasza się
nieobecnej stronie.
Art. 176.
§ 1.
Prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza nieobecnemu
oskarżonemu obrońcę z urzędu. Udział obrońcy jest obowiązkowy także w postępowaniu
odwoławczym.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności
posiłkowej, gdy nie ma on pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla
nieobecnego podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej jest równoznaczne
z udzieleniem pełnomocnictwa.
Art. 177.
W razie osobistego zgłoszenia się skazanego do dyspozycji sądu lub ujęcia skazanego
doręcza mu się odpis prawomocnego wyroku. Na wniosek skazanego złożony na piśmie w
zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia sąd, którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza
niezwłocznie rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci moc z chwilą stawienia
się skazanego na rozprawie.
Tytuł III
POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE
Dział I
Część ogólna
Rozdział 21
Zakres obowiązywania
Art. 178.
§ 1.
Do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.
§ 2.
W postępowaniu wykonawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe
przez wyrażenie „prokurator” użyte w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”.
Rozdział 22
Postępowanie
Art. 179.
§ 1.
Organem wykonującym zabezpieczenie majątkowe jest naczelnik urzędu skarbowego, chyba
że kodeks stanowi inaczej.
§ 2.
Zabezpieczenia majątkowego na towarach podlegających kontroli wykonywanej przez naczelnika
urzędu celno-skarbowego, będących w jego dyspozycji oraz na wartościach dewizowych
lub krajowych środkach płatniczych podlegających kontroli dewizowej wykonywanej przez
naczelnika urzędu celno-skarbowego, w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia
skarbowe prowadzonych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, dokonuje ten organ.
§ 3.
Zabezpieczenia majątkowego może dokonywać także Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 4.
W razie orzeczenia środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej
równowartości pieniężnej organ egzekucyjny określony w art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi także egzekucję orzeczonej równocześnie kary grzywny, środka karnego przepadku
przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, jeżeli ich zabezpieczenia
dokonał uprzednio naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub
Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 5.
Jeżeli orzeczenie o przepadku przedmiotów dotyczy towarów nieunijnych, o których mowa
w art. 5 pkt 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia
9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny 5)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90, Dz. Urz. UE L 267 z 30.09.2016, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 354 z 23.12.2016,
str. 32., organem postępowania wykonawczego właściwym do wykonania orzeczenia o przepadku
przedmiotów w tym zakresie jest naczelnik urzędu celno-skarbowego. Wykonanie orzeczenia
następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji, z uwzględnieniem przepisów prawa celnego.
§ 6.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego jest organem postępowania wykonawczego właściwym
do wykonania orzeczenia o przepadku przedmiotów także w zakresie innych przedmiotów,
niż określone w § 5, w prowadzonych przez ten organ sprawach o przestępstwa skarbowe
i wykroczenia skarbowe. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych
w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 179a.
§ 1.
Jeżeli w orzeczeniu o przepadku przedmiotów zarządzono ich zniszczenie, sąd określa
warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia przedmiotów przez odpowiedni organ postępowania
wykonawczego.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia
przedmiotów, o których mowa w § 1 oraz w art. 31 § 6, mając na uwadze w szczególności
rodzaj przedmiotów i podmioty wyspecjalizowane w ich niszczeniu, a także zapewnienie
sprawności postępowania wykonawczego i jego koszty, jak również konieczność właściwego
zabezpieczenia wykonywanych czynności likwidacyjnych.
Art. 180.
§ 1.
Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej
przepadku przedmiotów, środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku
korzyści majątkowej lub należności publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym
stosuje się odpowiednio art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego.
§ 2.
Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów objętych zabezpieczeniem lub egzekucją
przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej może dochodzić
swych roszczeń tylko w trybie określonym w art. 119.
Art. 180a.
Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia
jej równowartości pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 33 § 2-4.
Art. 181.
§ 1.
W wypadkach określonych w art. 8 § 1 w razie niejednoczesnego skazania przez sądy
na kary, środki karne lub inne środki, sąd, który ostatni wydał orzeczenie w pierwszej
instancji, na wniosek skazanego rozstrzyga postanowieniem, która kara, jako najsurowsza,
podlega wykonaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może złożyć również organ
postępowania przygotowawczego. Na postanowienie służy zażalenie organowi postępowania
przygotowawczego i skazanemu.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy
orzekające na karę grzywny za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za wykroczenie.
§ 3.
W wypadku określonym w art. 8 § 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wyroku łącznego.
§ 4.
W razie uprzedniego wykonania kary łagodniejszej lub środka karnego w całości lub
w części zalicza się je na poczet kary najsurowszej podlegającej wykonaniu, uwzględniając
różnice zachodzące między tymi karami lub środkami karnymi.
Dział II
aaaCzęść szczególna
Rozdział 23
Wykonywanie kar
Art. 182.
Jeżeli kara grzywny wymierzona za przestępstwo skarbowe została uiszczona lub ściągnięta
w drodze egzekucji tylko w części i zostanie stwierdzone, że spowodowane to jest tym,
że okoliczności wymagane dla ustalenia stawki dziennej uległy istotnej zmianie, sąd
dla nieuiszczonej jeszcze w części kary grzywny określa na nowo wysokość stawki dziennej,
kierując się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3, chyba że skazany wykaże, iż nastąpiło
to z przyczyn od niego niezależnych.
Art. 183.
§ 1.
Rozłożenie kary grzywny na raty sąd może uzależnić od zabezpieczenia jej na majątku
skazanego za przestępstwo skarbowe lub podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie rozłożenia kary grzywny na raty przysługuje zażalenie.
Art. 184.
§ 1.
Podmiot odpowiedzialny posiłkowo uiszcza wymierzoną karę grzywny, jeżeli skazany nie
zapłaci jej w terminie i zostanie stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze
egzekucji.
§ 2.
Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od skazanego w drodze
egzekucji tylko w części, odpowiedzialność posiłkową zmniejsza się w sposób odpowiadający
stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości orzeczonej kary.
§ 3.
Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od podmiotu odpowiedzialnego
posiłkowo tylko w części, przepisy art. 45 § 1, 2 i 4 oraz art. 46 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W stosunku do podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo nie stosuje się wykonania pracy
społecznie użytecznej ani zastępczej kary pozbawienia wolności.
§ 5.
Postępowania wykonawczego nie umarza się w razie śmierci sprawcy skazanego za przestępstwo
skarbowe po uprawomocnieniu się orzeczenia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej.
§ 6.
Przepisy § 1, 2 i 5 stosuje się odpowiednio do środka karnego ściągnięcia równowartości
pieniężnej przepadku przedmiotów.
Art. 185.
§ 1.
Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika,
że byłaby ona bezskuteczna, sąd może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną,
określając czas jej trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej
- 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach.
§ 2.
Praca społecznie użyteczna polega na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy
na cele społeczne, wskazanej przez sąd, w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby
zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną
lub na rzecz społeczności lokalnej, w wymiarze od 5 do 10 godzin w stosunku tygodniowym.
§ 3.
Na postanowienie w przedmiocie zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną przysługuje
zażalenie.
Art. 186.
§ 1.
Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika,
że byłaby ona bezskuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności,
gdy:
1)
ukarany oświadczy, że nie podejmie pracy społecznie użytecznej zamienionej na podstawie
art. 185 albo uchyla się od jej wykonania, lub
2)
zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną jest niemożliwa lub niecelowa.
§ 2.
Zarządzając wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, sąd przyjmuje, że jeden
dzień pozbawienia wolności równoważny jest grzywnie wynoszącej od jednej pięćsetnej
do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.
§ 3.
Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekroczyć 3 miesięcy; wymierza się
ją w dniach i miesiącach.
§ 4.
Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności
przysługuje zażalenie.
Art. 187.
§ 1.
Kary grzywny wymierzone w sprawach o wykroczenia skarbowe, niezależnie od trybu, w
jakim je wymierzono, przypadają Skarbowi Państwa.
§ 2.
Wykonanie prawomocnych mandatów karnych, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2, następuje
w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 188.
W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w
związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, uchylaniem się
skazanego od odbywania kary ograniczenia wolności jest również nieuiszczenie tej wymagalnej
należności w wyznaczonym terminie.
Rozdział 24
Wykonywanie środków karnych
Art. 189.
Do wykonania orzeczenia w części dotyczącej środka karnego ściągnięcia równowartości
pieniężnej przepadku przedmiotów lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej
przepadku korzyści majątkowej stosuje się odpowiednio art. 27, art. 44, art. 49-51 i art. 187-195a Kodeksu karnego wykonawczego.
Art. 190.
Sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia
należności publicznoprawnej, o którym mowa w art. 41 § 2 lub 4, albo od jego wykonania
zwolnić.
Art. 191.
§ 1.
Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 22 § 2
pkt 5 i 7, nie wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli
skazany przestrzegał porządku prawnego.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie wykonania środka karnego wymienionego w art. 22 § 2
pkt 5 i 7 przysługuje zażalenie.
1)
[I)] Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji realizuje postanowienia aaadyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z aaadnia 5 lipca 2017 r. w sprawie
zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych
Unii (Dz. Urz. UE L 198 z 28.07.2017, str. 29). [I)] Odnośnik nr 1 do tytułu ustawy
dodany przez art. 4 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 818); wszedł w życie z dniem 13
maja 2023 r.
2)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90.
3)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016,
str. 35.
4)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016,
str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016,
str. 1.
5)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90, Dz. Urz. UE L 267 z 30.09.2016, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 354 z 23.12.2016,
str. 32.