Ustawaz dnia 22 marca 2018 r.o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych
za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób
represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 8 uchyla się ust. 1b i 1c;
2)
po art. 8a dodaje się art. 8b w brzmieniu:
„
Art. 8b.
1.
Dziecku matki pozbawionej wolności, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia,
które przebywało wraz z matką w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia lub którego
matka w okresie ciąży przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia, przysługuje
od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną
krzywdę.
2.
Przepisy art. 8 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 oraz ust. 2d-5 stosuje się odpowiednio.
3.
Stwierdzenie nieważności orzeczenia, z uwzględnieniem art. 3 ust. 1, może nastąpić
także na wniosek dziecka, o którym mowa w ust. 1, a w razie jego śmierci - także na
wniosek jego małżonka, dzieci i rodziców.
”
;
3)
w art. 11:
a)
w ust. 1 wyrazy „art. 8-10” zastępuje się wyrazami „art. 8, art. 9 i art. 10”,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przepisy art. 8b mają odpowiednie zastosowanie wobec dzieci osób, o których mowa w
ust. 1 i 2. Roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie nie przedawniają się.
”
.
Art. 2.
W przypadku gdy nieważność orzeczenia stwierdzono przed dniem wejścia w życie ustawy,
żądanie odszkodowania lub zadośćuczynienia należy zgłosić w terminie trzech lat od
dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.