Uznawanie praktyki zawodowej kandydatów na doradców podatkowych odbytej w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska następuje w toku postępowania o wpis na listę doradców podatkowych, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym   (Dz. U. z 2016 r. poz. 794).

Uznanie praktyki zawodowej następuje na wniosek kandydata na doradcę podatkowego, zwanego dalej „wnioskodawcą”.

Dokumenty potwierdzające zakres odbytej praktyki zawodowej w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska, nabyte umiejętności, czas trwania i miejsce jej odbycia wnioskodawca załącza do wniosku o wpis na listę doradców podatkowych.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, wnioskodawca składa w języku polskim albo w innym języku wraz z tłumaczeniem na język polski. W przypadku dokumentów szczególnie istotnych dla uznania praktyki organ właściwy do uznawania odbycia praktyki zawodowej w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska, zwany dalej „organem właściwym do uznawania praktyki”, może wymagać tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego prowadzącego działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim.

Organ właściwy do uznawania praktyki może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę w celu ustalenia szczegółowego zakresu praktyki zawodowej odbytej w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska.

O konieczności przeprowadzenia rozmowy, o której mowa w ust. 1, zawiadamia się wnioskodawcę w formie pisemnej wraz ze wskazaniem terminu rozmowy.

W przypadku gdy wnioskodawca nie ma możliwości wzięcia udziału w rozmowie w wyznaczonym terminie, organ właściwy do uznawania praktyki zawodowej wyznacza, na jego wniosek, nowy termin rozmowy.

Jeżeli wnioskodawca nie stawi się na rozmowę w żadnym z wyznaczonych terminów, organ właściwy do uznawania praktyki rozstrzyga o uznaniu praktyki zawodowej odbytej w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska na podstawie informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w § 3 ust. 1.