Ustawaz dnia 11 kwietnia 2003 r.o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających
w związku ze służbą wojskową
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Jednorazowe odszkodowanie
- Rozdział 3 - Odszkodowanie za przedmioty osobistego użytku oraz przedmioty służące do wykonywania zawodu
- Rozdział 4 - Postępowanie w sprawie odszkodowania
- Rozdział 5 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.5 orzeczeń
Świadczenia odszkodowawcze określone w ustawie obejmują jednorazowe odszkodowanie
przysługujące w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową
oraz odszkodowanie za przedmioty osobistego użytku utracone, całkowicie zniszczone
lub uszkodzone wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową.
Art. 2.10 orzeczeń
1.
Świadczenia odszkodowawcze określone w ustawie przysługują żołnierzowi, który doznał
stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku
z pełnieniem czynnej służby wojskowej, zwanego dalej „wypadkiem”, albo wskutek choroby
powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,
zwanej dalej „chorobą”, jak również żołnierzowi, który poniósł szkodę majątkową wskutek
wypadku, a także rodzinie żołnierza, który zmarł wskutek wypadku lub choroby.
2.
Świadczenia odszkodowawcze na zasadach określonych w ustawie przysługują również:
1)
małoletnim kandydatom na żołnierzy zawodowych, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu
wskutek wypadku pozostającego w związku z odbywaniem nauki albo wskutek choroby, z
tytułu której przysługują świadczenia żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową;
2)
osobom powołanym do odbycia czynnej służby wojskowej i zwolnionym z tej służby, które
uległy wypadkowi w drodze z miejsca zamieszkania do jednostki wojskowej lub z powrotem
do miejsca zamieszkania;
3)
studentom szkół wyższych odbywającym przeszkolenie wojskowe i zajęcia wojskowe w trakcie
studiów, którzy ulegli wypadkowi pozostającemu w związku z odbywaniem przez nich tego
przeszkolenia lub tych zajęć;
4)
członkom rodzin osób zmarłych wskutek wypadku, o których mowa w pkt 1-3.
Art. 3.2 orzeczenia
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
„jednostka wojskowa” - komórkę lub jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony
Narodowej albo przez niego nadzorowaną;
2)
„droga do miejsca i z miejsca wykonywania czynności, droga z miejsca zamieszkania
do jednostki wojskowej i z powrotem albo droga na urlop lub przepustkę i z powrotem”
- drogę najkrótszą i nieprzerwaną, z tym że nie uważa się, że droga została przerwana,
jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby,
a także wówczas, gdy droga, nie będąc najkrótszą, była najdogodniejsza ze względów
komunikacyjnych;
3)
„przeciętne wynagrodzenie” - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej
w poprzednim roku, ogłaszane do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, stosowane
poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez okres jednego roku;
4)
„rencista” - rencistę wojskowego w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym
żołnierzy zawodowych;
5)
„inwalida” - inwalidę wojskowego w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych
i wojskowych.
Art. 4.1 orzeczenie
Uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, uważa się za:
1)
stały - jeżeli powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy;
2)
długotrwały - jeżeli powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający
sześć miesięcy, mogące ulec poprawie.
Art. 5.6 orzeczeń
Za wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz
lub śmierć, które zaszło podczas lub w związku:
1)
z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;
2)
z wykonywaniem czynności w interesie służby wojskowej, nawet bez polecenia przełożonych;
3)
z ratowaniem ludzi z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem mienia przed zniszczeniem
lub zagarnięciem;
4)
z udziałem w pościgu lub ujęciu osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa albo
ochroną innych osób przed napaścią;
5)
z odbywaniem drogi do miejsca i z miejsca wykonywania czynności określonych w pkt
1 i 2.
Art. 6.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego,
wykaz chorób, z tytułu których przysługują świadczenia określone w ustawie, z uwzględnieniem
szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej powodujących powstawanie tych
chorób oraz ich związek z pełnioną służbą.
Art. 7.4 orzeczenia
Świadczenia określone w ustawie nie przysługują:
1)
w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez właściwy
organ umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza naruszające
obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające
tym przepisom, a żołnierz posiadał umiejętności potrzebne do wykonywania określonych
czynności i był należycie przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów;
2)
w razie wypadku:
a)
któremu żołnierz uległ podczas:
-
-pobytu na urlopie lub przepustce, z wyjątkiem odbywania drogi na urlop lub przepustkę i z powrotem oraz przypadków, o których mowa w art. 5 pkt 3 i 4,
-
-samowolnego opuszczenia swojej jednostki wojskowej lub wyznaczonego miejsca przebywania albo samowolnego pozostawania poza nimi, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 5 pkt 3 i 4,
b)
do którego w znacznym stopniu przyczyniło się zachowanie żołnierza spowodowane jego
stanem nietrzeźwości albo zażyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych;
3)
jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć żołnierza zostały spowodowane przez niego
umyślnie.
Art. 8.
Świadczenia odszkodowawcze przewidziane w ustawie przysługują niezależnie od świadczeń
odszkodowawczych przewidzianych dla żołnierzy pełniących służbę wojskową poza granicami
państwa.
Art. 9.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 2
Jednorazowe odszkodowanie
Art. 10.5 orzeczeń
Żołnierzowi, który wskutek wypadku albo choroby doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku
na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.
Art. 11.2 orzeczenia
1.
Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za
każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art.
28 ust. 1.
2.
Jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu
będący następstwem wypadku lub choroby, który był podstawą przyznania jednorazowego
odszkodowania, ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych, jednorazowe
odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent uszczerbku
na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to odszkodowanie,
z zastrzeżeniem art. 28 ust. 2.
3.
Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego
wynagrodzenia, jeżeli żołnierz wskutek wypadku lub choroby został uznany za całkowicie
niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli rencista lub inwalida wskutek pogorszenia
się stanu zdrowia w następstwie wypadku lub choroby zostanie uznany za całkowicie
niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji.
5.
Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.
Art. 12.3 orzeczenia
W razie śmierci żołnierza wskutek wypadku lub choroby jednorazowe odszkodowanie przysługuje
następującym członkom rodziny żołnierza:
1)
małżonkowi, z wyjątkiem przypadku orzeczonej separacji;
2)
dzieciom własnym, dzieciom drugiego małżonka, dzieciom przysposobionym oraz przyjętym
na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnukom, rodzeństwu i innym
dzieciom, w tym również w ramach rodziny zastępczej, spełniającym w dniu śmierci żołnierza
warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej;
3)
rodzicom, osobom przysposabiającym, macosze i ojczymowi:
a)
żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową lub przeszkolenie wojskowe - jeżeli
bezpośrednio przed powołaniem do czynnej służby wojskowej prowadzili z nimi wspólne
gospodarstwo domowe lub znacząco przyczyniali się do ich utrzymania,
b)
innych żołnierzy niż wymienieni w lit. a - jeżeli w dniu śmierci żołnierza prowadzili
z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli żołnierz bezpośrednio przed śmiercią
znacząco przyczyniał się do ich utrzymania
- albo jeżeli ustalone zostało wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów ze strony
tych żołnierzy.
Art. 13.1 orzeczenie
1.
Jeżeli do jednorazowego odszkodowania jest uprawniony tylko jeden członek rodziny
zmarłego żołnierza, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości:
1)
18-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionymi są małżonek lub dziecko;
2)
9-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionym jest inny członek rodziny.
2.
Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni równocześnie:
1)
małżonek i jedno lub więcej dzieci - odszkodowanie to przysługuje w wysokości ustalonej
w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na każde dziecko;
2)
dwoje lub więcej dzieci - odszkodowanie to przysługuje w wysokości określonej w ust.
1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na drugie i każde następne
dziecko.
3.
Jeżeli obok małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie
inni członkowie rodziny, każdemu z nich odszkodowanie przysługuje w wysokości 3,5-krotnego
przeciętnego wynagrodzenia, niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi
lub dzieciom zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.
4.
Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni tylko członkowie rodziny inni
niż małżonek lub dzieci, odszkodowanie to przysługuje w wysokości ustalonej według
zasad określonych w ust. 1 pkt 2, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie
na drugiego i każdego następnego uprawnionego.
5.
Kwotę jednorazowego odszkodowania, ustaloną zgodnie z ust. 2 lub 4, dzieli się w równych
częściach między uprawnionych.
6.
Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.
Art. 14.1 orzeczenie
Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie
obowiązujące w dniu wydania decyzji przyznającej odszkodowanie.
Art. 15.2 orzeczenia
1.
Jednorazowe odszkodowanie przysługuje, jeżeli żołnierz:
1)
doznał uszczerbku na zdrowiu lub zmarł wskutek wypadku w ciągu trzech lat od dnia
wypadku;
2)
doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby nie później niż w ciągu trzech lat od
dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej;
3)
zmarł wskutek choroby w ciągu trzech lat od dnia ustalenia uszczerbku na zdrowiu wskutek
tej choroby, nie później jednak niż w ciągu trzech lat od dnia zwolnienia z czynnej
służby wojskowej.
2.
Zwiększenie jednorazowego odszkodowania przysługuje, jeżeli zmiany w stanie zdrowia
żołnierza uzasadniające zwiększenie odszkodowania nastąpiły w terminach określonych
w ust. 1 pkt 1 i 2.
Art. 16.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Obrony Narodowej może przyznać:
1)
żołnierzowi albo członkowi rodziny zmarłego żołnierza - jednorazowe odszkodowanie
wyższe niż określone w art. 11 i 13;
2)
członkowi rodziny zmarłego żołnierza niespełniającemu warunków wymaganych do uzyskania
renty rodzinnej albo innej osobie bliskiej - jednorazowe odszkodowanie na zasadach
określonych w art. 13;
3)
członkom rodziny żołnierza, który zaginął w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej
- jednorazowe odszkodowanie w wysokości określonej w art. 13.
Rozdział 3
Odszkodowanie za przedmioty osobistego użytku oraz przedmioty służące do wykonywania zawodu
Art. 17.
1.
Żołnierzowi, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek
wypadku, a w razie jego śmierci wskutek takiego wypadku - członkom jego rodziny uprawnionym
do odszkodowania, o których mowa w art. 12, przysługuje odszkodowanie za udowodnione
szkody poniesione wskutek utraty, całkowitego zniszczenia lub uszkodzenia w związku
z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku, jak również przedmiotów służących do wykonywania
zawodu, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz wartości pieniężnych.
2.
Odszkodowanie za utracone, całkowicie zniszczone lub uszkodzone przedmioty osobistego
użytku oraz przedmioty służące do wykonywania zawodu przysługuje również żołnierzowi,
który poniósł szkodę wskutek nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną, zaistniałego
w okolicznościach wymienionych w art. 5.
Art. 18.
1.
Wysokość odszkodowania za utracone, całkowicie zniszczone lub uszkodzone przedmioty,
o których mowa w art. 17, ustala się na podstawie ich ceny rynkowej z dnia orzekania
o odszkodowaniu, z uwzględnieniem stopnia zużycia tych przedmiotów.
2.
W razie wyłącznego uszkodzenia przedmiotów odszkodowanie stanowi równowartość kosztów
przywrócenia ich do stanu używalności; jeżeli jednak stopień uszkodzenia jest znaczny
albo koszty naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego przedmiotu, przyznaje się
odszkodowanie w wysokości określonej w ust. 1.
Rozdział 4
Postępowanie w sprawie odszkodowania
Art. 19.
1.
Okoliczności i przyczyny wypadku, któremu uległ żołnierz, ustalają organy wskazane
przez Ministra Obrony Narodowej.
2.
Jeżeli z okoliczności wypadku wynika uzasadnione przypuszczenie, że żołnierz znajdował
się w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych,
właściwy organ kieruje go na badanie niezbędne do ustalenia zawartości alkoholu, środków
odurzających lub substancji psychotropowych w organizmie; odmowa poddania się badaniu
lub inne zachowanie uniemożliwiające jego przeprowadzenie powodują pozbawienie prawa
do świadczeń, chyba że żołnierz udowodni, iż miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły
poddanie się temu badaniu.
3.
Koszty badań, o których mowa w ust. 2, ponosi organ kierujący na badania.
Art. 20.
1.
O uszczerbku na zdrowiu żołnierza wskutek wypadku lub choroby, a także o związku śmierci
żołnierza ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby orzekają nieodpłatnie wojskowe
komisje lekarskie.
2.
O uznaniu za całkowicie niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji
orzekają:
1)
w odniesieniu do rencisty - wojskowe komisje lekarskie;
2)
w odniesieniu do inwalidy - lekarz-orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia
społecznego, w drodze rozporządzenia:
1)
właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich, w tym sposób ustalania
uszczerbku na zdrowiu żołnierza oraz związku jego śmierci ze służbą wojskową wskutek
wypadku lub choroby, jak również sposób ustalania zwiększenia uszczerbku na zdrowiu,
terminy badań lekarskich, tryb kierowania na te badania, tryb wydawania orzeczeń i
ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, a także tryb rozpatrywania odwołań
i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru,
2)
niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty, w tym dotyczące przebiegu i warunków
służby wojskowej żołnierza, mogące stanowić podstawę orzeczenia wojskowej komisji
lekarskiej,
3)
wykaz norm oceny uszczerbku na zdrowiu oraz wzór skierowania do wojskowych komisji
lekarskich, jak również wzory orzeczeń wydawanych przez te komisje w sprawach uszczerbku
na zdrowiu lub śmierci żołnierza wskutek wypadku albo choroby
- kierując się koniecznością ochrony interesów osób poszkodowanych.
Art. 21.
Postępowanie w sprawie świadczeń odszkodowawczych wszczyna się na wniosek osoby zainteresowanej
lub z urzędu.
Art. 22.3 orzeczenia
1.
Prawo do świadczenia odszkodowawczego i jego wysokość ustala, w drodze decyzji, szef
właściwego wojewódzkiego sztabu wojskowego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Jeżeli wypadkowi uległ:
1)
szef wojewódzkiego sztabu wojskowego lub jego zastępca - decyzję, o której mowa w
ust. 1, wydaje szef wojewódzkiego sztabu wojskowego wyznaczony przez dowódcę właściwego
okręgu wojskowego;
2)
dowódca okręgu wojskowego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
lub Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego albo ich zastępcy - decyzję, o której
mowa w ust. 1, wydaje Minister Obrony Narodowej.
3.
Przy podejmowaniu decyzji w sprawie, w której pomimo dołożenia najwyższej staranności
nie można ustalić okoliczności wypadku, któremu żołnierz uległ w warunkach zbliżonych
do działań wojennych, właściwy organ, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozstrzyga wątpliwości
na korzyść poszkodowanego.
4.
Od decyzji organów, o których mowa w ust. 1 i 2, w sprawach odszkodowań przysługuje
osobie zainteresowanej odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach
i w terminach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
5.
Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania
decyzji przez właściwy organ w terminie sześćdziesięciu dni od dnia otrzymania orzeczenia
o ustaleniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.
6.
Od decyzji wydanej w trybie art. 16 oraz od decyzji odmownej wydanej w tym trybie
odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie przysługuje.
Art. 23.
Urzędy organów administracji publicznej, organy prokuratury i inne organy państwowe,
zakłady opieki zdrowotnej oraz instytucje ubezpieczeniowe są obowiązane udzielać organom,
o których mowa w art. 22 ust. 1 i 2, na ich żądanie, informacji niezbędnych do ustalenia
okoliczności mających znaczenie w prowadzonych postępowaniach w sprawach dotyczących
odszkodowań.
Art. 24.
Odszkodowania, o których mowa w art. 10, 12, 16 i 17, wypłaca szef wojewódzkiego sztabu
wojskowego.
Art. 25.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb postępowania w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków
przez właściwe organy, w tym tryb zgłaszania przez osoby zainteresowane zastrzeżeń
do ustaleń tych organów, jak również tryb postępowania w razie ujawnienia choroby,
2)
szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty odszkodowań, terminy postępowania w tych sprawach
oraz przypadki, w których postępowanie w sprawie odszkodowania prowadzi się z urzędu,
jak również sposób doręczeń decyzji dotyczących odszkodowań,
3)
wzory dokumentów sporządzanych w toku postępowania w sprawie ustalania okoliczności
i przyczyn wypadków oraz postępowania o przyznanie i wypłatę odszkodowania,
4)
tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 16,
5)
właściwość organów w sprawach, o których mowa w pkt 1-4
- mając na względzie sprawne i terminowe prowadzenie postępowań oraz wypłatę odszkodowań.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 26.
W ustawie z dnia 30 października 2002 r.o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu:
„
Art. 23a.
1.
Świadczenia określone w art. 23 ust. 1 realizowane są przez placówki medyczne wybrane
przez Zakład.
2.
Do zamówień na realizację świadczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów
o zamówieniach publicznych. Szczegółowe zasady i tryb udzielania tych zamówień określi,
w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, uwzględniając
równe traktowanie placówek medycznych.
”
.
Art. 27.
W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób
zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 po wyrazach „wynosi 120%” dodaje się wyraz „kwoty”, a wyrazy „określonej w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.” zastępuje się wyrazami „ustalonej i podwyższonej zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z FUS.”;
2)
w art. 9 uchyla się pkt 7.
Art. 28.
1.
Jednorazowe odszkodowanie za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na
zdrowiu przysługuje w wysokości:
1)
16% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie do dnia 31 marca 2004 r.;
2)
17% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca
2005 r.;
3)
18% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca
2006 r.;
4)
19% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca
2007 r.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zwiększenia jednorazowego odszkodowania.
Art. 29.
1.
Uprawnienia przewidziane w art. 16 dla Ministra Obrony Narodowej przysługują ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych w stosunku do żołnierzy, którzy do dnia 31 grudnia
2001 r. pełnili służbę wojskową w jednostkach wojskowych podporządkowanych Ministrowi
Spraw Wewnętrznych i Administracji lub po tym dniu pozostawali w dyspozycji tego ministra,
oraz do członków ich rodzin.
2.
W stosunku do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, oraz członków ich rodzin decyzję
ustalającą prawo do odszkodowania oraz jego wysokość wydaje Minister Spraw Wewnętrznych
i Administracji.
3.
Przepisy art. 22 ust. 4-6 i art. 23 stosuje się odpowiednio.
Art. 30.1 orzeczenie
1.
Do spraw o świadczenia należne z tytułu wypadków lub chorób, które spowodowały uszczerbek
na zdrowiu żołnierza bądź jego śmierć, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy
stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Żołnierzom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy wypłacono jednorazowe odszkodowania,
a po tym dniu nastąpiło pogorszenie ich stanu zdrowia będące następstwem wypadku lub
choroby, z tytułu których wypłacono już odszkodowanie, zwiększa się to odszkodowanie
na zasadach określonych w art. 11 ust. 2-5.
Art. 31.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują
moc przepisy dotychczas obowiązujące, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak
niż przez okres sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 32.
Traci moc ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków
i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową .
Art. 33.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 26,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.