Ustawaz dnia 27 grudnia 1989 r.o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń w 1990 r.
Treść ustawy
Art. 1.
1.
Ustawa reguluje opodatkowanie osób prawnych oraz prowadzących działalność gospodarczą
organizacji politycznych i państwowych jednostek organizacyjnych nie posiadających
osobowości prawnej, a także spółek jawnych i cywilnych z udziałem osób prawnych, od
wzrostu wynagrodzeń przekraczającego określone tą ustawą normy.
2.
Przepisy ustawy nie mają zastosowania do:
1)
Skarbu Państwa,
2)
rad narodowych,
3)
jednostek i zakładów budżetowych oraz gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych,
4)
Narodowego Banku Polskiego,
5)
szkół wyższych, z wyjątkiem prowadzonej przez nie działalności gospodarczej,
6)
organizacji społecznych, zawodowych oraz fundacji, z wyjątkiem ich działalności gospodarczej.
7)
spółek działających na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości
przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne oraz na podstawie przepisów o działalności
gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych.
Art. 2.
1.
Do uiszczenia podatku od wzrostu wynagrodzeń są zobowiązani podatnicy, u których:
1)
wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności roku (okresu) podatkowego,
2)
nagrody i premie z zysku bilansowego za 1990 r. przekroczą normy ustalone zgodnie
z przepisami art. 4-6 niniejszej ustawy.
2.
Podstawę opodatkowania stanowią kwoty wynagrodzeń przekraczające normy, o których
mowa w ust. 1.
Art. 3.
1.
Postawę ustalenia norm wynagrodzeń, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, w styczniu
1990 r. stanowi suma:
1)
kwoty wynagrodzeń za wrzesień 1989 r. obciążających koszty całokształtu działalności,
2)
kwot zwiększających stawki poszczególnych składników wynagrodzenia pracowników w dniu
1 października 1989 r. z tytułu zmian cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych
w III kwartale tego roku, obliczonych zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 31 lipca 1989 r. o podwyższaniu wynagrodzeń za pracę i
dochodów rolniczych w związku ze zmianami cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych
w 1989 r. ,
3)
kwoty wynikającej z pomnożenia sumy kwot wymienionych w pkt 1 i 2 przez wskaźnik wzrostu
cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w październiku 1989 r. i współczynnik
0,8,
4)
kwoty wynikającej z pomnożenia sumy kwot wymienionych w pkt 1-3 przez sumę faktycznego
wskaźnika wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w listopadzie i
prognozowanego w grudniu 1989 r. i współczynnik 0,8.
2.
Podatnicy, u których zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od nadwyżki
wynagrodzeń, ustalone według stawki 40% i stawki 200%, przekroczyło 10% dochodu za
1989 r., pomniejszają sumą kwot wynagrodzeń, o której mowa w ust. 1, o jedną dwudziestą
czwartą nadwyżki wynagrodzeń wypłaconej ponad normę wynagrodzeń uznanych w 1989 r.
za koszty uzyskania przychodów.
Art. 4.
1.
Miesięczną normę wynagrodzeń w styczniu 1990 r. stanowi kwota wynagrodzeń ustalona
zgodnie z art. 3, powiększona o kwotę przyrostu wynikającego ze wskaźnika wzrostu
cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w styczniu, pomnożonego przez współczynnik
korygujący.
2.
Miesięczną normę wynagrodzeń w każdym następnym miesiącu stanowi miesięczna norma
z miesiąca poprzedniego, powiększona o kwotę przyrostu wynikającego ze wskaźnika wzrostu
cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w tym miesiącu, pomnożonego przez
współczynnik korygujący.
3.
Normę roku (okresu) podatkowego stanowi suma norm miesięcznych ustalonych zgodnie
z ust. 1 i 2.
4.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali wysokość współczynników korygujących,
o których mowa w ust. 1 i 2.
5.
Prognozowany przyrost cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych na każdy miesiąc
ogłasza Minister Finansów w terminie do dnia 7 każdego miesiąca.
6.
Faktyczny przyrost cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych za każdy miesiąc
ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca.
7.
Podatnicy, u których wystąpi wzrost zatrudnienia ogółem, mogą ustalić normę roku (okresu)
podatkowego, dzieląc normę obliczoną zgodnie z ust. 3 przez przeciętne zatrudnienie
we wrześniu 1989 r. i tak ustaloną kwotę mnożąc przez przeciętne zatrudnienie za okres
od września 1989 r. do końca roku (okresu) podatkowego.
8.
Zasady ustalania normy określone w ust. 7 obowiązują podatników, u których nastąpi
przyrost lub spadek zatrudnienia ogółem, spowodowany sezonowym charakterem produkcji
lub zmianami organizacyjnymi dokonanymi po dniu 30 września 1989 r., polegającymi
w szczególności na:
1)
podziale jednostki gospodarczej,
2)
połączeniu jednostek gospodarczych,
3)
likwidacji zakładów, wydziałów, działów lub innych organizacyjnie i ewidencyjnie wyodrębnionych
obiektów produkcyjnych i usługowych,
4)
przekazaniu lub przejęciu w dzierżawę lub agencję obiektów wymienionych w pkt 3.
Art. 5.
1.
Podatnikom, którzy podjęli działalność po dniu 30 września 1989 r., właściwe urzędy
skarbowe ustalają na pierwszy miesiąc działalności w 1990 r. przeciętną normę wynagrodzeń
na jednego zatrudnionego pracownika jako sumę:
1)
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia stanowiącego podstawę ustalenia normy w kwocie
określonej przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia,
2)
kwot przyrostów wynagrodzeń wynikających ze wskaźników wzrostu cen detalicznych towarów
i usług konsumpcyjnych za miesiące poprzedzające okres podjęcia działalności w 1990 r.,
pomnożonych przez współczynniki korygujące, o których mowa w art. 4 ust. 4,
3)
kwot wynagrodzeń z tytułu umów o dzieło lub umów zlecenia, w wysokości nie przekraczającej
30% wynagrodzenia określonego w pkt 1 i 2.
2.
Normę ustaloną przez urząd skarbowy zgodnie z ust. 1 podatnicy mnożą przez przeciętne
zatrudnienie w pierwszym miesiącu działalności w 1990 r.
3.
Miesięczną normę w każdym następnym miesiącu stanowi miesięczna norma z miesiąca poprzedniego,
powiększona o kwotę przyrostu wynikającego ze wskaźnika wzrostu cen detalicznych towarów
i usług konsumpcyjnych w tym miesiącu, pomnożonego przez współczynnik korygujący,
o którym mowa w art. 4 ust. 4.
4.
Normę roku (okresu) podatkowego stanowi suma norm miesięcznych ustalonych zgodnie
z ust. 2 i 3.
5.
W przypadku wzrostu lub spadku przeciętnego zatrudnienia w roku (okresie) podatkowym,
podatnicy, o których mowa w ust. 1, stosują odpowiednio przepisy art. 4 ust. 7 i 8,
dzieląc normę obliczoną zgodnie z ust. 4 przez przeciętne zatrudnienie w pierwszym
miesiącu działalności w 1990 r. i tak ustaloną kwotę mnożąc przez przeciętne zatrudnienie
za rok (okres) podatkowy.
Art. 6.
1.
Normę wypłat nagród i premii z zysku bilansowego, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt
2, stanowi kwota wynosząca 8,5% wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności
w 1990 r., pomniejszonych o honoraria i wynagrodzenia bezosobowe, a w spółdzielniach
pracy - o honoraria i wynagrodzenia bezosobowe innych osób fizycznych nie będących
członkami tych spółdzielni.
2.
Upoważnia się podatników do dokonywania w 1990 r., za zgodą pracownika, zaliczkowych
wypłat nagród i premii z zysku w formie obligacji Skarbu Państwa lub akcji. Kwota
odpowiadająca 50% wartości obligacji i akcji przekazanych pracownikom zwiększa normę,
o której mowa w ust. 1.
Art. 7.
1.
Za wynagrodzenie obciążające koszty całokształtu działalności uważa się kwoty pieniężne
oraz wartość świadczeń w naturze lub ich ekwiwalenty obciążające koszty tej działalności,
zaliczone do wynagrodzeń zgodnie z odrębnymi przepisami w sprawie klasyfikacji wynagrodzeń,
obowiązującymi w jednostkach gospodarki uspołecznionej.
2.
Do ustalenia podstawy opodatkowania wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu
działalności wynagrodzenia w roku (okresie) podatkowym pomniejsza się o wypłaty:
1)
jednorazowych nagród i premii obciążających koszty całokształtu działalności w roku
podatkowym, wynikających z Karty Górnika, Karty Hutnika lub innych kart branżowych
wprowadzonych przed dniem 1 stycznia 1990 r.,
2)
wynagrodzeń za pracę inwalidów i osób traktowanych na równi z inwalidami, określonych
na podstawie odrębnych przepisów,
3)
wynagrodzeń za pracę w dni wolne od pracy przekazanych na fundusze pomocy społecznej.
4)
wynagrodzeń osób zatrudnionych w ośrodkach rehabilitacyjno-wypoczynkowych prowadzonych
przez spółdzielnie inwalidów,
5)
odpraw, o których mowa w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami
stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw.
3.
Jeżeli podatnik zleca wykonanie usługi lub produkcji, a zleceniobiorca do wykonania
tej usługi lub produkcji zatrudni pracowników podatnika, podatnik podwyższa wynagrodzenia
roku (okresu) podatkowego o kwoty wynagrodzeń wypłaconych przez zleceniobiorcę pracownikom
podatnika. Zleceniobiorca jest obowiązany wykazać w fakturze kwotę wynagrodzeń wypłaconych
pracownikom podatnika.
4.
Podatnik, który użycza, wynajmuje lub dzierżawi spółce środki produkcji, a spółka
przy prowadzeniu działalności gospodarczej zatrudnia pracowników podatnika, podwyższa
wynagrodzenia roku (okresu) podatkowego o kwoty wynagrodzeń wypłacone przez spółkę
pracownikom podatnika. Spółka jest obowiązana powiadomić podatnika o zatrudnieniu
jego pracowników i określić kwoty wynagrodzeń wypłaconych tym pracownikom.
5.
Podwyżki wynagrodzeń za pracę nie mogą być wprowadzone przez podatników z mocą wsteczną
za miesiące poprzedzające miesiąc, w którym podjęto decyzję o podwyższeniu wynagrodzeń.
Art. 8.
Podatek od wzrostu wynagrodzeń ustala się według następującej skali opodatkowania:
1)
za przekroczenie normy wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności
w roku (okresie) podatkowym:
|
2)
za przekroczenie normy wypłat nagród i premii z zysku bilansowego za 1990 r. - w wysokości
500% kwoty przekroczenia.
Art. 9.
Podatek, o którym mowa w art. 8, stanowi dochód budżetu centralnego i podlega odprowadzeniu
na rachunek właściwych urzędów skarbowych.
Art. 10.
1.
Podatek obliczony zgodnie z art. 8 pkt 1 uiszcza się z zysku bilansowego lub nadwyżki
dochodów nad wydatkami roku (okresu) podatkowego, a jeśli zobowiązanie podatkowe przekracza
zysk bilansowy lub nadwyżkę dochodów nad wydatkami, kwota różnicy stanowi stratę bilansową
lub nadwyżkę wydatków nad dochodami.
2.
U podatników, u których w okresie podatkowym wystąpi strata bilansowa lub nadwyżka
wydatków nad dochodami, podatek, o którym mowa w art. 8 pkt 1, powiększa tę stratę
lub nadwyżkę wydatków nad dochodami.
3.
Podatnicy nie ustalający wyniku finansowego obciążają koszty działalności kwotą podatku,
o którym mowa w art. 8 pkt 1.
Art. 11.1 orzeczenie
Wypłat nagród i premii z dochodu 1989 r., pomniejszonego o podatek dochodowy, dokonują
podatnicy według zasad określonych w ustawie budżetowej na rok 1989 z dnia 15 lutego 1989 r. .
Art. 12.
Ustala się następujące terminy obliczenia i wpłaty podatku:
1)
zaliczkowo - do dnia 28 każdego następnego miesiąca za okres podatkowy z tytułu przekroczenia
normy wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności,
2)
ostateczne obliczenie i wpłata podatku następuje w ciągu 20 dni po terminie obowiązującym
do sporządzenia bilansu i rachunku wyników za rok podatkowy,
3)
w okresie 5 dni od daty każdej wypłaty nagród i premii z dochodu za 1989 r., pomniejszonego
o podatek dochodowy.
Art. 13.
Minister Finansów ustali wzory deklaracji dotyczących obliczenia podatku, o którym
mowa w ustawie, oraz określi sposób ustalania kwoty wynagrodzeń za wrzesień 1989 r.
i przeciętnego zatrudnienia.
Art. 14.
Minister Finansów może wyrazić zgodę na ustalanie norm wynagrodzeń, o których mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 1, oraz uiszczanie podatku przez zakłady (oddziały) osób prawnych
sporządzające samodzielnie bilans.
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.