Ustawaz dnia 15 marca 1932 r.w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r.
o ewidencji i kontroli ruchu ludności
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę, następującej treści:
Art. 1.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o ewidencji i kontroli
ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) ulega następującym zmianom:
1)
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Gminy wiejskie i miejskie obowiązane są prowadzić na swym obszarze ewidencję i kontrolę
ruchu ludności. Czynności te gminy sprawują pod nadzorem władz administracji ogólnej,
a mianowicie: w Warszawie - Komisarza Rządu m. st. Warszawy, w miastach, w których
funkcje powiatowej władzy administracji ogólnej zostały w całości poruczone prezydentowi
miasta - wojewodów, zaś we wszystkich pozostałych gminach miejskich i wiejskich -
rządowych powiatowych władz administracji ogólnej
”
.
2)
W art. 1 dodaje się ust. 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem:
„
Za czynności i poświadczenia urzędowe w powyższym zakresie gminy mogą pobierać opłaty
administracyjne według określonych przez nie zasad i taryfy, o ile rozporządzenie
niniejsze nie zawiera odmiennych postanowień.
Czynności i poświadczenia, które są wykonywane, względnie wydawane, dla użytku władz
administracji ogólnej i policji państwowej, są wolne od opłat powyższych.
O ile ewidencję i kontrolę ruchu ludności prowadzą władze i organa państwowe (art.
1 ust. 2), stosuje się do nich przepisy ogólne o opłatach stemplowych od podań i świadectw,
o ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej. Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem
Spraw Wewnętrznych może obniżyć wskazane wyżej opłaty stemplowe od podań i świadectw,
jak również zwolnić od opłaty stemplowej podania tego rodzaju
”
.
3)
W art. 2 dodaje się ustęp o brzmieniu następującem:
„
Świadectwa, wydawane celem załączenia do akt urzędu, prowadzącego ewidencję i kontrolę
ruchu ludności, jak również podania o ich wydanie są wolne od opłat stemplowych i
komunalnych. Jeżeli osoba, posiadająca takie świadectwo, zamierza je złożyć komu innemu,
winna uprzednio uiścić opłatę, któraby się należała według przepisów ogólnych. W razie
nieuiszczenia lub uiszczenia spóźnionego lub nieprawidłowego stosuje się co do opłat
stemplowych pkt. 3 art. 33 oraz art. 42 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach stemplowych
(Dz. U. R. P. Nr 98, poz. 570), a co do opłat komunalnych przepisy, przewidziane w
art. 67 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych
(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747)
”
,
4)
W art. 3 dodaje się ust. 2, 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem:
„
Urzędnicy stanu cywilnego i prowadzący księgi stanu cywilnego mają obowiązek przesyłać
na żądanie gminy, względnie organu, upoważnionego do prowadzenia ewidencji i kontroli
ruchu ludności dla użytku ksiąg ludności wyciągi z ksiąg i aktów stanu cywilnego.
W wypadkach, gdy księgi stanu cywilnego uległy zniszczeniu lub zaginięciu, obowiązek
ten ciąży na urzędach i instytucjach, utrzymujących duplikaty tych ksiąg.
Zawiadomienia, przewidziane w ust. 1, są udzielane bezpłatnie. Wyciągi z ksiąg i aktów
stanu cywilnego, przewidziane w ust. 2, wydawane są za zwrotem kosztów druków.
W razie opieszałości osób lub instytucyj, prowadzących akty stanu cywilnego, względnie
utrzymujących duplikaty odpowiednich ksiąg, w wykonywaniu powyższego obowiązku, powiatowa
władza administracji ogólnej może zarządzić wykonanie tych czynności na koszt winnego.
Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z właściwymi ministrami może zwolnić urzędy
stanu cywilnego od przewidzianego w obowiązujących przepisach obowiązku przesyłania
urzędom publicznym wyciągów z akt stanu cywilnego, natomiast nałożyć na gminy lub
inne organa, prowadzące ewidencję ludności, obowiązek przesyłania urzędom publicznym
wyciągów z rejestru mieszkańców
”
,
5)
W art. 7 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
„
Kto przebywa w jakiejkolwiek miejscowości dłużej niż 3 dni, winien być zameldowany
w gminie przed upływem następnych 24 godzin. Obowiązek zameldowania ciąży na właścicielu
lub dzierżawcy domu, w którym podlegający zameldowaniu każdorazowo przebywa
”
.
6)
W art. 7 wstawia się ust. 3 o następującem brzmieniu:
„
W miejscowościach uzdrowiskowych zameldowanie winno być dokonane przed upływem 48
godzin od chwili przybycia
”
.
7)
W art. 8 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
„
Kto opuszcza swoje miejsce zamieszkania i przenosi się do innej miejscowości lub przeprowadza
się do innego domu w obrębie tej samej miejscowości, albo kto opuszcza miejsce czasowego
pobytu, o ile pobyt ten podlegał obowiązkowi zameldowania (art. 7), winien być wymeldowany
w gminie. Wymeldowanie powinno być dokonane przez właściciela, względnie dzierżawcę
domu, przed upływem 48 godzin od chwili opuszczenia mieszkania
”
.
8)
Art. 12 otrzymuje następujące brzmienie: „Osoby, podlegające zameldowaniu i wymeldowaniu,
mogą na żądanie otrzymać przy przyjęciu zameldowania, względnie wymeldowania, potwierdzenie
dopełnienia tego obowiązku.”
9)
W art. 18 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
„
Urzędy, prowadzące ewidencję i kontrolę ruchu ludności, wydawać będą na żądanie osób,
zapisanych do rejestru mieszkańców, dowody osobiste. Dowód ten podlega opłacie komunalnej
w kwocie 60 gr lub, jeżeli dowód osobisty wydaje organ państwowy, opłacie stemplowej
w wysokości 60 gr. Podanie o wydanie dowodu osobistego jest wolne od opłaty komunalnej
i stemplowej
”
.
10)
W art. 19 dodaje się ust. 3 o brzmieniu następującem:
„
Zaświadczenie to, jak również podanie o wydanie takiego zaświadczenia, są wolne od
opłat stemplowych
”
.
11)
Art. 25 otrzymuje brzmienie następujące:
„
1)
Kto chociażby bez złej woli, ale bez należytego zbadania, czyni w księgach meldunkowych,
względnie w rejestrach lub listach, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu, niezgodnie
z rzeczywistym stanem rzeczy zapisy lub wydaje takie zaświadczenia lub dowody, albo
kto w związku z dokonaniem formalności meldunkowych, uzyskaniem dowodu osobistego
lub zaświadczenia, lub na żądanie wylegitymowania się składa lekkomyślnie wprowadzające
w błąd dowody lub zeznania - ulegnie karze grzywny do 2.000 zł lub karze aresztu do
4 tygodni, albo obu tym karom łącznie.
2)
Kto nie dopełni formalności meldunkowych, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu
lub rozporządzeniach, na jego podstawie wydanych, albo zaniedba wykonania innych obowiązków,
wynikających z niniejszego rozporządzenia, lub rozporządzeń, na jego podstawie wydanych,
albo wykonywa je w sposób nie przepisany,
3)
kto winien jest naruszenia lub nieprzestrzegania innych przepisów niniejszego rozporządzenia,
lub kto uchyla się od wykonania zarządzeń władz, opartych na niniejszem rozporządzeniu
- ulegnie karze grzywny do 100 zł.
Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny
karę zastępczego aresztu według słusznego uznania jednak - za przestępstwa, wymienione
w punkcie 1- nie ponad 3 tygodnie, - za przestępstwa, wymienione w punktach 2 i 3
- nie ponad 3 dni.
Grzywny, wymierzane na zasadzie niniejszego artykułu, przypadają gminie miejsca zamieszkania
osoby ukaranej. Orzeczenie powinno zawierać nazwę gminy, której grzywna przypada.
Odpis orzeczenia należy tej gminie doręczyć
”
.
12)
W art. 26 skreśla się ust. 4.
13)
Art. 27 otrzymuje brzmienie następujące: „Niezależnie od orzeczonej kary powiatowa
władza administracji ogólnej może pozbawić osobę, wymienioną w art. 4, 5 i 9 niniejszego
rozporządzenia, prawa prowadzenia ksiąg meldunkowych i spełniania czynności, w artykułach
tych przewidzianych, i może nakazać wyznaczenie do tych czynności innej osoby.
W razie niezastosowania się do tego nakazu może powiatowa władza administracji ogólnej
bądź wyznaczyć Osobę prowadzącego czynności meldunkowe na koszt i niebezpieczeństwo
właściciela, względnie dzierżawcy domu lub zakładu, bądź też w miarę zachodzących
okoliczności, zastosować na ogólnych zasadach karę pieniężną celem przymuszenia”.
14)
Art. 30 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Wykonanie niniejszego rozporządzenia porucza się co do art. 1 ustęp ostatni Ministrowi
Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, co do art. 14 ust. 2 i art.
23 ust. 3 - Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych,
co do art. 20 ust. 1 - Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Spraw
Wewnętrznych, co do art. 20 ust. 2 - Ministrowi Spraw Zagranicznych w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wewnętrznych, zaś co do pozostałych artykułów - Ministrowi Spraw
Wewnętrznych
”
.
Art. 2.
Upoważnia się Ministra Spraw Wewnętrznych do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca
1928 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) z uwzględnieniem
zmian, wprowadzonych ustawą niniejszą, oraz zmian, wynikających z art. 1 § 1 pkt.
17 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 marca 1928 r., zawierającego
przepisy, wprowadzające kodeks postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 314)
i z art. 269 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r.,
zawierającego prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. R. P. Nr 12, poz. 93).
Art. 3.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu
z zainteresowanymi ministrami.
Art. 4.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.