Ustawaz dnia 23 marca 1929 r.zmieniająca art. 5 i 38 ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek
bezrobocia
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia (Dz. U. R. P.
Nr 67, poz. 650) w brzmieniu, ustalonem ustawami: z dnia 28 stycznia 1925 r. (Dz.
U. R. P. Nr 15, poz. 97) i z dnia 28 października 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 120, poz.
863), ulega następującym zmianom:
1)
Ust. 3 art. 5 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Minister Pracy i Opieki Społecznej na wniosek Zarządu Głównego Funduszu Bezrobocia
może w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Przemysłu i Handlu uchylać w razie
potrzeby na czas trwania sezonu martwego działanie przepisu ust. 1 niniejszego artykułu
w stosunku do poszczególnych kategoryj robotników sezonowych i poszczególnych miejscowości
”
.
2)
Ust. 4 art. 5 uchyla się.
3)
Art. 38 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu ma
prawo na wniosek Zarządu Głównego Funduszu Bezrobocia wydawać zarządzenia, określające
warunki zaliczenia czasu pozostawania w stosunku najmu pracy w przedsiębiorstwach
i zakładach pracy, wymienionych w ust. 1 art. 1 ustawy, a położonych zagranicą, do
czasokresu 20 tygodni, ustanowionego w ust. 1 art. 2 ustawy, oraz wydawać zarządzenia,
przedłużające ustanowiony w tymże ust. 1 art. 2 ustawy miesięczny okres dla zgłoszenia
roszczeń do świadczeń.
W odniesieniu do obywateli państw obcych, zamieszkałych na obszarze Rzeczypospolitej
Polskiej, przepis powyższy ma zastosowanie przy zachowaniu zasady wzajemności
”
.
Art. 2.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu
z Ministrem Skarbu i Ministrem Przemysłu i Handlu.
Art. 3.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje od dnia 25 stycznia
1929 r.